Tuesday, December 31, 2013

සතුට සැනසීම පිරුණ ශ්‍රී සුභ නව වසරක් වේවා......!!!!!!!!

අම්මෝ.... කාලෙකින් ආවා බ්ලොග් අඩවිය පැත්තට
වැඩේ කියන්නේ, "කවුළු" ගොඩායිනේ දැන් අයියෝ..!!!!
කමක් නෑ ඉතින් උයාලාට මාව මතකයිනේ

ඉතින් සීතල උඳුවප් මාසේ..... නත්තල් කාලේ... සීතලේ ..... පාළුවේ...... අකුරු ටිකක්  අමුණන්න ආවා...
ඔය පැත්තේ කොහොමද? නත්තල් එහෙම සරුද?
හස්ථිශෛල පුරවරයේ නම් නත්තල වැඩිය පේන්න නැ නැ වගේ දැනුනා... හුඟක් දුරට හේතුව සාමාන්‍ය ජනතාවගේ, අසාමාන්‍ය දුප්පත්කම වෙන්න ඕනේ. කොහොම උනත් ඇති හැකි හැටියට හැමදෙනාම නත්තල සමරනවා නේ....

ඒ මදිවට අද 31 නයිට් එක... බලන බලන අතේ පාටි / මියුසිකල් ශෝ/ බොතල් ද පොල් කටුද අරවද මේවද නානාප්‍රකාර එව්වා මෙව්වා නේද?  ඒවත් ඉතින් තියෙන්න එපායැ. නැද්ද!!


අවුරුද්දක් ගෙවිලා ගියා.(අපි වයසට ගියා බොලව්)
මට නම් අවුරුද්ද සර්ව සම්පූර්ණ අවුරුද්දක් උනා.
ඒ කියන්නනේ දුක /සතුට /ජොලිය ඇති වෙන්න තිබුණ වේදනාවෙනුත් කිසීම අඩුපාඩුවක් නැති වුණ අවුරුද්දක්..... (ලුණු ඇඹුල් පදමට තිබුණ අස්සෙන් මුල්ලෙන් තිත්තත් තිබුණ පට්ට අවුරුද්දක් ඈ..) අතපහුවීම්/පසුතැවීම් නැතුවා නොවේ, ඒ අතර හිතට දැනුන ආදරණීය මතකයන් ටිකකුත් ඉතිරි වෙලා තියෙනවා.
ඔය අස්සේ මගේ කට වැරැද්දකින් අත වැරැද්දකින් ඔයාලා ගේ හිත් රිදවීමක් උනානම් සමාව භජනයකට දමන සේක්වා..!!

පහු උන දින 365 සාරාංශ ගත කරලා බැලුවාම ආර්ථිකය අතින් මං තාම එතනමයි වගේ කියලා හැඟීමක් ආවාද මන්දා. (ටිකක් ඇඬුනා ලු ත්)
මොනවා උනත් එන අවුරුද්දේ නම් , මේ අවුරුද්දේ කරපු ගොන්කම් නොකර ... කරපු හපංකම් තව තවත් දියුණු කරගෙන දෙයියනේ කියලා අළුත් අවුරුද්දට පය ගහන්න තමයි මේ සැරසෙන්නේ...!!!!!


ඉතින් පතන්නම් මගේ එකී මෙකී නොකී, යාළු මාළු හැමෝටම....
සතුට සැනසීම පිරුණ ශ්‍රී සුභ නව වසරක් වේවා......!!!!!!!!

වැඩට යන නිසා ලියන්න ටිකක් නෙවේ, ගොඩක් ම අතපහු උනා ඒත් කවුළුව අමතක නැතුව ඇති නේද?
 එන අවුරුද්දේ නම් ඒ අතපසු වීම නොවෙන්න වග බලාගන්න තමයි තීරණය කරන් ඉන්න....

ගිහින් එන්නම්. බුදු සරණයි..!! ජේසු පිහිටයි!!!!

Thursday, October 24, 2013

එක්ස්ෆයර් ඩේට් කේස් එක

පුංචි සිද්දියක් හින්දා මගේ යාළුවෙක් එයාට උනදෙයක් ගැන මං එක්ක කිව්වා.ඉතින් මට මේක ලියන්න හිතුනා. නොකියාම ලිව්ව එක ගැන,
මචං සමාව භාජනයට දමන සේක්වා.!!

ක එක දේවල් වලට එක්ස්ෆයර් ඩේට් තියනවානේ. මං කිව්වේ කල්-ඉකුත් වීමේ-දිනයක්..
ඉතින් මගේ යාළුවත් කියනවා ඉඳගෙන “ආදරේ“ ටත් කල් ඉකුත්වීමේ දිනක් තියනව ලු. අවංකවම හිතුවා පැත්තකට වෙලා.
මොකක්ද මූ මේ කිව්ව හරුපේ... අර කවුදෝ මනුස්සයෙක් විවාහා සහතිකේ පෙරල පෙරලා එක්ස්ෆයර් ඩේට් එකක් හෙව්වා වගේ සීන් කෝන් එකක් වත් ද කියලා. ( ඒ කතාව දන්නව ඇතිනේ..)
බලාගෙන ගියාම එහෙමත් නෙවේ,පොර ෆුල් අවුලෙන් , ලණු දෙන මානසිකත්වයක් නම් පේන්න නැහැ.
මං දානවා ඔන්න තර්කේ,
“නැහැ එහෙම නැහැ“ , මං කිව්වා.
ආදරේට කවදාවත් කල් ඉකුත් වීමේ දිනයක් නැහැ. ආදරේ කියන දේ ඇති වුනොත් ඇති වුණාමයි.
“කවුද කියන්නේ ? “ මගේ යාළුවා අහනවා.
“මගේ කෙල්ල/කොල්ලා අවුරුදු ගානක් මං ගාව පණ වගේ ඉඳලා, පෙරේදා මාව දාලා වෙන කෙල්ලෙක්/කොල්ලෙක් එක්ක ගියානේ? ඔන්න මචං ආදරේ “.
දීපං උත්තර..

මචං මං කිව්වේ “ආදරේ ගැන “ මිසක්  “ආකර්ෂණය “ගැන නෙවෙයිනේ.. ( මං මහාචාර්ය මාන්නය හිතට ගත්තා)
උඹලා ඔය “ආදරේයි“ කියාගන්න හැඟීම, ඔය පේන තරම් සීනිබෝල නැහැ. ආදරේ කියන්නේ පුදුම පූජනීය හැඟීමක්. අම්මලා-තාත්තලා-සහෝදරයෝ, දුකට සැපට එකට ඉන්න යාළුවෝ අතරේ ඇතිවෙන හිත් වලින් බැඳුන ශක්තිමත් බැඳීමක්. උපන් දා ඉඳන් අද වෙනකල් ඒවට කවදාවත් අවසාන දිනයක් තිබුණද? නැහැ නේද?  (තිබ්බනම් මාත් නැනේ...)
ඒ කෙල්ල/කොල්ලා උඹට අවුරුදු ගානක් ආකර්ෂණේ වෙලා ඉන්න ඇති.. ඒත් ආදරේ නම් වෙලා නැහැ. සමහර විටක උඹත් තාම ආකර්ෂණය වෙලා ඉන්නේ .
(නැත්තං මේකා මං එක්ක කිය කිය ඉඳීයැ.පොලිඩෝල් එකක් ගහලා ලිඳේ පනින්න එපායැ.)

ඔය ආකර්ෂණේ කොයි මොහොතේ කල් ඉකුත්වෙයිද තමන් වත් දන්නේ නැහැ බං. ඒ වෙලාවේ තියෙන පරිසරය, හැඟීම මත විතරයි ආකර්ශනේ රැඳිලා තියෙන්නේ., ඒක වෙනස් වෙන්න මහ දෙයක්, මහා වෙලාවක් ඕනෙ නැහැ. අනික ආදරේ හැමවෙලාවෙම විශ්වාසෙත් එක්ක එකට ඉන්නේ. ආකර්ෂනේට විස්වාසය කියලා දෙයක් ස්ථීරව පේන්න නැහැ.
ඒවගේ  දෙකයි පනහේ දේකට ආදරේ කියලා  “ආදරේ“ කියන දේ හෑල්ලු කරන්න එපා.

අනික කෙනෙක් තව කෙනෙක්ට ආදරේ කරනවනම් එයා මොනම ප්‍රශ්නේ ආවත් එයාව දාලා යන්නේ නැහැ. ඒ කිව්වෙ කොටිම්ම අවංක ආදරේට එක්ස්ෆයර් ඩේට් එකක් නැහැ කියලා. හැමතැනම “ආදරේ “කියලා  “ආකර්ෂණයට“ රැවටිලා ඉතින් ආදරේ බොරුවක් කිය කිය අඬාගෙන පිස්සු නටනවා.
භයානකයි. මොකද ලේසියකට ආදරේ /ආකර්ෂණය වෙන් කරලා අඳුරගන්න බැහැ හොඳ සිහියෙන් ඉන්නේ නැත්තන්... ආකර්ෂණය අපිව අතෑරලා යයි. සැලෙන්න එපා.. ඒත්, හිතන්නේ නැති වෙලාවක.. ආදරේ අපි ලඟ රැදෙයි. හැමදාටම.. හිතට දුකක් නොදීම.

ඉතින් මචංලා, හොඳ සිහියෙන් ආදරේ කරන්න පටන් ගන්ඩෝ......!!!!

හලෝ...... හුඟ කාලෙකින්.......!!!!

ප්පා.. සෑහෙන කාලෙකින් ආවා ආයෙමත් සුපුරුදු විදියට දෙයක් ලියා කියාගන ඉන්න.........
ම්.. මොනාද ලියන්නේ.....
කාලයක්ම කතාවකට යට වෙලා හිටිය හින්දා නිදහසේ දෙයක් ලියන්න බැරි ම උනානේ.
ඒකත් යාංතං ඇදගෙන ගියා කියමුකෝ අතරමගදි කියවන්න බලාගෙන ඉන්න කීපදෙනෙක් ඉන්නවා කියලා දැනුනම ආසා හිතුනා. ඒ හැමදෙනාටම ස්තූතියි.....!! එයාලා හින්දයි කතාව අවසානයකට  යනකල් ආවෙ.
වැඩේ කියන්නේ අවසාන කොටස කිව්වම +9 ක් ම ආවනේ .....
ඒක මට ඉහටත් උඩින් ඈ.....
පහුගිය කාලේ කවුළුවට සෑහෙන ඒවා උනා..
දවසම කළුවරේ , මහ වැහි ඇවිත් හෙන එහෙම පුපුරලා  ඇස් තෙමුණා..
සැඩ හුලඟක් එහෙම ඇවිත් අතු-ඉති ගල- මුල් එහෙමත් වැදුනා....
ඉඳ හිටලා ඉර එළියත් එබිකම් කරලා කුරුල්ලෝ සිංදුත් කිව්වා...
ලෝක සුභාවෙනේ.............
මං ආයෙත් අන්තර්ජාලේ මගේ කවුළුවේ ඉඳන් අකුරු අමුණන්න ආවා.. ලඟදීම ලිපියක් එක්ක එන්නම්කෝ.

ඉතින්, ආයුබෝවන්,,,,,,,,,!!!!!!!!!!

Friday, October 4, 2013

වෙස් මාරුව 10 ( අවසන් කොටස)

යෙමත් පාරක් අම්මා ඇහි පිල්ලමක් වත් ගහයිද බලන්න කොච්චර උත්සාහා කලත් අන්තිමට දොස්තරලා මගේ උරහිසට තට්ටුවක් දාලා යන්න ගියා. කොලපාටින් කොටුකරපු අම්මාගේ ඇඳ ගාව මං තනි උනා...

“අපිට එයාව බේරගන්න බැරි වුණා“ නර්ස් නෝනෙක් කිව්වා මට.
දුකයි කියාගන්න බැරි තරමටම. නමුත් පුදුමේ කියන්නේ මට අඬන්න කඳුළු තවත් තිබුණේ නැහැ.ඔහේ ගොළුවෙක් බීරෙක් වගේ බලාගෙන හිටියා මම.
මං දන්නවා මට ඇත්තට මූණ දෙන්න ම වෙනවා දැන්. ඒ වගේම අම්මා හැමදේම දැනගෙනයි මේ ගමන ගියේ කියන්නත් මට විස්වාසයක් තිබුණා.
ටික වෙලාවකින් විදුර ආවා. තනිවම නම් නෙවෙයි...

