Tuesday, February 25, 2014

අතුරු ආන්තරා බහුල කෝකටත් තෛලය!!

හවල් පලාතේ .....අහවල් පාසලේ.... අහවල් දැරිය ...... සියදිවි හානි කරගෙන“
සති කීපයක් ඇතුලත මේක ගිණි ගන්න හොට් හොට්  සුපුරුදු නිව්ස් එකක් වෙලා නේද?

උත්ගෝශන/ උපවාස/පොස්ටර් හෝ පත්‍රිකා නෙවේ සත්තකිම්ම අපි පෙරලි පෙරලි අඬන්න ඕනෙ මේවගේ දේවල් අහන්න දකින්න  වෙන හින්දා.  මොකද මේ ළමයින්ට වෙලා තියෙන්නේ!!
දරාගැනීමේ නොහැකියාවද? මන්ද මානසිකත්වයක් ද? හෝමෝන බලපෑමක්ද? එහෙමත් ම නැතිනම්
ෆේස් බුක් ද? ජංගම දුරකථනද?
මේ සිදුවීම් වලක්වාගන්න එකම පිළියම
ජංගම දුරකථන තහනම් කිරීමද?
නැතිනම්
ෆේස් බුක්  සයිබර් සාමාජ අඩවිය මෙරටට තහනම් කිරිමද?

අවංකවම කියනවානම් තුන්වන ලෝකයේ සංවර්ධනය වෙමින් පවතින රටක් විදියට අපි නවීන තාක්ෂණය දැනකියාගත යුතුමයි. නමුත් වැලඳගෙන ඒ මත්තේ නැහිම ඥානාන්විත ද? අවශ්‍ය දේ පමණක් රැගෙන අනවශ්‍ය දේ ඈත් කරගන්න බැරි තරමටම අපි නූගත් ද?
ඇටෙන් පොත්තෙන් එලියට එනකොටම හිතේ තියන ආවේගයත් එක්ක පිස්සුවෙන් අන්තර්ජාලය /මත් ද්‍රව්‍ය/දුරකථන එක්ක ගැටෙන අපේ ළමුන්ට තේරැම් කිරීමෙන් බැරි නම් පාරක් දීලාහරි , හරිහරි වැරදි තෝරා බේරා දෙන්න දෙමාපියන්ට ශක්තියක් නැද්ද?
 ඇයි බැරි  අපේ දෙමාපියන්ට මේ ලමයා මොකක්ද කරන්නේ කියලා හොයාබලන්න? එහෙම කරන්න තරම් උගත්කමක් නැනම් නම්, ඇයි මේ දරුවන්ට බැරි තමන් කරනදේ හරිද තේරුම් ගන්න.? ඒක අධ්‍යාපනයේ වරදක් ද? හේතුකාරක වුණ සිද්දිය ක්‍රියාත්මක කිරීමට නුවණ තිබුනානම් ,ඇයි එකේ අතුරු ප්‍රතිථල වලක්වන්න නුවණක් ඒ අයට නොතිබුනේ?

මං කාගෙන් ද මේවා අහන්නේ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ඇත්තටම ශ්‍රී ලංකාව කියන්නේ අනෙක් බටහිර රටවල් හා මැද පෙරදිග ඇතුථ බොහෝ රටවලට වඩා ඉතාම හොඳ සංස්කෘතියක් සදාචාරයක් ඇති රටක්.
ඇයි මං ඒහෙම කියන්නේ? අපේ රටේ බටහිර රටවල් වල වගේ අවුරුදු 14න් ළමයි ඈත් කරන අම්මලා තාත්තල නෑ. පණ තියනකං අම්මලා තාත්තලා වැඩිහිටියෝ එක්ක ආදරෙන් බැඳීමකින් ඉන්නයි අපි හැදිලා තියෙන්නේ. ඒ රටවල ළමෙක්ට ගහන්න, බයින්න බැහැ නඩු .. ඒත් අපි ළමෙක්ට  ගහලා හරි හදාගන්නේ තියෙන ආදරේට , නොමඟ යයි කියන කැක්කුමට.
අපේ රටේ බටහිර තරම් අනවශ්‍ය විලාසිතාවන් නැහැ බහුතරයක් ලඟ කයික මානසික සංහිඳියාවක් තියෙනවා. . ඒ අපේ එවුන්ට ලැජ්ජා බය තියන නිසා.
පිස්සෙක් කියයි ඒ තමා දියුණු උන රටවල් වල හැටි කියලා,  අපිත් එහෙම වෙන්න ඕනෙ කියලා. අනේ වෙන්න ඕනෙම නං දියුණු උනාම වෙයල්ලකෝ හත් ගවුවක් තියං අඹුඩ නොගහ.

ඉතින් එහෙව් රටේ මේ වගේ අකල් මරණ අහන්න දකින්න ලැබෙන්න වැඩ සිද්ද වුනේ කොහොමද?
ජංගම දුරකථන නිසාද/ මුහුණු පොත නිසාද?
ජංගම දුරකථනය -  දුරක සිටින කෙනෙක් සම්බන්ධ කරගන්න තියන හොඳම සංනිවේදන මෙවලම. නව යොවුන් වියේ පසුවෙන අයට අපූරුම සෙල්ලම් බඩුවක් වෙලා. ඒ අයට මලක් කඩාගන්න වැලක් බලාගන්න මිසක් ඒකෙන් වෙන ප්‍රයෝජනයක් නොපෙනන ගානටයි ජංගම දුරකථනය දැන් පෙනෙන්නේ. මං වැරදිද?

 යමක් කමක් තේරැම් ගන්න පුළුවන් ළමෙක්ට දුරකථනයක් අවශ්‍යයි. මම අනවශ්‍යයි කියන්නේනැහැ මොකද  දැන් තියන සමාජ ක්‍රමය අනුව අනතුර කියන දේ කොයි මොහොතේ කොතන වෙයිද ? ඒ තැන පිහිටට යහපත් කෙනෙකුන් සිටිවිද ?නැතිද ? කියන්න දෙයියෝවත් නොදන්න විදියේ පරිසරයක්නේ අපිට තියෙන්නේ. මඟ තොටක දී කුමන හෝ  අතවරයකට ලක් වුනොත්/ අසනීපයක් සිද්ද වුනොත්/කුමනහෝ අනතුරක් සිදු වුවහොත්  දෙමාපියන් / වගකිව යුත්තෙක් සම්බන්ධ කරගන්න දුරකථනය පිහිටක් වෙන්න පුළුවන් මාර අනන්තයි අප්‍රමානයි. එ අත්දැකීම් මට තියෙන නිසා ඒක කියන්න මං බය නැහැ.  ඉතින් මේ සියදිවි හානිකරගැනීම් වලට සුලමුල ජංගම දුරකථන කියා  ලංකාවේ ජංගම දුරකථන තහනම් කිරීම තාත්වික ද?  නැහැ.

 බලන්න කොච්චි ඒ කියන්නේ දුම්රිය ලංකාවේ පොදු මගී ප්‍රවාහන ක්‍රමවේදයක්. බස්රථ හැරුණුකොට ගමනාගමනය සඳහා තිබෙන එකම පොදු ප්‍රවාහන සේවය. ඉතින් සමහරක් සියදිවි හානි කරගන්න දුම්රියට පනිනවා  / හිස තියනවා / අත් වැරදීම් වලින් ජීවිත අහිමි වෙනවා. රථ වාහන ගැටිලා අනතුරු වෙනවා. එහෙමයි කියලා දුම්රිය තහනම් කරනවද? එ වගේම තමයි දුරකථනයෙත් හානිකර පැත්ත තිබුනා කියා අපිට එය තහනම් කිරීමට බැහැ. ප්‍රයෝජනයක් තිබෙන පැත්තකුත් තිබෙන නිසා. 
අනික් අතට
ඉතින් මුහුණු පොත... “ෆේස් බුක්“ නිසා  මේ අකල් මරණ සිදු උනා කියා චෝදනා කිරීම සාධාරණද?  මගේ මතය නම් මෙම මරණ වලට එය ප්‍රධාන  හේතුවක් නොවේ. මූලිකවම මුළු සිදුවීමේම එකිනෙක කරුණු ගෙන බැලුවිට  මට නොවේ ඔබටත් එය දැනගත හැකි වෙයි. බුකිය හොඳයි ඉස්සර.. දැනුත් හොඳයි හැබැයි ටිකයි.