සචීත් එක්ක.

යාළුකමට වඩා දෙයක් ඒ දෙන්න අතර තියෙන වග මට දැනෙන්න වැඩි වෙලාවක් ගියේ නැහැ. ඒක තමයි  පලවෙනිම දවසේ සචී මාව දැකලා මඟ හැරියේ.
මේ සේරම දේවල් වෙනස් වෙලා. මං විතරක් තාම එතනම??

එක අතකට විදුර තනි වෙනවට වඩා සචී ලඟ ඉන්න එක හොඳයි. මට කවදාවත් ආයෙම විදුරට ලං වෙන් බැහැ කියලා දැන් මට පිලිගන්න ම වෙනවා. ලඟ තිබුණ පුටුවකට බර උනේ මම නොදැනීමයි.
අම්මා වෙනුවෙන් ලංකාවට ආවත් මට ඉතිරි උනේ දුක විතරයි. විදුරගේ මූලිකත්වයෙන් අම්මගේ අවසන් කටයුතු සිද්ද වුණා ලස්සනට . මම... මියගිය ශෙවින්ද්‍යා රණසිංහ.. නිකම්ම නිකං පිට මිනිහෙක් වෙලා බලාගෙන ඉන්න චරිතයක් උනා.
ඉතින් දැන් මං කා වෙනුවෙන් ජීවත් වෙන්නද?

මගේම කාමරේ දැන් මට අයිතිව තිබුණ ඇඳුම් දෙක තුන බෑග් එකට දාගෙන මං තරප්පු පෙල බැස්සා. ශෙවී ගෙන් කියලා මං ගත්තේ,අම්මගෙයි මගෙයි ඡායාරූපයක් විතරයි.
ඒකත් හොරෙන්.
කා එක්ක වත් කතා කරන්න මට උවමනාවක් තිබුනේ නැහැ. හැමෝම දකින එකත් මට හිසරදයක් වෙලා තිබුණේ.
හැමෝම බලන් ඉද්දි මං මගේ බෑග් එකත් අරං පාර දිගේ ඔහේ ගියා. පලවෙනියෙන් ම ආපු දඹුල්ල කොළඹ ඒ/සී  බස් එකට නැග්ගා.

****************************

කොලඹින් යොහාන් ව හොයාගෙන මම ආපහු හෝටල් කාමරේට ආවා. මෙච්චර වෙලා හිතේ හිර වෙලා තිබුණ දුක පිටාර යන්න ගත්තතේ යොහාන් දැක්ක ම.
ඇස් ඇරගන්න බැරි ගානටම අඬලා පපුවත් අල්ලගෙන  ඇඳෙන් වාඩි උනාට පස්සේ. වතුර එකකුත් අරගෙන ඇවිත් යොහාන් කතා කලා.

“ඇයි බං මේ? මං ජීවිතේට උඹ මෙහෙම දැක්කේ නෑ ශෙයියා.“
“අපි ඉක්මනින් ආපහු යමු යොහාන්“ වතුර එක තොලගාන ගමන් මං කිව්වා
“ශෙවී බැඳලද බං?“
යොහාන් හෙමීහිට ඇහුවා.
“මචං මං වඳින්නං, මාවත් අරං පලයන් නැත්තං මට යන්න හදලා දීපං“ වීදුරුව  එක උගුරට බීලාදාලා මං කෑගැහුවා නෙවේ කෑගැහුනා.

ලයිට් එකට කලින් දවසේ මට නින්දක් තිබුණේ නැහැ.
හැම දේම මතක් උනා. මේ හැම කරුමෙකම ඇරඹුම වුණ ඒ කාලකන්නි අනතුර, සිහිය එනකොට දැනුන දේවල්.. ශෙවාන්ගේ දෙමාපියෝ.. ටියානා.... මස්සිනා.... යොහාන්... මං???  මං ගන්න ඕනේ තීරනේ මොකක්ද කියන එක ලොකු ගැටළුවක් උනා මගේ හිතට.
ජීවිතේ කෙලවර කරගන්න?
ආපහු ගිහින් ටියා බඳින්න?
වෙනත් විසඳුම්.......

සත්තකිම්ම ටියානා මට හිතුන දේ, මං කරන්න ම තීරණේ කලා.
ඔයා හොඳයි, හැම අතින් ම සම්පූර්ණයි. ඔයාව ලබන පිරිමියා මාරම වාසනාවන්තයි. ඒ ශෙවාන් වුණා නම් මටත් සතුටුයි. ශෙවාන් ඔයාට ගැලපුනත් මම ගැලපෙන එක ගැන නම් මට සැකයි. ඒක ඔයාටත් තේරැණ දෙයක් කියලා මම දන්නවා.

මේ හැම දේම මගේ අම්මා නමින් දිවුරන්න පුළුවන් හෘද ශාක්ෂියට එකඟවම සම්පූර්ණ ඇත්ත කියලා. මගේ අතින් ම මේ සේරම ලියලා තියන්න ගත්තේ ඇත්තටම ටියා.. ඔයා වෙනුවෙන්.
ඒක කරන්න හේතු උනේ  මං ලංකාවට එනකොට ඔයා කියපු කරපු දේවල් නිසා. මොකද මමත් ඔයා වගේම හිටපු කෙනෙක්, මේ දේවල් වෙන කාටවත් තේරුම් ගන්නත් බැහැ.තේරුම් කරන්න් ගියොත් ඒ තේරුම් කරන කෙනා පිස්සෙක් විදියට දකින්න පුළුවන් විතරයි.

ඔයා පිලිගත්තත් නැතත්..
ජීවිතේ දී අපේ දෛවය වෙනස් කරගන්න , දෙවියෝ අපිට අවස්ථා දෙනවා .. සමහර විට එකක්  වෙන්න පුලුවන්. දෙකක් වෙන්න පුළුවන්.
ඉතින් ඒකෙනුත් දුර්ලභම අවස්ථාව ලැබුණේ මට කිව්වොත් නිවැරදියි නේද? ඒක පවක් ද පිනක් ද විග්‍රහ කරන්න මං දන්නේ නැහැ.
දවසක ඔයාට මාව දකින්න ලැබේවි.. නොලැබෙන්න ත් පුළුවනි... ඒ වගේම මම ඔයා ලඟපාතකම ඉන්නවා වෙන්නත් පුළුවනි. හැතැක්ම දාස් ගානක් දුර වෙන්නත් පුළුවනි.
මොනවා උනත් මං මනසින් ජීවතුන් අතර කියලා නම් ස්ථිරවම කියන්න පුළුවනි.

________________________________________________________________

තහ්..  කාමරේම ගිලිලා තිබුණ නිහඬබව බිඳුනේ පොතක් වහන සද්දෙකින්,
පොඩි නිහඬතාවෙකින් පස්සේ ශෙවාන් ගේ දින පොතට වශිවෙලා වගේ ඉඳපු ටියානා එකපාරම කතා කලා.

“යොහාන්.. ශෙවාන් මේක ඔයාට දීලා කොහාටද ගියේ.?“
“මාත් කල්පනා කලේ ටියා, මූ මට ඕක ටියාට දෙන්න ඕනෙ කියලා මගේ අතට දීලා බාත් රෑම් එකට යන්නම් කියලා ගියා ගියාමයි අපහු ආවෙ නෑ.“
“අපි එයා හොයන්න ඕනේ යොහාන්.“
“කොහෙන්ද? කොහොමද? මේක ලංකාව නෙවේ ටියා.. කොහොමද ශෙවාන් ව හොයන්නේ? දැන් ඔය මල ඉලව් දින පොතේ මොනවද තියෙන්නේ ?. මට පිටු දෙක කියවද්දි නින්ද ගියා“.
“මේකෙද? “
ටියානා තත්පරයක් දෙකක් කල්පනා කලා..
“මං පහලට ගිහින් එන්නම් ඔතනම ඉන්න.. “ ටියා පහල තට්ටුවට ඉක්මන් ගමනෙන් ගියා.

විනාඩි පහක් දහයක් ගියා..
“ටියා...“ මට බැරිම තැන පහලට යන්න හිතුනා
හෙමින් හෙමින් පහල තට්ටුවට එනකොට...
ටියා ශෙවාන් ගේ දිනපොත  පිටුවෙන් පිටුව ගලවලා උඳුනට දාලා පුච්චනවා...
“මොනාද මේ කරන්නනේ ටියා...“ මං ඇහුවා
“යොහාන් කරන්න තියෙන හොඳ ම දේ මේක..“ ටියානා  රතු උන ඇස් වල කඳුළු පුරවගෙන කිව්වා.
“ඒත් මං එයා ව හොයාගන්නව මයි, යොහාන්..! හොයාගන්න ව මයි.. “  ටියානා ඒක කිව්වේ තියුණු අධිශ්ඨානයකින් ම කියලා මට වචනෙන් ම දැනුණා..

Wednesday, September 25, 2013

වෙස් මාරුව - 9

වුරුදු ගානකින් හිතේ සැනසීමෙන් නිදාගත්තා.... මගේ කාමරේ මගේ පාඩුවේ..
අඩුවකට තිබුණේ මම විතරයි...!!!
ඇත්තටම හිත හැදෙයි කියලා හැමදේම හරියාවි කියලා හිතාගෙන ගෙදර ආවත්. මගේ හිත තිබුණට වඩා නරක තත්වෙකට හැරිලා .
පාන්දරම වොෂ් එකක් දාගෙන අම්මා ගාවට දුවගෙන ගියේ මගේ ලෝකේ අම්මා නිසා. එයාගේ කටයුතු සේරම කරන්න මං ආසායි. අනේ එක පාරක් පුතේ කියන්න අම්මේ.. ඒ ඇති මට හිත හදාගන්න
අම්මගේ කෑම ටික කවලා, අම්මගේ කකුල් පාමුල ... ඉඳන් හිතේ හිරවෙලා තිබුණ සේරම කියන්න ගත්තේ මට මගේ හිතේ මේ පීඩනය දරාගන තව ඉන්න අමාරැ නිසා. “මං ආයෙ යන්නේ නැ මගේ අම්ම දාලා..“
මං අම්මගේ මුණ දිහා බලාගෙන හිටියා.අම්මගේ ඇසුත් මගේ දිහා බලන් ඉන්නවා. හරියට මාව තේරැණා  වාගේ.

“ශෙවාන් තමුසේ..“

 නෑ.. මං ගැස්සුනේ නැහැ..
බය උනෙත් නැහැ..
ඒ වගේම,
හිනාවක් පුරවගෙන හැරිලා බැළුවෙත් නැහැ..

ගල් පිලිමෙයක් වගේ තත්පරයක් මං ඒ කටහඬ වින්දා ඇසිපිය පියාගෙන...
විදුර......... මගේ විදුර....
කඳුළු ඉස්සර උනා, ඒත් මං කොහොමද මේවා විස්තර කරන්නේ?

හෙමිහිට හැරිලා විදුර ගේ මගේ හිතේ තිබුණ රූපය මවාගෙන මේ ඒයාමද බැළුවේ පපුව රිදෙන තරමේ ආදරේකුත් පුරවාගෙන.
අනේ..
මුහුණ පුරාම රැවුල වැවුණ, ඔහේ ෂර්ට් එකක් දාගෙන..රතු උන ඇස් දෙකක් එක්ක තරහෙන් ඉන්න සම්පූරණවම වෙනස් උන විදුර කෙනෙක් මගේ ඇස් ඉස්සරහා හිටියා.
“අනේ විදූ ..“ මට කියවුණා.
“විදූ..“ ඇස් හීනි කරලා නපුරු බැල්මක් දාගෙන විදුර කතා කලා..
ඇයි මේ තරහෙන්. නලලලේ නහරයක් නලියන විදියෙන් පෙනුනේ  විදුර දත්මිටි කනවා වගේ.
“වරෙන් මෙහාට“
මම නැගිටලා කාමරෙන් එලියට ආවා.
“ආව අතක් බලාගෙන යන මගුලක යනවා තවත් පවු නොදී“ විදුර ගිගිරුවා.
මෙහෙම නොකියා ගැහුවනම් හොඳයි විදුර .....මගේ අත ඉබේම ගියේ විදුරගේ මූණ ගාවට.
වෙනදා එක රැවුල් ගහක් නැතිවෙන්න කපන විදුර, අද?
“ඇයි උඹ ආවේ.. කියපං.. ආයේ මගෙන් මොනවා උදුර ගන්නද? තව ඉතුරු මොනවද මගෙන් උදුරගන්න . කියපං..........
 බිත්තියේ ඔළුව ගහගෙන  විදුර  කෑගැහුවා.
 අනේ මට තුරැළු වෙන්න ඇත්නම්.ආදරෙන් ලඟට අරං සනසවන්න ඇත්නම්.. හිත ආදරේ පෙන්වා ගන්න බැරුව කකියන්න ගත්තා.