මං මුලින් කිව්වා වගේ අපේ රට බටහිර රට වලට වඩා  සදාචාරයෙන්  සංස්කෘතියෙන් බොහොමඉහල රටක්. ෆේස්බුක් කියන්නේ බටහිර නිෂ්පාධනයක්. එය කිසිම විටක හෑල්ලුවකට ලක් කරන්න හොඳ නැහැ . වෙබ් අඩවියකට වඩා එහා ගිය අපුරු නිර්මාණයක් කවුරු මොනවා කීවත්.
බටහිර රටවල ගම ද - නගරයද කියලා වෙනසක් නැහැ. කොටින්ම ඒ රටවල නගරයේ මිනිස්සු  ක්ලබ් යනවා කියලා ගමේ කෙනාට පුදුමයක් නැහැ. ඒ රටවල ගමේ එකත් දන්නවා ක්ලබ් එකට ගිහින් ඇඟ බේරගෙන එන්න. ඒවගෙ රටක  ‍ෆේස් බුක් එක කියන එක සාමාන්‍ය තවත් එක් සමාජ වෙබ් අඩවියක් ම විතරයි.

අපේ රටේ ,නගරයේ ඉන්න අයට මේක මහමෙරක් නොවුනට ගමේ ඉන්න සාමාන්‍ය අය අතරට මේ ෆේස් බුක් වෙබ් අඩවිය අමුතුම අලුත් දෙයක්. ඕන කෙනෙක් ට තේරෙනවා“ ගමේ එකාට“ නගරයේ එකාලා දාන සෙල්ලම් දාන්න බැහැ කියලා. ඒ අපේ රටේ හැටි. ඒක අපිට වෙනස් කරන්න බැහැ එකවරම.

හිතන්න තව කොච්චර මෙවගේ සමාජ වෙබ් අඩවි තියෙනවද.. නම් වශයෙන් කීවහොත්...
 ස්කයිප් / ක්වීප් /  හායි ෆයිව් / එම් ෆෙරෙන්ඩ්ස්  එකීමෙකී නොකී  මුහුණු පොත් වගේ වෙබ් අඩවි වගේම ගුගල් ජාලයේ “ජී ප්ලස් “ වුනත් එකිනෙකා රොක් වුණ තැනක්.ඇයි ඒවා ගැන මේ තරම් කතා නැත්තේ.. මොකක්ද මේ ෆේස් බුකියේ විෂේශය... මේක පුදුම විදිහට විවෘත වෙබ් අඩවියක්.  පැත්තකින් චැට් කරනවා, පැත්තකින් ඡායාරෑප ඇතුලත් කරනවා, කමෙන්ට් ,ලයික්  , ෆලොව්,ඉවෙන්ට්, ග්රෑප් , පේජ්....  ඇත්තටම මේකට එකවරම ඇතුළු වෙන කෙනෙක් ට පාරාදීසයක් වගේ පේනවා ඇති.  වාරණයකට යටත් කිරීම පිලිබඳ කසුකුසුවත් එක්ක නනාප්‍රකාර දේවල් මගේ ඇහැ ගැටුනත්  මගේ මතය, මෙයට පාලනයක් තිබිය යුතුමයි.
මං මේ ලඟදී උන දේවල් නිසා නෙවෙයි මෙහෙම කියන්නේ. මිට කලින ඉඳන්ම සිදු උන දේවල් නිසයි. අසභ්‍ය දර්ශන ගැන මං කතාකරන්නේ නැත්තේ ඒව අන්තර්ජාලයේ සුලභයි ඒකට බුකියට එන්නම ඕන නැති නිසා. මෙතන මං  බලන්නේ කියන්නේ මොකක්ද කියලා  රස කතා වලටට වගේම කාගේ හරි වැලපීමකට ලයික් එකක් දාපු කෙනෙක්ට ඒක නොතේරෙන්න විදියක් නැහැ.

හුදෙක් එක එක දේවල් හේතු විදියට ඉදිරිපත් කරාවි.. ජීවිතේට නොදැකපු අය අඳුරගන්නවා , කාලෙකින් මුණ ගැහෙන්නැති යාළුවෝ කතාකරනවා, නිර්මාන හැකියාවන් ලෝකෙටම පෙන්වනවා,  ආයතන ජනතාව අතරට ගෙනයනවා,  මට උනත්  කියන්න දේවල් ඇති තරම් තියේ.. මේවගේ දාහක් ජාති කියාවි නමුත් ඇත්තටම අවංකවම ඇති මහලොකු ප්‍රයෝජනයක් නැහැ.

නොහඳුනන අය නිසා ඔයාලට ඇතිවන අපහසුතාවය මං එකිනෙක කිව යුතු නෑ නේද? ? අනික අපිට කෙනෙක් හඳුනාගන් තිබේ නම් ඒක කොහෙන් හෝ සිදුවෙනවා. සමහර  යළුවෝ අත්‍යාවශම නම් ඒ අය බුකිය තිබුනා නැතා අපි අතර ඉන්නවානේද..  සමහරු අපිට අනවශ්‍ය නිසා නේද ඒ  අය ඈත් වෙලා ඉන්නේ. අපි දාන “හායි“ එකෙන් ඒ යාළුකම් රැඳෙනවා කියලා ස්ථීර වෙන්න පුළුවනිද ?   ආයතනයක් ගත්තොත් ඒකට ෆෑන් පේජ් එකකින් ජනතාව අතරට යනවා ඔබ නගා සිටුවනවා වගේම විරුද්ධ වාදියෙක්ට පුළුවන් එක පොස්ට් එකකින් ඔබ බිංදුවට ඇද දාන්න..  ඔබේ ඡායාරෑපයක් විකෘතිකරලා දාන්න කාටවත් කිසිම අපහසුවක් නැහැ .. පාසල් දරුවෝ කීදෙනෙක් අධ්‍යාපනය මඟ හැරං මේ මුහුණු පොතේ දවස පුරා කරක් ගහනවද? ගෙවීගිය කාලය ගැන රත්වෙන්නේ පහු වෙලා තමයි. ඒ වෙනකොට ආපහු අතපසු වීම් නිවැරදි කරාට පමා වැඩියි. නේද?කොච්චර කිව්වත් පලක් නැති පැත්තට බර වැඩියි කියලා අමාරුවෙන් හරි පිලිගන්නම වෙනවා.

 සැමියා බිරීඳ -  පෙම්වතා හෝ පෙම්වතියන් අතර විශ්වාසයන් බිඳී යන්න ප්‍රධානම හේතුවක් විදියටත් කාලයක්ම මේ බුකිය ඉස්මතු උනා.  දැන්  යොවුන් ප්‍රේමය මුල් කරගෙන තවත් නා හේතු මුල්කරගෙන මේ සිදුවෙන විපතත්  මුහුණු පොත හවුල් කරගෙන ... ඇතත්ටම මේකට ලොකුම හේතුව අපේ රටට මේ ක්‍රමය නොගැලපීමයි. නමුත් මෙය වාරණයකට ලක් කිරීම සිදු කලත් මෙයට ඇබ්බැහි වූ අයෙක් තමාගේ කාලය කාදමන්න මොනහෝ ක්‍රමයකින් මේ සඳහා ලං වෙන්ත් මගක් සකසාගනීවි. 
මිනිස්සුන්ට නිදහස ඕනේ කියලා  තමා කැමති දෙයක් කරන්න ඉඩ දෙන්න ඕනෙයි කියලා අතහැර ඉන්න නම් අපිට පාලනයක් අවශ්‍ය නැහැ නේද?

 එහෙනම් මත් කුඩු  /  දුම් වැට් තමාගේ කැමැත්තෙන් ගන්න කෙනාට ඒකට ඉඩ දීලා මැරෙන්න අරින්න ඕනෙනේද? එත් එහෙම කරනවද?  සමහර ඖෂධ වෛද්‍ය අනුමැතිය නැතිව දෙන්නෙම නැහැ. ඒ ඇයි ඒ දේ කැමැත්තෙන් හෝ නොකැමැත්තෙන්  පාවිච්චි කලත්  ශරීරයට අහිතකර නිසා..  නමුත් එය ඖෂධයක්.
එය තහනම් කිරීමක් ද? නැහැ ඒ පාලනය කිරීමක්...  
 නැතිනම් කාලයත් එක්ක ........
බුකිය කෝකටත් තෛලයක් වේවි...