“විදූ.,‘

“කතා එපා පලයං යන්න. උඹ ඇවිත් මාව විනාස කරා.. දැන්වත් සැනසීමෙන් ඉන්න දීපං මට“  මාව දොර පැත්තට තල්ලු කරලා විදුර කෑගැහුවා.

“මං විඳින දුක දන්නේ මං විතරයි විදුර. අවුරුදු ගානක් මලමිණියක් වගේ ඉඳලා පන ආපු ගමන් ඔයා හොයාගෙන ආවේ මොකද උනේ දැනගන්න.
අපි කවුරුවත් මේ දේවල් හිතලා කරගත්තද? කවුද අම්මා බලාගන්නේ? ඔයා ට මොකද උනේ? මේ හැම දේම මගේ හිතේ තිබුණ මනුස්සයෝ.
හුස්ම ගත්තෙත් ලංකාවට එන්න පුළුවන් වෙන්න කියලා. විදූ ගොන් ගහක් වගේ කතා කරන්න එපා.“ මං කියාගෙන ගියා.

“ගොන් ගහක් වගේ...“ විදුර මගේ දිහා බලාගෙන හිටියා. සිහි කල්පනාව නැහැ වගේ.
“මං ඒකිට ආදරේ කරා බං උඹට වඩා..“ විදුර මගේ උරහිසේ ඔළුව තියං අඬන්න ගත්තා කෙල්ලක් වගේ.
“අම්මා බලාගන්න පොරොන්දු උනා මං. නැත්තං මාත් ඒකි ගාවින්ම වැලලෙනවා  ශෙවාන්.. අනේ මගේ අහින්සකී “ හිතේ හැටියට අඬන්න ඉඩ ඇරලා මං විදුරගේ ඔළුව අතගෑවා.
මොනවා උනත් මේ මගේ පන. මගේ හැමදේම උනේ මේ දෙන්න.

“යමං මං උඔට පෙන්වන්නං උඹ හින්දා ,අපි හැමෝම දාලා මගේ කෙල්ල ගිය දිහාව.“ එකපාරම පන ආවා වගේ විදුර මාවත් ඇදගෙන පහලට ආවා. මාව වාහනේට බලෙන් තල්ලු කරගෙන   දුහුවිලි අවුස්සාගෙන
වාහනේ කොහේ යනවද කියලා මගේ හිතේ දෙගිඩියාවක් ඇති උනා.

ඒත් හිතුවා වගේ ම, අපි ආවේ සුසානභූමියට. මාවත් ඇදගෙන සොහොන් කොත් අතරෙන් විදුර ඇවිදිනවට වඩා  දුවගෙන වගේ ගියා..
එක කෙරවලක,මගේ මූණත් එක්කම ...
ශෙවින්ද්‍යා රණසිංහ
උපත......
විපත......

ලෝකෙ  කිසිම මිනිහෙක්ට මේ තරං වේදනාවක් නැතුව ඇති. මං ....... මං මගේ ම සොහොන දිහා බලං ඉන්නවා..
හිනා ගියා මට.. මම මගේ සොහොනේ හැඩ බලනවා.. හයියෙන් ම හිනා උනා. විදුර මං දිහා බලං හිටියා බයෙන්.
හිනාව එක්කම මහා වැලපීමක් ... දණින් වැටිලා සිහියක්පතක් නැති වෙනකල්ම ඇඬුවා.. විදුරත් මගේ ලඟ , ඒත් මං කොහොමද කියන්නේ මේ මං.... මං මැරිලා නැ දෙයියනේ.
විදුර මගේ ලඟින් ඇනතියං වාඩි උනා. “මගේ කෙල්ල ජීවත් වෙලා මං මැරුණා නම්  ශෙවාන් ..
අඩුගානේ උඹ වත් හිනාවෙයි.“

“මං මැරුණා නම් මට මේවා දකින්න වෙන්නේ නැ විදූ. මට මේවා දකින එක  මහා වේදනාවක්. අනේ මාව ගෙදර අරං පලයං.“ උන් තැනින් නැගිටපු  මං කිව්වා.

ආපහු හැරිලා නොබලාම මං ගියා . මොන කරුමයක්ද මේ මට පල දෙන්නේ. මොන විදියේ පවකටද මේ දඩුවම් මට?
හැන්දෑ වෙනකල්ම පයින් හෙමින් හෙමින් මං ගෙදරට ආවා.
හිතට වගේම ගතටත් කිසිම පනක් නැහැ.
එක අතකට මේ ගමන නෑවිත් ........... ඒත් අම්මා.
අඬාගෙන මං අම්මාගේ කකුල් ලඟ වැටුනා.

විස්වාස කරන්න.. අම්මාගේ අත මගේ ඔළුවට බර උනා මට දැනුනා.
මං දැක්කා අම්මාගේ ඇස් දිලිසෙනවා. කඳුළු බිඳුවක්.. එකම එක බිංදුවක් මගේ අතට වැටුනා අම්මාගේ ඇහෙන්.
 “ඩිංගිරි අම්මේ.................!!“
මට කෑගැහුනා.

Saturday, August 31, 2013

වෙස් මාරුව - 8

පැයගානක් දුර ගෙවාගෙන මං මගේ ගමට ආවා. කොච්චර නම් වෙනස් වෙලාද, මනුස්සයෝ වගේම ගහකොලත් මාව නන්නාදුනන විදියටයි මං දිහා බැළුවේ.
 හිත දිව්වා මගේ සුන්දර අතීතයට. හිතුවක්කාර පොඩි කෙල්ලක් විදියට ජීවිතය වින්ද අතීතෙට,  වැලිකැටයක් ගානේ මගේ දගකාර මතකයන් රැඳිලා ඇති, විදුරගේ අතේ දැවටිලා මේ හැම පාරකම මං ගිය හැටි. යාළුවෝ එක්ක වටවෙලා ඉඳපු හැටි,
“ක්රාස්..!!“
 හරස් පාරකින් ස්කූටර් එකක ආව ගොන් කෙල්ලක් වට පිට නොබලාම මං ආව වෑන් එකේ මූනටම බයික් එක දැම්මා.
“අනූනමෙන් ගියේ නංගි, කවුද ලයිසන් දුන්නේ බාප්පද?“
බ්රේක් එකේ නැගගෙන වෑන් ඩ්‍රයිවර් පත්තු වෙලා කෑගහුවා.
“ඔහොම පාරේ යන්නේ මීනී මරන්න ද?“
“සොරි අයියේ..“ හුරුපුරුදු කටහඬක්..
“සචී................“

මං වාහනේ දොරත් ඇරගෙන එලියට පැන්නා. දෙයියනේ අනතුරෙන් සචීට මොනවත් ම වෙලා නැහැ. මට දැනුන සතුට වචනෙන් කියන්න කවදාවත්ම බැරි වේවි.
ඒත් මගේ මූණ දිහා බලපු සචී, එකපාරින් ස්කූටිය ස්ටාර්ට් කරගෙන යන්න ගියා. ඒ ඇයි මගේ එක්ක එකටම ඉඳපු සචී ඇයි මෙහෙම ගියේ. එයාගේ හොඳම යාළුවා ශෙවී.. අනේ, සචී මං කොහොමද කියන්නේ මේක, මේ මං ..........
“ඒ මොකද ඒ..,  මහත්තයා ඒ ගෑනූළමයා දන්නවාද?“
“දැනන් හිටියා..“ ලොකු හුස්මක් පපුවේ හිර වෙලා වගේ දැනුනා මට.
“අපි යං.. “ මං ආපහු වාහනේට ගොඩවුණා. ඈතින් සචී නොපෙනී යනවා බලාගෙන මම ආයෙමත් කල්පනාවට වැටුණා.
ඉතිරි දුර මගේ කිසි කතාවක් නැතිව නිහඩවම ගෙවීගෙන ගියා. ආයෙමත් හදීසියේම පපුවේ ගැස්ම වැඩි වේගන එනවා වගේ දැනුනේ මගේ ගෙදර, දිරාගෙන යන ගේට්ටු පියන් ඇහැගැටුනාමයි. හෙමීහිට වාහනේ  ගේට්ටුව ගාවෙන් නවත්වලා, මගේ බෑග් එකත් අරගෙන වාහනේ හයර් එක ගෙවලා ගේ පැත්තට හැරුනේ හිතේ ලොකු තිගැස්මකින්.
අවුරුදු පහක්. මොනවා වෙනස් වෙන්න බැරිද? අම්මා ? විදුර?...
සචීගේ ප්‍රතිචාරයෙන් මගේ හිත කැලඹිලා ගිහින්. කමක් නැහැ. යථාර්තයට මුහුණ දෙන්නම වෙනවා. වමතට බෑග් එක අරගෙන දකුනෙන් ගේට්ටු පියනට තල්ලුවක් දුන්නේ ලොකු හුස්මක් අරං.
කන් අඩි හිරිවට්ටන සද්දෙකින් ගේට්ටු පියනක් විවර උනා..
වෙනදා මල් වවලා ලස්සනට තිබුණ අඩිපාර අද වල් වැදිලා. තණකොල වෙනුවට වල්පැල හැදුන පටු පාරේ, තියන-තියන අඩියක්-අඩියක් ගානේ මට මගේ පුංචි කාලේ මැවුනා.
අම්මා බත් කවන්න පන්නන හැටි, මං ඉස්කෝලේ ගිහින් එනකල් අම්මා මඟ බලන් ඉන්න හැටි, අම්මාගේ අතේ එල්ලිලා මේ පාරේ ඇවිදන් ගිය හැටි.. මුලින්ම බයික් එකක් අරං දීපු දවසේ මේ අඩි පාරේ මං වේගෙන් ඇවිත් බ්රේක් කරපු හැටි. අම්මා එදා මගේ කනත් මිරිකුවා. විදුර ව අම්මට පෙන්වන්න එක්කගෙන ආව හැටි..
පපුවේ හිර උන දෙයක් උගුරටම ඇවිත් මට ආයෙ හුස්ම ගන්න එපා කියනවා වගේ දැනුනා.

බෑග් එක එතනම බිම අතහැරලා දාලා ඇස් ඉස්සරාම පේන මගේ ගෙදරට දිව්වා. අම්මා ගාව වැඳ වැටිලා හැමදේම කියන්න ඕනේ මට..හැමදේම ... මේ ලෝකේ මාව දන්න එකම කෙනා අම්මා ඉතින් අම්මා මාව තේරුම් ගන්නේනැහැ කියන්නේ කවුද?

දොර ගාව නැවතිලා බෙල් එක ගැහුවා. ගැහුවා නෙවේ ඔබාගෙනම හිටියා කිව්වොත් නිවැරදියි.
“කවුරුවත් නෑ......“ ඇතුලෙන් කටහඬක් ආවා.
මං ආයෙමත් සීනුව ඔබාගෙනම හිටියා.
“කවුද වදේ....නෑ කිව්වම අහන්න බැරිද?“ ඒ පාර ලඟින් ඇහුණ කටහඬ මගේ අම්මගේ නම් නෙවෙයි.

“මේ දොර අරිනවා අයිසේ පවු දෙන්නේ නැතුව, මට අම්ම බලන්න ඕනේ “
ඉවසීමේ නාමයක් නැති මම කෑගැහුවා.
මොහොතක් දෙකක් ගතවෙන්න ඇති.. ඒත් ඒක මගේ ඉවසීමට කල්පයක් දෙකක්..
කිරිකිරියක් දාලා දොරත් බැරි බැරි ගානේ විවර උනා. මනුස්සයා කවුද බලන්න වත් නතරනොවී විවර උන පොඩ්ඩෙන් මම ගෙට පැන්න.
“කවද කවුද මේ.. “ අවුරුදු හැට හැත්තෑවකට වැඩි, වයසක කෙනෙක් මං ඉස්සරහා හිටියා.
“අනේ ආච්චියේ මං ආවේ අම්ම බලන්න.. කෝ කොහෙද?,කොහෙද? මගේ අම්මා. කියනවා මනුස්සයෝ......................“ මං පිස්සෙක් වගේ උනා වෙන්න ඇති.