පාළුවටද / චැට්ද / පොස්ට් ද / පේජ්ද / ගුරෑප්ද / පොටෝද / කමෙන්ට්ද /ඉවෙන්ට් ද? මොනාද අවශ්‍ය වෙන් වෙන්නද? වෙන් කරන්නද? මැරෙන්නද?...හැමදේටම  සියල්ල එකම අඩවියකින්!!!!

බුකියත් එක්තරා අහිතකර ඖෂධයක්   අතුරු අන්තරා බහුලයි..
ඉතින් මේ මුහුණු පොතටත් වාරණයක් නොවේ පාලනයක් තිබුනොත් හොඳයි උගත් නූගත් කා වෙනුවෙනුත්. ඒක මගේ ආකල්පය. 

Friday, February 14, 2014

රෝස මල් - චොකලට් - හාදු - වැලන්ටයින්......

වැඩකිඩ ගෝනියකට යට වෙලා ඉන්න අතරේ ආදරවන්තයින්ගේ දිනයට අකුරක් දෙකක් කියන්න කවුළුවට ආවේ ගිය අවුරුද්දේ තරම් දීර්ඝ ලිපියක් ලියන්න නම් නෙවේ.. දැන් ඉතින් කාර්ය බහුල ඈයොනේ.. (නොකියා කීවේ වැඩට යන වග)

රෝස මල් - චොකලට් - හාදු පිරුණ පෙම්වතුන්ගේ දිනය 2014 වසරෙ පෙබරවාරි 14 දින වෙනස්ම විදිහකින් සමරන පිරිසක් ලංකාවේ ඉන්නවා. මේ පින්බර නවම් පොහොය දිනයේ ශ්‍රී ලංකාව කියන්නේ, තවමත් බෞද්ධ රටක් කියලා ආඩම්බර වෙන්න පුළුවන් විදිහේ ආදරණිය තරුණ පරම්පරාවකුත් තවම අපිට ඉතිරි වෙලාතියෙනවා. මං එහෙම කියන්න හේතු උනේ හොරෙන්ම සතේ සතේ එකතුකරලා  ගෙවල් වලට හොරෙන් තමන් ආදරය කරන ගැහැනු ළමයාට හෝ පිරිමි ලමයාට තෑගි අරං දෙන විදිහේ පෙම්වතුන්ගෙත් දිනයක් නිසාවත් , පෙම්වතුන්ගේ දිනය මුවාවෙන් “පෙම්වත්තු“ කියාගෙන ආදරේ තරම මනින්න අයුතු ප්‍ර‍යෝජන හා කාමුක ආශාවක් මුදුන්පත්කරගන්න දුවන වැලන්ටයින් ලා ගේ දිනයක් නිසාවත් නම් නෙවේ. මේ ආදරවන්තයින්ගේ දවසේ ගෙදරට කියා හෝ නොකියා දෙන්නත් එක්ක පන්සලකට ගොඩවැදුන පිංවත් පෙම්වතුන් පිරිසක් නිසා.

ඇත්තටම ආදරේ සමරන්න එක දවසක් වෙන් කරන එක, එක විදියක විහිළුවන් උනත් සමහර වෙන් උන අය , පොඩි-පොඩි හිත් නොහොඳකම්නිසා නෝක්කාඩුවෙන් ඉන්න, බොරු තරහක් දාගන ඉන්න උදවිය ආදරෙන් ලංකරන්න නම් කියාපු දවසක් අද.  හැමදාම ආදරෙයි තමයි ඒත් ඒකාකාර ජිවිතෙන් පොඩි වෙනසක් ගන්න මේ වගේ දවසකුත් තියෙන එක වැදගත් එක අතකට.   මං එහෙමයි පෙබරවාරි 14 දකින්නේ.
ඒවගේම කලාතුරකින් ලැ‍බෙන අවස්ථාවත් විදිහට අද නවම් පොහොයත් ඒ දිනයටම යෙදිලා තියෙනවා. ඉතින් මේ දුක්විඳින සසර ගමනේ දිග  පලල අඩු කරගන්න සිතිවිල්ලක් ඇති කරගෙන සුදුවතින් සැරසිලා පන්සල් යන ජෝඩුවක් දකිනකොටත් පිං පාටයි නේද?........

ඉතින් මේ අස්සේ මට දුක හිතෙන කතාවකුත් කනට වැටුනා.
අටුවා ටීකා ටිප්පනි දාලා කතාව කියන්න තරම් වෙලාවක්, මට මේ වෙලාවේ නැති නිසා හරීම කෙටියෙන් දැනුන දේ කියන්න තමයි මේ හදන්නේ.
තිස් අවුරුදු යුද්ධය නිමා වෙලා වැඩි කාලයක් නම් නැහැ තවම. තරුණ රණවිරු පරම්පරාව දාහක් හැඟිම් දැනීම් මැද රට රැකගන්න මේ වගේ “පෙම්වතුන්ගේ දින“ ඕනෙතරම්  ගෙවන්න ඇති මරණය අතේ තියාගෙන.
අනෙක් මිනිස්සුන්ගේ ආදරේ - ජීවිතේ රකින්න. නේද? ඒ කැපකිරීම කොච්චරද කියනවනම් එයාලගේ ආදරේ - ජීවිතේ අපි වෙනුවෙන් නැතිකරගෙනයි එයාලා දිනුවේ.

මේක ඒ යුද්ධය තිබුණ කාලේ සිද්ද උන දෙයක්.
ඉතින් එක්තරා යුධ හමුදා සෙබලෙක් ක්‍රියාන්විතයේ ඉන්න කාලේ එයාගේ පෙම්වතියට වැලන්ටයින් එකට හමුවෙන්න එන්න වෙන්නේ නැති නිසා සුභ පැතුම් පතක් එක්ක ලිපියක් එවලා කඳවුරේ ඉඳන්.
ලඟදිම ලංකාවම නිදහස් රටක් වෙන බවත් , එතකොට ඉක්මනින් ම ගෙදර එන්න ලැබෙන බවත්,  මුලින්ම  තමන්ව බලන්න රෝස මලකුත් අරගෙන නොවැරදීම එන බවත්, ඒ වෙනකන් එයාගේ ආදරේ පරිස්සම් කරගෙන ඉන්නත් කියලා ඒ ලිපියේ සඳහන් වෙලා තිබුණා ලු.
ඉතින් ඒ ගැහැනු ළමයාට, ඒ සුභ පැතුම් පත හරියටම පෙම්වතුන්ගේ දිනයට ලැබුනත් ඊට දින දෙකකට කලින් තමන්ගේ පෙම්වතා ක්‍රියාන්විතයෙදී රට වෙනුවෙන් දිවි පුද කරලා කියලා දැනගන්න ලැබිලා. ඒ වෙලාවේ ඒ හිතට මොනවගේ දෙයක් දැනෙන්න ඇතිද නේද?  අපිට හිතාගන්න පුළුවන්කමක් නෑ නේද ?... ඒ ආදරේ කොච්චරක් ද කියනවනම්.. ඇය අදත් රෝස මලක් අරගෙන, මහනුවර පිහිටි රට දැය වෙනුවෙන් දිවිපිදූ රණවිරුවන්ගේ නම් සඳහන් ස්මාරකය ලඟට ඇවිත් ආඩම්බරෙන් බලාගෙන ඉන්න ව කියලයි මට දැනගන්න ලැබුනේ.
අපි නොදන්න කී දෙනෙක්  රණවිරුවන්ට /රණවිරුවන්ගේ පෙම්වතියන්ට මෙහෙම වෙන්න ඇතිද නේද? ඒ ආදරේ හරිම පූජනීයයි නේද?  හැබැයි හැඩවැඩ ඇති කාලේ ලං වෙලා පණ වගේ ඉඳලා, යුද්ධයෙන් පාද / දෑස් / අත් අහිමි උන, බොම්බ වලට ගොදුරුව මුහුණ අඟපසඟ විකෘති උන අපේ තරුණ රණවිරුවන් අතහැරලා ගිය පෙම්වතියනුත් ඉන්නවා. ඒවිදිහට තනි උන අයට අද කොහොම දැනෙනවද කියලා මං විග්‍රහ කරන්න යන්නේ නැහැ.