බයෙන් වගේ බලපු ඇය, උඩ තට්ටුවට අත දික්කරලා ඒ මනුස්සයාත් ඉක්මන් ගමනෙන් තරප්පු පෙල නැග්ගා.
“ලොකු නෝනෙට උන්නේ ගැහැණු ළමෙක් විතර ලුනේ..“ යන ගමන් ඈ කුටු කුටු ගානවා ඇහුණා.
මං උත්තර බඳින්න ගියේ නැහැ.
පටු කොරිඩෝවේ දෙවෙනි කාමරේක දොරක් ඇරලා මට ඇතුළුවෙන්න සන් කලා.

පිලිවෙලට ඉන්න අම්මා කවදත් කැමතියි. කාමරේ තිබුණ පිලිවෙල දකිනකොට මට ආපහු මගේ ජීවිතේ ලැබුණා, මගේම තැනකට ආවා වගේ හැඟිමක් ආවා. ඇස් පියගෙන හුස්මක් අරං ඇස් ඇරලා  මං අම්මව හෙව්වා.
ඒත්...................
“දෙයියනේ මගේ අම්මා..!! “

**********

මං අම්මගේ කකුල් දෙක ඉඹගෙන ඇඬුවා. කඳුළු දෝරේ ගිහින් මගේ පපුව තෙමෙනකොට හුස්මක් ගන්න වත් බැරිව පපුව රිදෙනකොට ඒ ගැන නොතකා මං හිතේ හැමදේම කියලා කෑගගහ ඇඬුවා.  රෝද පුටුවේ පාමුල දණ ගහගෙන මම මාවම පහුරුගාගත්තා.
අම්මේ නැගිටින්නකෝ කියලා කකුල් අතගෑවේ දැන් නැගිටියි කියන බලාපොරොත්තුවෙන්. අත ඉඹගෙන කතා කලේ නිකමට වත් මූණ බලයි කියලා බලාපොරොත්තුවෙන්..
ඇඟට පණ නැති වෙනකල්ම පැයගානත්  පිස්සෙක් වගේ කියෙව්වා.. හිනා උනා..ඇඬුවා...ඒත් අම්මා ජනේලෙන් එපිට බලාගෙන හිටියේ ගල්පිලිමයක් වගේ.

අන්තිම කඳුළු බින්දුවටම ඇඬුවා.. ආයෙ අඬන්න මං දන්නේ නැ.. ඇස් දෙක ඉඳිමුන්බරව මට කියන්න ගත්තා. තියුණු රිදීමක් එක්ක ම.මං අම්මගේ කකුල් දෙක බදාගෙන ඉකිගගහ සිහියක් ඇති නැති ගානට ඉන්නකොට, වයසක ගැහැනු කෙනා ඇවිත් මගේ ඔළුව අතගෑවා.
“ මේ යක්කු ඉරිසියාවට මයෙ පුතාට අම්මා ගැන නොදොඩඩා ඉන්ට ඇති මයෙ හිතේ. නැත්තං බේබි මැරිලා අවුරැදු ගානකුත් වෙලානේ දැන් . සේරම වෙලා අහවර උනාමයි  ඔය මහත්තයා ආවේ.“
මං ගාවෙන්ම බිම වාඩි වුණ ඇය කියාගෙන ගියා.
“ දේපල සේරම මේ මහත්තයටනේ ඉතින් එහෙනම්. ආයෙ දෙකක් නෑ නෑයෝ සන්හතිය යටිමඩි ගහල කොල්ල කන්න තනන්න ඇත්තේ. , ලැබීම වලක්කන්න බෑනේ මහත්තයෝ. දැන් ඉතින් ලොකු නෝනේ බලාගෙන, වතුපිටිත් බලාගෙන ඉන්ටයි තියෙන්නේ.“

“මගේ අම්මට මොකද උනේ “ මං අම්මා ගෙන් ඇහැ අහකට නොගෙනම ඇහුවා.

“බේබි නැති වුණා දැනගත්තාම සිහිනැතිව වැටුණලු. දවස් ගානක් සිහි ආවෙ නැතැයි ලු නේ. එතකොට තමා විදුර මහත්තයා මාව මෙහාට ගෙනත් බාර දුන්නේ.
ඉස්පිරිතාලෙන් ගෙදර ගෙනත් ටික දවසකින් එකපාරම කල්පනාව නැති උනා. පස්සෙන් පහු වෙද්දි ඇවිදගන්න බැරි උනා. ඒ එක්කෝම කතාවත් නැති උනා. දැන් හැමදාම බලාගත්ත අත බලාගෙන පුටුවේ ඉඳන් අහස පොලෝ ගැටගහන්න කල්පනාව.“
“ දොස්තරලා නං කියව්වේ අංශබාගෙට යි කියලා. නහරයක් මොකද්ද වෙලාලු. ඔපරේසන් එකක් කරාට  මේ වෙනකන් නං ගුණයක් නෑ.“

“කවුද වෙන අම්මා බලාගන්න ඉන්නේ“
“උදේ වරුවේ අපේ උයන පිහින කෙලී එනවා. ඉතිරිය මං තමා  සේරම කොරන්න ඉන්නේ. කොච්චර උනත් මං නෝනේ ඇහැ වගේ බලාගන්නවා මහත්තයෝ. දරු කැක්කුමට වුණ දෙයක් මිසක් හිතලා කර ගත්ත දෙයක් යැ.“
ඈ උන් තැනින් නැගිටලා මගේ ඔළුවට අත තිබ්බා.
“යං මහත්තයා පහලට, බඩගින්දරත් ඇතිනේ.. දැන් ඉතින් හිත හදාගන්ට. වෙන්න තියන දේ වලක්කන්න බෑනේ මහත්තයෝ. නෝනෙගේ වාසනාවට මහත්තයා දැන් වත් ආවේ.“
“ මං අම්මා ගාව ඉන්නං “ මං කිව්වා. මට නැගිටලා යන්න ඇඟට පනක් නැහැ. යන්න උවමනාවකුත් නැහැ.. අම්මේ මට මෙහෙම අම්මා දකින්න වෙයි කියලා කවදාවත් හිතුවේ නැහැ මගේ අම්මේ.. අනේ කතාකරලා හිනාවෙන්නකෝ. මට මේතරං විඳවන්න බැහැ. මොන පවක්ද මේ මට උනේ..

දෙතුන් පාරක් ඇවිත් , වදෙන් පොරෙන් මාව පහලට එක්කගෙන ගිහින් ‘ඩිංගිරි අම්මා‘ අපේ අම්මා බලාගන්න ඉන්න කෙනා, මට බත් කටක් වත් කන්න පෙරැත්ත කලා. එක කටක්  යන්තං ගිලගත්තත් ඒකත් හිරඋනේ අම්මා පොඩි කාලේ කවපු හැටි මතක් වෙලා.
මට ජීවත් වෙන්න තිබුණ එකම බලාපොරොත්තුව අම්මයි, විදුරයි. ඒත් අද?? මං අසරණ කලේ ඇයි දෙවියනේ මේ තරමටම.
“ඩිංගිරි අම්මේ, විදුර දැන් මොකද කරන්නේ “ .  මං ඇහුවේ එකපාරම විදුර මතක් වෙලා.
“ඒ මහත්තයත් සෑහෙන දුකෙන් ඉන්නේ මහත්තයෝ..අර නැති වුණ බේබි බඳින්න උන්නේ ඒ මහත්තයලුනේ. ගුණයහපත් මනුස්සයා මහත්තයෝ. තමන්ගේ අම්මට වගේ ආදරෙයි අපේ නෝනෙට.නිතර නොඑන්නේ බේබි මතක් වෙන හන්ද මයෙ හිතේ. ඒත් හැමදේම හොයා බලනවා. අපේ මහත්තයා ඒ දරැවාව දන්නවයි? “
“ හම්..  ඒත් මට මහත්තයා කියන්න එපා.ඩිංගිරි අම්මේ“  මට ඒ වචනේ එක්ක හිත පෑරෙනවා වැඩියි කියලා ඒ මනුස්සයා දන්නේ නැහැනේ.
 රෑ වෙලා අම්මගේ සුප් කෝප්පේ මගේ අතෙන් අම්මට පොවන්න ලැබුණා, සතුටට දුකට හැමදේටම ඇසිපිය විතරක් එකම ප්‍රතිචාරය විදියට පෙන්වන මගේ අම්මා. කොහොම ඉඳපු කෙනෙක් ද?
අද මේ සේරම මෙහෙම උනේ කාගේ වරදින් ද කියලා මම දන්නේ නැහැ.
ඒත් හැමදේම අමතක කරලා, අම්මා වෙනුවෙන් පුලුවන් හැමදේම කැපකරන්න මං තීරනේ කලා.
දැන් මට තියන එකම සැනසීම, අම්මා බලාගන්න එක විතරක් ම නිසා.....

අනේ විදුර ඔයා වත් මට නැති වේවිද?

Sunday, August 25, 2013

වෙස්මාරුව - 07

ගමනාන්තයට එනකල්ම සිද්ද වුනේ මගේ බයාදු බැල්ම යොහාන්ගේ  කැලඹුණ මුහුණටයි, යොහාන්ගේ බයාදු බැල්ම මගේ සුදුමැලි මූණටයි මාරුවෙන් මාරැවට එහා මෙහා වුණ එක විතරයි. ඒත් පුදුමෙකට වගේ වෙනදා ගිරවා වගේ ඉන්න ටියා වචනයක් වත් කතානොකර එක එල්ලේම ඉමක් නොපෙනෙන පාර දිහාම නෙත් අලවාගෙන හිටියා.
ඒ ඇයි කියලා  අහන්නවත් , එයා එක්ක කතාකරන්න මං බය වුණා. මම එයා එනවට අකමැති ඇයි ? කියලා එයාට මොනවා හිතිලා ඇද්ද කියලා මට හිතුනේ ඒ වෙලාවෙදි. මම හොරගමනත් යනවා කියලා සැක හිතුනාවත් ද?
“ මදැයි මම උදව්වක් අරන් ලංකාවට ආවා“  මට හිතුණා.

බොහෝම අමාරුවෙන් කාලය ගෙවාගෙන අපි ගුවන්තොටුපලට ආවා. එනකල් මට හිතුනේ දවස ගෙවෙන්නේ නැහැ වගේ.
 “බහින්නේ නැද්ද ? “ ටියානා කතාකරපු පලවෙනි පාර ඒක‍.
ඒත් ඒ කටහඬේ වෙනදා වගේ දඟකාර වත්, හුරතල් වත්, අඩුමගානේ තරහක් හරි මුරන්ඩුකමක් හරි ගෑවිලාවත් තිබුණේ නැහැ.
“ගෑනු කාලගුණේ වගේ කියලා කොල්ලෝ කියන්නේ ඇත්ත ම තමා“ මං මටම කියාගත්තා.

එයාපොර්ට් එකේ වැඩකිඩ කරගෙන එයාර් බස් එකට නගින්න යන්න හැරුණාම මගේ පපුව ගැහෙන්න ගත්තා . “මං ගෙදර යනවා... ඇත්තටම යනවා බං..!!“
උන්හිටි තැන් අමතක උන මං යොහාන්ගේ කණට කරලා හයියෙන් කිව්වම ඌ උඩ ගියා. ඒත් යොහාන් ඇහැ කොනෙන් ටියාව පෙන්නුවම මගේ හිනාවත් කොහෙන් ගියාද නැති උනා.
ඒත් එක පාරම ටියානා නැවතුනා.
“මං නවතිනවා..“
 “ඇයි?“ මං ආපහු හැරිලා ඇහුවා.
“පරිස්සමෙන් ගිහින් එන්න“ ටියානා ගොඩක් දුකෙන් කිව්වේ කියලා මට තේරුණා.
මං ආපහු ටියානා ගාවට ගියා. “ඇයි ඔයා “
මං ලඟට ආවම කෙල්ලට වාවාගන්න බැරි වෙන්න ඇති. ටියා මාව බදාගෙන අඬන්න ගත්තා. කවදාවත් නැති තරම් හෙමින් එයා මට කතා කලා.
“හිතුවද මට හංගන්න ශෙවාන්?. ඔයා කාට හැංගුවත්, මට නම් හංගන්න බැහැ .“
“ඒ කිව්වේ“ මං ඇහුවා.
“මේ ඉස්සර ඉඳපු ඔයා නෙවේ කියලා මට තේරෙනවා හොඳටම. ඔයා අනතුරෙන් මේ තරම් වෙනස් උනේ කෝමද?“ ටියානා කියාගෙන ගියා.
“ඒ කාලේ මගේ මූණවත් නොබලපු ඔයා, අද මාව තුරුළු කරන් ඉන්නවා? මට මේ සතුට දරාගන්න බෑ ශෙවාන්“

හත් ඉලව්වයි!! මං බය වුණා මේ ඇනේට මාව සැක හිතිලද කියලා.

“ශෙවාන් මං බලාගෙන ඉන්නවා ඔයා ආපහු එනකල්.  ඒත් මට ඔයාගෙන් අමුත්තත් දැනෙනවා. ඉස්සර ඉඳපු ඔයා ,දැන් බලද්දි අහසට පොලව වගේ“
මං කට කොනෙන් හිනා උනා විතරයි. ඒත් ලොකු හුස්මක් වැටුනා.
“මට රින් කරන්න ගියපු ගමන්...මං බලං ඉන්නවා. , ම්....අර බෑග්ස් වල ඔයාට ඇඳුම් ටිකක් ඇති, මං ගානේ...“ ටියානා කිව්වා.
“ඔයානම් ටියානා...“  මං එයාට සමු දීලා ආපහු හැරිලා යොහාන් ගාවට ආවා.

“උඹ නම් ශෙයියා...................................ලක් කාරයෙක් කියන්නේ.... “යොහාන් මගේ පිටට පාරක් ගැහුවා ලෙකු හිනාවකින් මුණ පුරවගෙන.
“උහ් , යමං යමං.. නැත්තං ආයේ එයි...“ මං යොහානයත් ඇදගෙන දිව්වේ හිත පුරාම දුවන සතුටෙන්.
ඒත් නිකමට මම අන්තිම දොරෙන්  ආපහු හැරිලා බලද්දි.තවමත්  ටියානා බලාගෙන හිටියා. මං හිනා වුණාම ඒකිත් හිනා වුණා. සත්තමයි ඒ පාර මගේ පපුවට අකුණක් වැදුනා වගේ උනා. මං වැරදීද දෙවියනේ?
ඒත් මගේ අම්මායි විදුරයි නැතුව මට ඉන්න බැහැ. මං එයාගේ කවුරුවත් නෙවෙයි. මං හිත තද කරං ආපහු හැරුණා.

*******

වඳුර දිව්‍යෙලාකේ ගියා වගේ මං ප්ලේන් එක වටේම බැළුවා. ඇත්තටම මං ීවිතේට ෆයි කරන පලවෙනිම වතාව මේ.
“ජීවිතේටම අදද බොල ආවේ“ යොහාන් කනට කෙඳිරුවා
“මීට කලින් ආවයැ බං“ මට කියවුණා.
“වරෙන් වරෙන් තොත්ත බබා නොවී ඉඳගන්න“ යොහාන් මාවත් ඇදගෙන ගියා.

ෆලයිට් එකේ වාඩි උනාම මට මැවිලා පෙනුනේ, මං මැකිලා යනකල් බලං උන්න ටියානාව.
“ඉඩක් ආවොත් මං ඒකිට මේ හැමදේම කියනවා. මාව පිස්සෙක් කිව්වත් කමක් නැහැ“ මං හිතුවේ අවංකවම.
යොහාන් නගින්නත් කලින් නිදි. මූ නැත්තං මට කාගෙන් පිහිටක්ද? ඒත් ඇත්ත දන්නවනම්.. මට මොනවගේ දේකට මුහුණ දෙන්න වෙයිද හිතන්නත් බයයි.
මට මේ ගමන් වල කිසි හුරුවක් නැහැ. එකපාරම ඇඟට අමාරැවක් දැනුනත් ටිකකින් හරිගියා.. කල්පනා කරන්න දේවල් ඔනෙවටත් වඩා තිබුණා මට. 

***************
කාලය ගෙව්නේනම් හරි හෙමිහිට. අවසානෙදි කටුනායක ගුවන්තොටුපලෙන් මං මගේ ලංකාවට පය තිබ්බා. හිතේ ටොන් ගානක බරක් නැති උනා වගේ දැනුනා මට. අපි කොහෙද බං යන්න? මං ඇහුවා යොහාන් ගෙන්. මගේ අම්මා , විදුර දෙන්නවම හීනෙන් වගේ මගේ ඇස් වල මවාගෙන. එයාලා ගේ මුහුණු දකින්න ...
මට ගෙදර යන්න තියන හදිස්සිය මූට දැනෙනවනම්...

“අදනං වෙන කොහෙවත් බෑ ශෙවා.... යමං කාලා නිදාගන්න......“ යොයියා මගේ හීන මාලිගාව එතනම කුඩු කලා
යොහාන් හින්දා අතරමං නොවී හොටෙල් එකක ගාල් වෙන්න අපිට පැය කීපයක් ගත වුණා.
තෙහෙට්ටුවටත් එක්ක මට නින්ද යන්න ඇති . මට මතක ඇඳ ට පැන්න කියලා විතරයි.

 ඊලඟ කොටස ලඟදීම..............

Tuesday, August 6, 2013

වෙස් මාරුව 06

රෑ පුරාම මට හරිහමන් නින්දක් නම් ආවේ නැහැ. බයවෙලාද?දුකෙන්ද ? කියලා හිතාගන්න බැරි තරමට හිත විසිරිලා තිබුණේ. මේ ගෙදර අයට මගේ වෙනස දැනිලා කියලා මට දැන් ශෙවාන්ගේ අම්මගේ තාත්තගේ මුහුණ දකින  හැමවෙලේම  දෙගිඩියාවක් දැනුනා.
උදේම හරිබරි ගැහිලා යොහාන් එක්ක එහෙට මෙහෙට දුවලා ලංකාවට යන වැඩේ හරිගස්වා ගන්න සෑහෙන්න වෙහෙසිලා හති වැටුනට පස්සේ මං ගියා මගේ ගැලවුම්කාරිට පිංසෙන්ඩු වෙන්න. යොහාන් උගන්වපු විදියට මං ටියානා ව අන්දවන්නයි යන්නේ.
හිතට එකඟව මගේ හිතේ මේ කරන රැවටීමට කිසිම කැමැත්තක් තිබුණේ නැහැ. ඒත් මගේ ගැලවීමට මට මේ දේ කරන්න ම වෙනවා.
සමාවෙන්න ටියානා...
ඒත් ඔයා ශෙවාන්ට සමාව දුන්නත් මට නම් කවම දාකවත් සමාවක් දෙන්නේනැති වේවි නේද?

“දැන්  උඹ ශෙවින්ද්‍යාවමද බඳින්නේ? එතකොට ටියානා?? ඈ..බං, උඹ හිතනවද විදුර උඔට නිකං ම ශෙවී දිල අත පිහදං ඉඳී කියලා? ශෙවී උනත් විදුර දාලා එයිද බං? ටිකක් හිතපංකෝ...“
යොහාන්  හිතාගෙන ඉන්නේ  මම ශෙවින්ද්‍යා බලන්න යනවා කියලා.  ඒත් මං මේකට කොහොම තේරැම් කරන්නද?  මං ඇහුන නෑහුන ගානට හිටියා.
“දැන් උඹ සිරාවටම ඒකිට ලව් මයිද? , මේ අවුරැදු පහට මොනවා වෙන්න බැයිද බං. කවුද දන්නේ ඒකි බැඳලා ළමයා ඉස්කෝලෙත් යනවද දන්නෑ.“ පිස්සා වගේ කියව කියව මූ දිගටම පස්සෙන් ගෑටුවා.
“උඹ කෝකටත් ටොපි ටිකක් අරං පලයං ශෙවා..පොඩි එකෙක් උන්නොත් හිස් අතින් යන එක අවුලනේ.. “
 මම තවමත් නිහඬයි.
“මොනා උනත් ඒකි උඔට හිතලා බූට් තිබ්බෙ නෑනේ, ඇරත් විදුරයා ඉක්මන් උනෙත් උඹ එක්ක එගේන්ස් එකට ම වෙන්න ඇති“
“මගෙ විදුර එහෙම නෑ යකො!...“ මගේ ඉවසීමේ සීමාව පැන්න බව මට දැනුනේ මගේ අත් දෙක යොහාන්ගේ කමිස කොලර් එකේ කියලා දැනුනම.
“ඒ ශෙයියා මං උඹට විහිළුවට වගේ කිව්වේ . තද උනාද බං සොරි සොරි ,අතෑරපං කෝ බෙල්ල“
“එනවනං කට වහං වරෙන්“ මං තදින් කිව්ව උනත් මට දැන් ඉතුරැ වෙලා ඉන්නේ යොහාන් විතරයි කියලා මං හොඳටම දන්නවා.

ටියානා ගේ ගෙදර පොඩි ගේට්ටුව ඇරගෙන යනකොට පපුව ගැහෙන සද්දේ වැඩි උනා වගේ දැනුනා මට. මං යොහාන් ගේ අත මිරිකලා අල්ලගත්තේ  මමත් නොදැනුවත්ව මයි.
යොහාන් කින්ඩියට වගේ මට බැල්මක් දැම්මම, මං අත ගසලා දාලා දොරේ බෙල් එක ගැහුවා.

විනාඩියක් දෙකක් යනකල් කිසි හැලහොල්මනක් නැහැ.. ඒත් ටිකකින්, ලඟ ම තිබුණ ජනේලයේ තිරය මෑත් වෙනවත් එක්කම මං දැක්කා ටියානාගේ ඇස් දෙක.මාව දැක්ක ගමන් එයාගේ මූණට ආව හිනාවක්.ඇත්තටම කොල්ලෙක්ට කෙල්ලෙක්ගේ ලස්සන, කොච්චර ලස්සනට පේනවද දැනුනේ මට අද.

තත්පරයක් ගියේ නැහැ ටියානා දුවගෙන ඇවිත්  දොර ඇරපු ගමන් මගේ ඉන වටේට අත දාලා බදාගත්තා.මං ලැජ්ජාවෙන් රතු වෙන්න ඇති.
විසිත්ත කාමරේ පුටුවකට බර දීලා අපි වටෙන් ගොඩන් කතාව දැම්මා. වැඩේ කියන්නේ කටර් එක වගේ ඉඳපු යොහානයාගේ කට ට ඉබ්බෙක් දාලා වගේ මීක් සද්දයක් නැ උගෙන්. බැරිම තැන මං කතාව කියන්න මුල පුරන්න හදද්දිම යොහාන් තරප්පු පේලිය දිහා බැළුවම මාත් හැරිලා බැළුවා.
ජලභීතිකාව හැදුන මකරෙක් වගේ  ටියානාගේ අයියා, මගේ දයාබර මස්සිනා  වඩිනවා පෙනුනේ එතකොටයි. කොච්චර වීරයා උනත් මට හීන් දාඩියක් දැම්ම ඒ වෙලාවෙ නම්. මොකද මං කරල තිබුණ හපන්කමේ තරමේ හැටියට මූ මාව හමගහයි ද කියන චේතනාව මගේ හිතේ කැකෑරැණා.
මස්සිනා පොඩ්ඩ ,එක ගිණිකූරෙන් මාව පුච්චන්න වගේ බැල්මක් දාලා එයාගේ නංගි. මගේ එකම ගැලවුම් කාරිය “ටියා“ දිහා බැළුවා.
 ‘ටියා., මං යනවා. ඔයා තව පැයක් ඇතුලත එන්න ම ඕනේ“ මං එතන නෑ වගේ ගානක් වත් නැතුව ටියානාට ගෝරනාඩුව දාලා මගේ මස්සිනා පොඩ්ඩ දොට්ට බැස්ස.