කොහොම උනත් වල පල්ලට යන මේ සමාජයේ උඩු ගං බලා යන්න උත්සාහ කරන කිහිප දෙනෙක් හරි ඇති ඒ අයට ඉතින් කවදාවත් වරදින්නේ නම් නැහැ.  ඉතින් මේ ඉන්න ටිකේ (අපි සදාකාලික හෝ අමරණීය නැත) ............................... හැමදාමත් වැලන්ටයින් තමා  ..................

Tuesday, February 11, 2014

වීදි දරුවා

මුහුනේ පුරා පැල්ලම් සීරැම්__________ලකුණු
එනමුත් නෙතින් අවිහින්සක බව______පිරුණු
පුංචි එකෙත් ඇවිදින් අත පා_________දකුණු
නෝනා බඩගිනියි, මට කීවා ________කරුණු

මා අත තිබූ බත් පත ඔහු අත_________තියලා
දොඩමළු උනා පැය ගානක් _________ඉවසාලා
ඒ හිත රැඳුනු දුක් දොම්නම් තතු ______අහලා
මගෙ හිත උණු උනා හදවත_________හිරිවැටිලා

මහ මඟ අතැර දමලා ගිය දා___________ඉඳලා
අව්ව වැස්ස  මැද තනිවම ඔට්ටු_________වෙලා
කුසගිනි නිවා ගනිමින් දුක සේ_________හිඳිනා
වීදි දරුවෙකුයි මම කවුරුත්___________කියනා

මා රැක බලාගන්නට කෙනෙකුන්______නොමැත
වැඩකිඩ කලත් හරියට සැලකුමක්________නැත
සොරකම් කරන්නට තුන් හිතකවත් ______ නැත
දෑතම පානවා හැර පිලිසරණක්ද_________ නැත

අතපය හතර තියාගෙනත් කනවා__________සිඟා
කියමින් නෝනලා යනවා මට____________ඔරවා
ඉඳහිට කෙනෙක් ඇවිදින් මුහුණට_________එබිලා
පනමක් දී කියයි අසරණයා______________කියලා

දවසක් විරිදු කවි කියමින්____________ඇවිදිනවා
විටකදි වැඩබිමක බර වැඩකුත්_________කෙරුවා
බැරි බැරි ගානේ බඩු මළු උස්සං__________යනවා
ඒ නැති දිනෙක දුක කියලා අත___________පෑවා

පොලවේ පය ගසා ඇවිදින දා____________ඉඳලා
මා පිය රැකවලෙක් නෑ මගේ නෙත________ගැටිලා
දකිනා දහසකුත් අය අතරින් ____________සැමදා
සෙනෙහැති නෙතක් සොයනවා _______තෝරාබේරා

දුහුවිලි දුම් ජරා නාවර____________සෝදගෙන
ආසයි මටත් එක තැනකට___________වී ඉන්න
එනමුත් කුසින් දැවිලා එන _________ මහ ගින්න
කවුරුත් නොමැත අහරින් නිවලා_______දෙන්න

පොහොයට පන්සලේ ලඟ වටයක්_________කැරකී
කන බොන දෙයක් ඩැහැගන්නට_________අර අදිමි
ඇතැමෙක් බැන වැදී පසකට ___________ එලවද්දී
සිත් පිත් ඇති අයෙක් මගෙ වග තුග _________අසතී

අඳුරත් එක්ක වාහන එලි වැඩි ____________වෙද්දී
අත පය වැදුනු තැන් කකියාගෙන___________ එද්දී
නොතෙමෙන පියස්සක් සොයමින් මා________යද්දී
හමුවෙන තැනක රෑ එලිවන තෙක් ම__________හිඳී

වීදි ලාම්පුවෙ ලා කහ කණ ______________එළිය
තුරුලට යන්න පොරකන මෙරුවන්________තලිය
දහවල් නගරයේ මහ සෙනගක්___________වැනිය
උන්ටත් මාව දැක්කට වගකට___________ නැතිය

හඩු උන පාංකඩ සරමක් ගත ______________වටා
කඩපිල් බැම්මකට පිටදී________________ගුලිවීලා
අතොරක් නැතිව ඇහෙනා හඬවල්________නොතකා
කුකුල් නින්දකට වැදගමි දෙනෙත්___________ පියා