“ම්.. හදිස්සියක් වගේ“  මං ඇහුවේ මස්සිනා ගියාද කියලා හරියටම දැනුනට පස්සේ. මං ටියානා එක්ක මිට කලින් වචන අහයක් වත් කතා කරලා නැහැ.ඒත් අද මට ගිරවා වෙන්න ම වෙනවා.
“ඒක රහසක්...“ ටියානා හුරතල් වෙන්න වගේ මං ලඟින් ම වාඩි උනා. කොහෙවත් තිබුණේ නැති ගැස්මක් එකපාරම මගේ පපුවට ආව. තවත් තතනමින් ඉන්නේ නැතව මං බකස් ගාලා කියලා දාන්න ඕනේ ආපු කාරනේ,
“ටියානා..,   මං.. මං පොඩි දවසකට ලංකාවට යන්න ආසාවෙන් ඉන්නේ.“ මං ටියානාගේ මූණට උඩින් පෙනුන ඔරලෝසුව දිහා බලාගෙන කිව්ව. ඒ එයාගේ ඇස් බලං කතාකරන්න තිබුණ බයට.
ඇස් ලොකු කරගෙන එයා මං දිහා බලං හිටියා පුදුමෙන්.
“ඇයි හදිස්සියෙන් ම..“  හිතුව වගේම මුල්ම ප්‍රශ්නේ උනේ ඒක.
“එයාලට මොනවා උනාද දැනගන්නේ නැතුව මට ඉන්න බැ ටියානා..“ මං කිව්වේ අවංකවමයි.
“අනික මං යොහාන් එක්කගෙන යනවා“ මං මගේ තුරැම්පුව ගැහුවා.
ටියානා එකපාරම බැල්මක් දැම්මා යොහාන් දිහාට.
“ආ.. මේ ඔව් ඔව් මාත් යනවා. “යොහාන් කිව්වා පුරුදු කරපු පෙත්තා වගේ. ඒත් ටියානා ඒකෙන් සෑහිමකට පත් වුණේ නැහැ වගේ.
“ඉතින් ඇයි මට බැරි?“
හරිනේ .....ඇහුවනේ ..... හිර උනානේ...... මං මටම හිතෙන් කියා ගත්තා. ගලපපන් ශෙවී ගලපපන්.... හිත උත්තර හොයන මෙහෙයුමකට ඔට්ටු උනා.
“දැන් ම තනි පංගලමේ ජෝඩු දාලා යනවද මං අහන්නේ? මැරි කරනපුවම ඉන්නම උනත් යන්න බැරියැ ටියානා“ යොහාන් මාව බේරගත්තා.
“ඒත්..ම්හ්.. අනේ කී දවසකටද?“  ටියානා වැඩේ අමාරැ කරයි වගේ.....
“සති දෙකයි. ඇහැපිය ගහන පමාවෙන් එක ගෙවෙයි බබී“   ඒක මගේ කටින් පැන්න කිව්වොත් හරි.
“ගෙදරින් මොකද කිව්වේ?“ ටියානා ආවා අපේ මාතෘකාවට.
“ඔයා කිව්වොත් මට යන්න නොදී ඉන්න එකක් නැහැ ටියා.., මට එයාලා බලන්න ඕනේ“  මං ටියානා ගේ අත් දෙක අල්ලගෙන කතා කරගෙන ගියා.
“මගේ යාළුවෝ. අම්මා.. එයාලාට මක් උනාද මං දන්නේ වත් නැනේ. මට මෙහෙට වෙලා මෙහෙම ඉන්න බැහැ ටියානා ? “
මං කියාගෙන ගියේ ශෙවාන්ගේ අම්මාගේ තාත්තා ගේ මූහුණු බොඳකරගෙන මගේ අම්මගේ මූණ මවාගන්න හදන ගමන්.
“ අම්මා ?“  ටියානා පුදුමෙන් කිව්වා.
“අහන්න ටියානා,ඔයා මොනා හරි කියලා අපේ ගෙදර ෂේප් කරලා දෙන්න.. මට වෙන කියන්න කෙනෙක් නැහැ. ඔයාට පුළුවන් නම් මට උදව් කරන්න ටියා.. එයාලා ඔයා කිව්වොත් ප්‍රශ්න දාන්නේ නැහැ“
ටියානා ගේ අත් අතහැරලා මම එයාගේ වචන නෑහුනා වගේ කියාගෙන ගියා.
තත්පරයක් දෙකක් නිහඞව හිටපු ටියානා හඞ විවෘත කලා.  එයා මට දැනුනේ නම් කල්පයක් නිහඞ උනා වගේ.
“හරි..මං හවස ඇවිත් කතා කරන්නම්..“ මගේ අත් දෙක එයාගේ ඇඟිලි අස්සේ හිර උනා.
“ සති දෙකයි හැබැයි.“ ටියානා මගේ මූණට එබිලා කිව්වා.. මට ආපු සතුට පිටකරේ ටියානාගේ කම්මුලක් ඉඹලා. ඒ තමයි අම්මා ඇරැණ ම මං ඉඹපු පලවෙනි කෙල්ල.

*********
යොහාන් ඉතිං ගෙදර එනකං ආයෙත් කටර් එක වගේ කියවන්න ගත්තා. “ කොහොමද මගේ අයිඩියාව. ගින්දර නේද? “
“ගින්දරක් මන්දා වැඩේ වෙනකං මට සුවර් නැ බං“ මං කිව්වා.
“පැහෙන්නැතුව ඉඳපංකෝ. ටියා වැඩේ දෙයි නූලට.“
“හැබැයි ශෙවා.. මං අද තමා උඹ ටියානා එක්ක ප්‍රේම ජවනිකාවක් යනවා දැක්කේ..මේ...න් මෙහෙම අත අල්ලන්... මේ..න් මෙහෙම .. ලැජ්ජාවේ බෑ මට බලන් ඉන්නෙත් උනා නේ “යොහාන් මගේ ඇලපතට ඇන්නා .
“මොන ** දෙන්න හිතයි දත් දෙක බඩට යන්න. “  විරිත්තං ඉන්න යොහානයට කිව්ව මම. ඒ එක්ක ම බකස් ගාලා හිනාවක් පැන්නේ හිතෙන් කිලෝ ගානක බරක් පියාඹලා ගියා වගේ...

පොරොන්දු උන විදියටම ටියානා ආවා අපේ ගෙදර හවස් වරුවේ. මට මූණ දෙන්න තරම් ආත්ම ශක්තියත් නැති  හන්දා මම කාමරේට වෙලා දොරට කන තද කරන් හිටියා පහල වෙන දේවල් කනෙන් අහගෙන  හිතේ අඳින ගමන්.
කිසිම හාවත් හූවත් ඇහුනේනැහැ පැයක් දෙකක් ගත වෙලා ගියත්. ඉන්නම බැරි තැන ඕනේ කෙන්ගෙඩියක් කියලා මං කාමරෙන් එළියට ආවා. කෝ? සද්ද නෑ...
පහල ට ඇවිත් මං පටු කොරිඩෝව දිගේ හොර පූස වගේ විසිටින් රූම් එකට , “අම්මේහ්!“ අත් දෙකෙම්ම මගේ පපුව අල්ලං කෑගගෙන පස්සට පැන්නේ මෝහිණී දැකල නම් නෙවෙයි. කාමරේට ඇතුඵ වෙන්න හදනකොටටම ඇඟේ හැප්පුන ටියානාට බය වෙලා.
“කොහෙද මෝඩයෝ හොරෙක් වගේ එන්නේ, මං බය උනා හොඳටම .“ මං වගේම ටියානාත් බය වෙලා කියලා මට තේරුණා.

අම්මා ඈතින් එනවා දැක්කම ඇහැක් ගහලා ටියා මට ඉඟියක් කලා., “ආ පුතා ඇහැරිලාද?  මං හිතුවේ නිදි කියලා,“ අම්මා සොෆ්ට් ඩ්‍රින්ක්ස් එකක් අරගෙන ටියානා ගාවට ආවා.
“දෙන්න ම පරිස්සමෙන් ගිහින් එන්න ඕනේ හොඳද...“ අම්ම කිව්ව කතාවේ. මුල මැද අඟ ගලපගන්න බැරුව මං බයෙන් පිම්මබුණා කිව්වොත් හරි.
“මො.. මායි ටියා...නායි“ මං කිව්ව විදියට අම්මට හිනා ගියා.
ටක් ගාලා මගේ ලඟට ඇවිත් අතේ එල්ලුන ටියානා , අම්මට නොපෙනී මගේ අතේ හම ගැලවෙන තරමට  කෙනිත්තුවේ  මේ එයාගේ  ගැටයක්  කියලා ඒත්තු ගන්වන්න කියලා යාන්තමට වගේ මගේ ගොන් මොලේට මීටර් උනා. අම්මියෝව්.. ඒ පාර නම්  යන්තන් මගේ හදගැස්ම නෝමල් උනා.
“එහෙනම් කතා කර කර ඉන්නකෝ“  අම්මා එහෙම කියලා කාමරෙන් ගියා.
“වැඩේ හරි ශෙවාන්....“  ටියානා මාව බදාගෙන රහසෙන් කිව්වේ පොඩි එකෙක් ට ලෝකෙ ලොකුම  චොකලට් එකක් හම්බුණා වගේ .
“මේ.. හිතුනොත් මාත් එනවා. නැත්තං ඔයාට මං යන්න දෙන්නේ නැ“ එක එල්ලමෙ මගේ ඇස් දිහා බලං ඒකි එහෙම කිව්ව.
“පිස්සු හැදිලද?“ මං ඊට වඩා තද බැල්මක් දාන්නයි උත්සාහ කලේ.
“ටිකක්.“ මගේ කණ මිරිකලා ටියානා කාමරෙන් දිව්වා.
“මේකි නං හදන්න බෑ“.  මං මටම කියාගත්තා. බලමුකෝ...

**********
“ෆලයිට් එක හතයි තිහ ට මිසක් දහයට නෙවේ බං“ යොහාන් කෑගහනවා දොරෙන් එහා පැත්තේ ඉඳන්...
“ගෑණු සාරි අඳින වෙලාවක් උඹ කලිසම අඳිනවද ශෙවාන්? “ දැන් නම් යොහාන් ට රතු ඉර පැනලා වගේ.
“ගෙදර යනකොට ලස්සනට යන්න ඕනෙනේ යොහාන්... “ මං යොහාන්ගේ බඩටත් සෙන්ට් පාරක් ගහගෙන එලියට ආවා..
හුම්හ්.................... හිතේ හැම මුල්ලක් ම සන්තෝසෙන් පිරිලා ඉතිරිලා  වගේ  මට දැනුනේ. මේ ගෙදර ඉඳපු කාලයත් එක්ක බලද්දි, ඇත්තටම  මං  පණ පිටින් ඉන්නවා කියලා මට දැනුනේ අද.
“උඹ තව ම ඔතනද? මං බෑග් ටික වාහනේට දාලත් ඉවරයි.. උඹ  අද යනවද නැද්ද කියපං ශෙයියා.“ යොහාන් ලඟ තිබුණ පුටුවක් ඇදලා අරං ඉඳගත්තා. ඇත්ත තමයි පරක්කු වෙන්න වෙයි  තමා..
“මේ එනවා සුදෝ.....“ මං යොහාන්වත් ඇදගෙන එලියට යන්න හැරැණා ඒත් එක පාරම මං ගල් ගැහුණා.

“පුතේ,“  ශෙවාන් ගේ අම්මා දොර ගාව ඉඳන් තාත්තාත් එක්ක මං දිහා බලාගෙන ඉන්නවා.
“ඔටුවා වගේ ඉන්නෙ නැතුව වැඳපං යකෝ.. “ මගේ හිත එහෙම කියද්දි මං හිතට  කීකරැ වුණා.
“අනේ මගේ පුතේ, පරිස්සමෙන් ගිහින් ඉක්මනට එන්න. තාත්තායි මමයි බයයි ඔයා ආයෙත්...“ මාව තුරුළු කරගෙන ශෙවාන්ගේ අම්මා අඞන්න ගත්තා. මට අවංකවම දුක හිතුණා. මං මගේ ලොකේ රැක ගන්න යන්න හදන්නේ ඒ අහින්සකයෝ දෙන්නගේ ලොකේ ම බිඳලා දාලා නේද?   ඒත්. මගේ අම්මව ,මගේ විදුරව අමතක කරලා කොහොම ද මං මේ දෙන්නගේ ලෝකේ විතරක් ලස්සන කරගෙන ඉන්නේ.?
හිතේ තිබුණ සැහැල්ලුව කොහෙන් ගියාද මන්දා .
“මොනවා උනත් මං මේ අම්මයි තාත්තවයි අතහරින්නෙත් නැහැ“ කඳුළු ඇහේ අඟටම ආවත් මං එහෙම හිතලා හිනා උනා.  “අම්මේ..“   මට කියන්න ඕනේ උනා.. මං ඒ දෙන්නටත් ආදරේ බව.