අල්ලපු කඩපිලේ නිදි උක්කුං____________සීයා
කෙඳිරිය ඇසෙයි වම් පය වණයක්________හින්දා
දන්නා කියන කෙනෙකුට ඉන්නේ________උන්දා
විතරයි මගේ ලෝකේ පාළුව____________මකලා

දාහක් මදුරැවෝ වටකරගෙන____________මාව
විදිමින් සිංදු කියමින් වද දෙයි____________මටම
කොච්චර පවක් කරලා ඇතිදෝ_________මෙමම
හිතුණා සියදහස් වෙනි වරටත්___________හිතට

වතුර පොම්පයෙන් නෙත් දෙක_________තෙමාගෙන
පිට අත්ලෙන්ම ඒ තෙත්නෙත්___________ පිසදගෙන
වතුරෙන්, සිඳුණු කුස හොඳහැටි__________පුරවගෙන
ඒ මේ අතේ යමි සරණක්_______________පතාගෙන

සෙනෙගින් පිරුණු බස් රථයක්____________තුලට වැද
අත පා දුක කියා බඩ සා________________රැකගන්න
වැඳ වැඳ රැවුම් ගෙරවුම් මැද____________සටන් කර
බැසයමි පිනැති මිනිසුන් දුන්____________කාසි ගෙන

කාසිත් ඇතිව බසයෙන් බැස____________ යන්න පෙර
නගරං පාන දඬු කොළු රෑනක්____________පැමින
මගෙ කණ මිරිකලා හොඳහැටි____________තලා මට
සතයක් නැතිව ගෙන යයි තව____________දමා සැර

සුරතල් බබෙක් සෙන් පවුඩර් සුවඳ__________වෙවී
උන්නා මවගේ උකුලට පැන හාදු___________දිදි
මටත් මවක් උන්නා නම් කියා____________සිතී
කඳුලක් දැවටුනා වියැළුන දෑස ____________තෙමී

අතපය විකල වූ දරුවොත්____________වඩාගෙන
පාරේ යනෙන මවු පිය වරු__________ දකිනකොට
හිතුණා අහන්නට ඇවිදින්___________හොයාගෙන
අම්මේ උඹට මං හැඩවැඩ____________මදි උනිද

දවසට පාන් කාලයි කුසගිනි____________හින්දා
 සතියට වරක් බත් හම්බෙයි____________ඉඳහිටලා
ඒකට කන්න පොරකනවා මා____________පෙරලා
කඳුලින් පෙඟුණ මා හිනැහෙන්නේ ________ කවදා

කරගැට ඇවිත් පුපුරණ තුරු වැඩ____________කරලා
හවහට කඩේ මුදලාලිට ______________ පේ වෙනවා
අද නම් මදි කියයි නුඹ මෙහෙ____________වැඩ කරලා
ගල් බනිසයක් දී විගහට________________එලවනවා

පිඟන් දෙකක් බිඳුනා මගෙ____________අත වැරදී
ඒකට පාර වැදුනා මට තරු____________පෙනුනි
අම්මේක්  හිටිය නම් මෙතරම්__________දුකක් නැතී
දෙයියෝ උනත් සලකයි මට____________ඒ විටදී

පිඟින් කටු ඇනී දෙපතුල්____________ලේ එද්දී
අම්මෙ ්කියවුණා තුවාල____________පෑරෙද්දී
දෙනෙතින් බේරිලා කඳුලැලි____________රෑරද්දී
අම්මේ කොහිද නුඹ ඉන්නේ____________මේ වෙද්දී

ලෙඩ දුක් උනත් කිසි පිළි සරණක්_________ නැතුවා
කරුමෙ නිසා මා පිය සෙනෙහෙතෙක්_______නැතුවා
හරි දේ වැරදි දේ පෙන්වන අය____________නැතුවා
මියැදෙයි දිනෙක මඟ අයිනක මේ _________කොළුවා

වීදිය පුරා දුවමින් සිඟමන්____________යදිනා
ලේ මස් සිඳී ඇට හම විතරක්_________ තිබෙනා
පලුවක් ඉරුණු බැනියම ඇඳි _________ පුංචි එකා
වැදු මව කොහොම ඉන්නවදෝ_______මට සිතුනා