“බය වෙන්න එපා ආන්ටි, මං ශෙවාන් ලඟ ම ඉන්නවනේ, මං පොරොන්දු වෙනවා මේ මෝඩයාව ඉක්මනටම ගෙදර අරං එනවා කියලා..“

ටියානා............... ඒ ටියානා ගේ කටහඞ, දෙයියනේ මේ කෙල්ල මොනාද මේ කරන්න හදන්නේ?
හොඳට ඇස් ඇරලා බැළුවා මම, මේ දකින්නේ හීනයක් ද කියලා.. මං වගේම යොහානුත් කලබල වෙලා කියලා මට උගේ මූණෙන් පෙනුනා.

““කොහෙන්ද  ශෙයියෝ මේ ලෙඩේ ,මේ වෙලාවෙම පාත් උනේ??“ යොහාන් මගේ කනට කෙදිරුවා.

“ටියා..! “ මං යන්තන් අකුරු දෙකක් අමුණගත්තා.
“හාහා කතා ඇති අනේ.. පරක්කු වෙයි....යමුකෝ ශෙවාන්....ඉක්මනට ගියාම ඉක්මනට එන්න පුළුවන්, යොහාන් මගේ බෑග් දෙකත් වාහනේට දාන්නකෝ...“

Saturday, July 6, 2013

වෙස් මාරැව 05

ල්පෙනිත්තක් බිම වැටුණත් ලෝකෙටම ඇහෙන තරම්  නිහඞ බවක් කාමරේ පුරාම තිබුනේ . ඔරවගත්ත මස්සිනා පොඩ්ඩයි, ඇස් රතු උන ශෙවාන්ගේ අම්මයි  ඇරැණම කලකිරැණ පාටක් තිබුන තාත්තාගේ මුණ විතරක් මං වැරදිකාරයෙක් නෙවෙයි කියලා ඉඟි කරා. මං තෝන්තුවෙන් වගේ වටේම බලල වචනයක් කියන්න කට අරිනකොටම, මස්සිනා කාමරේ දෙදරන්න දොර වහගෙන තරහෙන් යන්න ගියා. කරන්ට් වැදුනා වගේ තප්පරයක් ඉඳපු අම්මාත්  පහලට ගියා. 
දෙලොවටම නැතුව වගේ ඉස්පිරිතාලෙදි ඇස් ඇපු වෙලාවේ, මං දිහා බලං ඉඳපු විදිහටම ශෙවාන්ගේ තාත්තා මං දිහා බලං ඉඳලා මං ගාවට ආවා.
“ඇයි මගේ පුතේ බිව්වේ. උඹ කවදාවත් බීල මේ ගෙදරට ඇවිත් නැ පුතේ.“ උඔට ඇත්තටම තාම අපිව මතක නැද්ද?“ මගේ උරහිසෙන් අල්ලගෙන එක දිගට ප්‍රශ්ණ වැලක් අහගෙන ගියා.
 මට උත්තර බඳින්න ඉඩ නොදීම තාත්තා ආයෙත් කතා කලා.
“උඔට උඔව අමතක වෙලා පුතේ.“ තාත්තා කඳුළු හංගගෙන කාමරෙන් ගියා. “තාත්..“  මං නැගිට්ටත් තාම කෙලින් කටින් ඉන්න බැරි ගතියක්  වගේ ආවා.


“උඹට උඹව අමතකවෙලා පුතේ.“ 
අඩියක් තියන තියන වාරයක් ගානේ මගේ ඔළු ඇතුලේ ඒ වචන දෝංකාර දුන්නා. යංතං මූන හෝදගෙන ,බිම බලාගෙන ,ජීවිතේ පරාද උන පිරිමියෙක් වගේ, මං ඔහේ ඇවිදගෙන ගියා. කොහෙද යන්නේ මං මගෙන් ම ඇහුවා. මට ඊයේ මක් උනාද කියලා මට හරි හැටි වැටහීමක් තිබුනේ නැහැ.
“උන දේ දැනගන්න කෙනෙක් හිටියනම්....“ කවුරැවත් නැති පාළු පාරේ මං ඇවිදගෙන ආවා. නොදැනුවත්ව හරි පුරැද්දට වගේ මං ගොඩවුනා  කොෆිෂොප් එකකට. කෙරවලේ  තිබුන  අඳුරැම මුල්ලේ වාඩි වෙලා හුස්මක් ගන්න කලින්..

“අම්මෝ උඔ.. උඔ..ට කතාකර කර.. මං.. පස්සෙන් ආව , යකෝ ගේ ගාව ඉඳන් ම . ඇහෙන්නේ නැද්ද? මේ තරං දුරක්. උඹේ කන් දෙක සාක්කුවෙද තිබුනේ“.
මූ ශෙවාන්ගේ තාත්තාගේ මල්ලිගේ පුතා.යොහාන්. මං ගෙදරට ආව දවසේ ඉදන් එයා නිතර මං ලඟ හිටියා. මට එයා ගැන කියන්න බැරි උන එක ලොකු වරදක්.
“පලයං පලයං... මටත් එක්ක බොන්න දෙයක් ගෙනෙං.. දැන් පනයන්න එන්නනේ උඹ පස්සෙන් පන්නලා. “ කියාගෙනසීට් එකට දබස් ගාලා පැනපු මේ කොල්ලගේ කට ටිකක් වැඩී උනත් හොඳ කෙනෙක්. මේ රටෙන් මං ෆොටෝ එකකින් හරි කලින් දැකලා තිබුණ එකම අඳුරන කෙනා යොහාන් විතරයි.

පාඩුවේ ඉන්න ආව වෙලාවක මේ වගේ කටර් එකක් ලඟ නැවතුන එක ගැන මගේ හිතේ කැමැත්තක් තිබුනේ නැහැ.“ ඇයි ඉතින් පන්නගෙන ආවේ. මං කල්පනාවක හිටියේ ,ඇහෙන්න නැතුව ඇති “. මං නැගිලා යන්න හදිස්සියක් නැති විදියට ඇහුවා.
“ඒක කියන්න තමා ආවේ. . හිටපං මං ම අරං එන්නං. කෝ  දිපං සල්ලි..“
බටු ඇටේ වගේ ඉඳන් පන්නගෙන ඇවිත් මගේ නිදහසත් කාලා.. තව මගෙන් සල්ලිත් ඉල්ලනවා . දෙන්න හිතයි මට මුට තව ටිකක් මිටි වෙන්න.  හිතෙන් බැන බැන මං උගේ අතට පර්ස් එක දුන්නා.
“අංකල්ට පිස්සු බං ... උඹ ඉස්සර එකාමයි  “ මං දිහා අමුතු විදිහට බලල ආපහු පර්ස් එක මගේ අතෙන් තියලා  “ උඔට සීනි හොඳ නැනේහ් “ කැත හිනාවක් දාගෙන  කැෂියර් එක ලඟට ගියා.
මොන මොනාද අරං ආපහු මං ලඟට ආව යොහාන් , ටිකක් බැරෑරැම් බැල්මක් එක්ක  කතා කලා. “අංකල් කිව්වා  මට උඹ එක්ක කතාකරන්න කියලා. “  විනාඩියක් විතර මං දිහා බලං බටේ කටේ ගහන් ඉඳපු යොහාන්,  “සේරටම කලින මට කියපං ඇයි උඹේ මස්සිනාගේ  කෙල්ල බදාගත්තේ ?“

“මොක?“ බීප්වා පිට උගුරෙ ගිහින් ආපු කැස්සත් එක්ක  මගේ ඇස් එලියට පනින්න තරං ලොකු වෙන්න ඇති.
“ඔව් ඉතින් සිහියක් තියෙන එකෙක් කරන වැඩක් නෙවේ තමා. වාරැ නැතුව ඇඟට වැටුණා ...ඒක කමක් නෑ කියමුකෝ. ඒත් මොන මඟුලකටද ඒකි බදාගෙන සින්දු කියන්න ගත්තේ?,
මස්සිනා හොඳ හන්දා හොඳයි. නැත්තං උඹට ආයෙ ඉස්පිරිතාලේ ලගින්න වෙයි. හැබැයි මෙහෙම වත් මතකයක් නැති වෙන්නම  පාරක් දෙකක් වැදිලා.“ යොහාන් කියාගෙන ගියා.
“දෙයියෝ සාක්කි.!!“ මට කියවුනා.
“දෙයියෝ කොහෙ සාක්කි දෙන්නද ශෙයියෝ ... උඹ මගේ වස්තුව නැතුව ඉන්න බෑ.. කියලා අඞාගෙන දොඩාගෙන වෙන්න නෑනව බදාගත්තම...“
හිකි හිකි හිනාවක් දාගෙන කියන්නේ යොහාන්ට මේව විහිළු වගේත
“මොකෙද්ද කොල්ලෙක් ගැනත් කියෙව්වලු . මස්සිනා උඹව ඇදලා අරං දෙකක් දෙන්න යද්දි ටියානත් එතන ඉඳලානේ. ඒකි අයියාටත් කෑගහලා  තමා උඔව ෂේප් කරලා ගෙදර ගෙනාවේ.“
“ටියානා“ මං නැගිට්ටා .
“කොහෙ යන්නද ඉඳපං තව කියන්න තියනවා.“ යොහාන් මගේ අතින් ඇද්දා. මං ආයෙමක් සිට් එකට බර උනා. යොහාන් හරිබරි ගැහිලා වාඩිවෙලා කතා කලා.
“ඇත්තටම උඹ අපි එක්ක කතාකරාට හිනා උනාට  උඹට අපිව මතකද බං  හරියටම.?“
“අනේ ඇයි  එහෙම ඇහුවේ?“ මං දෙගිඩියාවෙන් කතාකරේ මං ගැන හැමෝටම තේරිලාද කියලා බයෙන්.
“උඹට නිකමට වත් මතකද උඹේ අම්මා, තාත්තාගෙන් වෙන් වෙලා ඉඳපු බව? මාත් එක්ක උඹ ඉඳපු විදිහ?  අඩු ම ගානේ උඹ ටියානාගේ මූණ වත් නොබලා මගඇරපු බව? යොහාන් මගේ ඇස් වලට එබිලා ඇහුවා.
“ අදට සති කීයක්ද ? තාම උඹ ශෙවින්ද්‍යා ගැන නිකමට වත් මං එක්ක කිව්වේ නැහැ? ඒකමයි මට ප්‍රශ්නේ?“ 
හයියෙන් හුස්මක් අරගත්ත යොහාන් ,
“උඔ ශෙවාන්, සම්පූර්ණ ම වෙනස් කෙනෙක්  වෙලා.  .  තාත්තා බයෙන් ඉන්නේ උඹ තාම අසනිපෙන් අවසිහියෙන් ඉන්නේ කියලා.“

“මෙහෙම ගියොත් මං පිස්සෙක් වෙයි යොහාන්.“ මගේ  ඇස් වලට තවත් දරාගන්න බැරි උනා. “මට ලංකාවට යන්න උදව් කරපං .මට එකම සැනසීම ඒක විතරයි. මට වෙන කියන්න කෙනෙක් නැහැ“
මම යොහාන්ගේ දකුණු අත  මගේ අත් දෙකෙම්ම මිරිකගෙන කිව්වා.
“ඇයි බං මේ  අඞන්නේ? අවුරැදු පහක් තිස්සේ මලමිනියක් වගේ ඉඳපු උඹ. දැන්  වෙනස් වුණාට අපිට උඹව එපාවෙලා නැහැ ශෙයියා.“ පුදුමෙන් කට ඇරං මං දිහා බලං ඉන්න යොහාන්ට මං කොහොමද ඇත්ත කියන්නේ?
“භෞතිකව ඇහැට පේන දේ , නැහැ කියලා ඔප්පු කරන්න තරං දක්ෂයෙක් නෙවෙයි මම යොහාන්.. එක උදව්වක් කරපං... මාව ලංකාවට යවපං.. “ මං බිම බලං කිව්වා.
යොහාන් ටිකක් මං දිහා හිටියා. මට දැනුනේ පැය ගානක් ගෙව්නා වගේ.
“හරි මං ඒක කරන්නම්. හැබැයි ටියානා  ෂේප් කරගන්න වෙයි. මොකද  දැන් උඔ  කැමැත්ත දීලා ඉවරයි එයාගේ ගොනා වෙන්න.“ යොහාන් කියනකොට මම ඔළුව වැනුවේ , වැඳලා හරි මං ඒකිව කැමති කර ගන්නවා කියලා හිතාගෙන.

“විෂ්වාසද හැමදේ ම හරියයි කියලා? .. “
මං ඔළුව වනනවා බලං ඉඳලා යොහාන් ඇහුවා සැකෙන්.
“මං දන්නවා උඹට ශෙවින්ද්‍යා නොදැක ඉන්න බැරි බවත්, ඒත් උඹ හිත හදාගත්තනේ එයා එයාගේ ආදරේ ලබාගත්ත හින්දා. ඉතින් ... ගිහින් ඉක්මනට එනවනම් මාත් එනවා උඹත් එක්ක ලංකාවට. අංකල් එතකොට බැහැ කියන්නේ නැහැ.“ 
එහෙම කියලා මගේ අත මිරික ගත්තු යොහාන් ව මට පෙනුනේ මට පිහිටට ආව දෙවියෙක් වගේ.
“අපි යං බං වහින්න වගේ“

එක අතකට ඊයෙ රෑ උන හැමදේම සිද්ද නොවුනනම් මං සදාකාලික මෙහෙම  ඉඳලා පිස්සෙක් වෙන්න තිබුණා. යොහාන් කිව්ව දේවල් එක්ක බලද්දි ඇත්තටම ශෙවාන්ට ඉඳපු හොඳම යාළුවා මෙයා වෙන්න ඇති.. මං ගැනත් දන්නවනේ.
ශෙවාන් මට ආදරේ කරලා කියලා මං දැනගෙන හිටියේ නැහැ. මේ හැමදේම මට සිද්ද උනේ ඒ නිසාවත් ද? ටියානා  නරක කෙනෙක් නෙවෙයි .. එයාට ශෙවාන් අකමැති ඇයි?  මං හින්දද? පොද වැස්සේ තෙමි තෙමි මං ගෙදරට ඇවිදගෙන ආවේ දාහක් දේවල් හිතේ තියාගෙන.
 ගෙට එනකොටම  ශෙවාන්ගේ අම්මා මාව ඇදලා අරං ඔළුව පිසදාන්න ගත්තා නිහඞවම. පලවෙනි වතාවට හිතුණා මට මේ අම්මා තාත්තා උනත් දාල යන්න අමාරැයි නේද කියලා.  මං ගියොත් එයාලට මොනා වෙයිද? “අම්මා ආයෙම මාවයි තාත්තායි දාලා යන්නේනැ නේද?“ මං යොහාන්ගෙන් අහුල ගත්ත දේ හෙමිහිට කියලා දැම්මා.
මගේ මූණ අත්දෙකම්ම අල්ලගෙන ටික වෙලාවක් බලං ඉඳපු අම්මා මාව තුරැළු කරගත්තා. “නෑ පුතේ“
මට මගෙ සුදු අම්මා මතක් උනා. ඒ ආදරේ පිරැණ වචන මයි.. අම්මලා කවුරැත් එකවගේම තමන්ගේ දරැවන්ට ආදරෙයි කියලා මට අද තේරැණා... ඒත් හැම ළමයෙක්ටම වගේ මට මගේ අම්ම නැතුව බැහැ. මං අසාධාරණ ද?  මං ඇහුවේ හැංගිලා බලං ඉඳපු තාත්තාගේ ඇස් වලින්....

Thursday, June 13, 2013

වෙස් මාරැව 04

පොයි ආපු මෝඩකමක මහත. ඇඟේ හිරිඟඞු පිපුනේ එතකොට .. පිරිමින්ට ලැජ්ජා නැද්ද මන්දා පෝලිමට පෙනි පෙනී මේවා කරන්න. මං ඇස් දෙක පුළුවන් තරම් තදකරං වහගෙන ආපහු  එලියට ආවේ රතුවෙලා. වෙලාවට අර ගෑනු කෙනා ගිහින්. මං  හොඳ මහත්තයා වගේ හීන් සැරේ ආපහු ලෙස්සුවා.

මං එනකං තාමත් ඇස් ලොකු කරං බලං  ඉන්න ටියානා දැක්කම මට දුකත් හිතුනා. ඒත් මොනවා කරන්නද මාත් බේරිලා ඔයත් බේරෙන්න ක්‍රමයක් තිබුනනම් මං ඒක නොකර ඉන්නේ නැහැ. එත් වෙලාවේ හැටියට මට ලංකාවට යන්න මං නොකරන දෙයකුත් නැති තරම් කියලත් මට හිතුනා.
“මං එහෙනම් ගිහින් එන්නම් ශෙවාන්“ ටියානා මගේ අතින් අල්ලලා කියනකොට මාව ගැස්සුනා. ඒ අත් දෙක ඒ තරම් හීතල වෙලා තිබුණේ  හරියට ෆ්‍රිජ් එකකින් දැන් අරං වගේ. එහෙන් මෙහෙන් හිත අහුලගෙන  “හා“ කියලා යංතං ඔලුව වනාගත්තා මං.

* * * * * *

පහුවදා උදේ මං ඇහැරැනේ ජීවිතේට දැකලා නැති කොල්ලෙක් එකපාරම මගේ ඇඟේ හැප්පුන පාර.  “අම්මේ“  මං බෙඩ් සීට් එකත් බදාගෙන ඇඳෙන් පැන්න.
“මොකද **** කෑගහන්නේ ගෑනියෙක්  වගේ.  මුළු රෑම මාව බදාගෙන ඉඳලා දැන් යකාට බයවෙලා වගේ මගේ නිංදත් කැඩුවා.“ කියලා සුද්ද සිංහල වචනෙකින් මාව අමතපු මෙකා “හීතලයි බං.. දැංම නැගිටිනවද උඹ?“  කියලා ඌ හිමිහිට ඇඳ උඩ ඉඳගත්තා .
මං බ්රං තට්ටු වෙලා වගේ බලං උන්නේ මූ කොහෙන්ද කඩා පාත් උනේ මං මුගේ නමක් වත් දන්නවයැ කියලා කල්පනා කරන ගමං. වස ලැජ්ජාවයි, මං කොට්ටේ කියලා කකුලක් එහෙම දාගෙන බදාගත්තේ මූවද එතකොට. මං ඌ දිහා රවලා වගේ බැළුවා.

“ හරි හරි මචං. මං එනකොට එකට වගේ ඇති. මං උඹව ඇහැරවන්නේ නැතුව උඹ ට එහා පැත්තෙන් නිදාගත්තා ඉතිං ඕකට ඔරං ඔටං වගේ බලන්න ඹ්නේද ශෙවානයෝ, අනික මං ජීවිතේට අදද මෙහෙම ආවේ? ඇයි බං උඹට මාව අමතකද?“ ඒ පාර නම් පොරගේ වොයිස් එක බැහැලා ටිකක්.
“නැ නැ බං.. මං වොෂ් එකක් දාං එන්නං“ මං ඉක්මනට බාත් ටබ් එකට  පැන්නේ මේ හෙනේ බාත් රෑම් එකටවත් එයිද කියලා බයේ. “හිතපංකෝ මං කොල්ලෙක් බඳාගෙන නිදියලා.“ මං මටම කියාගත්තා.

“ඒ දොර ඇරපං යකෝ මටත් එන්න ..මඟුලට ලොක් කරලද මන්දා.. උඹේ මොක බලන්නද මං. ඇරපංකෝ බ්‍රෂ් එක කටේ“.. “හිටපංකෝ මං එනවා ඉක්මන්ට“ මං කිව්වා. “උඹ කෙල්ලෙක් වෙලාද බං“ දොර ට තට්ටුවක්  දාගෙන මං එලියට  එනකං රටේම පල් කතා මට කිය කිය  ඉඳලා මං එනකොටම මාවත් පෙරලං ඌ  රිංගගත්තා. මුන්ට තියන විසයක්.

ඉතිං මං පහලට ආවේ යකෙක් කන්න බඩගින්නේ.. “පුතේ  ඊයේ ටියානා ගේ අයියා ආවා. මං ඔයා ඇහැරැවේ නැහැ ඉතිං, “ ශෙවාන්ගේ අම්මා මගේ ඔළුව අත ගගා කිව්වා. අනේ ආයෙමත් කඳුළු පිරැණා මගේ ඇස් වලට . අනේ මගේ සුදු අම්මේ.. ඹයාගේ කෙල්ල නැතුව අම්මගේ  හිතට කොච්චර දුක ඇද්ද? අනේ මගේ තැන වෙන කෙනෙක් අරගෙන ද?
කෑම මේසෙට අර යක් පැටියා ආවමයි මට මතක් උනේ, එතකොට මූද ශෙයියගේ මස්සිනා පොඩ්ඩ. ඉඳලා හමාරයි. !!!

“ඒ ශෙවා, අද මං එක්ක යං හොඳ රවුමක්. එතකොට වත් උඹේ ඔය හුඹහෙන් ඇදල අරං වගේ ගතිය යයි.“ මේකා කිඹුලා වගේ ගිලගෙන ගිලගෙන යන ගමං කියවද්ද මට කෑමත් එපා උනා. “මං දන්නෙ නැද්ද උඹේ හැටි ඉතිං. පොඩි බීච් පාරක් දාලා අරහේ විසිට් එකක් දාලා එමුකෝ“ ඇහැක් ගහලා ‘අරහේ ‘ කිව්වම මට පොරගේ මූන ඇල්ලුවේ නැහැ.
“අද  ද“ මං ගොතන්න ගත්ත මුසාවක් . “අදද හෙටද කතා නෑ යමං එච්චරයි...“ මගේ අතෙන් ඇදගෙන මස්සිනා කාරයා එලියට යන්න පටං ගත්තා.

මුලින්ම ගියේ කාගෙද ගෙදරක .. ඊගාවට තව ගේකට... ආයෙම  එකකට... මං නිදා ගත්තා  මුල්ලකට වෙලා. මස්සිනාගේ වාහනේ ඉඩ පිරී ඉතිරී යන්න පටවගෙන මුහුදක් අයිනට ආවා .“ තැන නම් මාරම ලස්සනයි.. “ කියන්න තියා මං බිමට අඩිය තියන්න කලින්  මස්සිනාකාරයා මාව උස්සගෙන ගිහින් වතුරට දාපි.
 මං පීනන්න දන්නව යැ. පන කඩාගෙන වෙරලට ආවේ ගිලුනොත් කියලා පන බයේ.“ මොකද්ද බං ඇඳුමත් තෙමුනා“ මං කිව්වා. “උඹ තෙමුනම හැඩයි ආ...“ කට්ටිය කෙකර ගාන්න ගත්තා. “

බිච් එකේ තැන් තැන් වල  ජෝඩු ඉන්නවා දැක්කම මං හිටි තැනම ගල් ගැහුනා. මට මතක් උනේ මගේ විදුරව.. අනේ ලංකාවේ අපි ඇවිදපු නැති තැනක් නැහැ නේද විදුර?
මං කොහොමද මෙහෙම ඉන්නේ . මං යන්න ඕනේ දෙයියනේ මේ කරැමෙන් බේරිලා. ගිහින් සේරම කියනවා මං . එයා මාව දන්නවා  මට පුළුවන් එයාට මේ හැම දේම කියන්න.. මගේ ඔළුව කකියන්න ගත්තතේ එතකොට . එහෙමම අත් දෙකෙන් ඔළුව බදාගෙන එතනම බිම ඉඳගත්තා.
 මට විදුරගේ කටහඞ ඇහෙන්න ගත්තා . සචී,කාන්චන,නිලංග,හැමෝම මගේ ඔළුව ඇතුලේ හිරවෙලා කෑගහනවා වගේ දැනුනා. 

“මොකද උනේ බං...“ “ඒ කතා කරපං කෝ“ වැලි ගෑවුන කම්මුලට තදින් වැදුනක “චටාස්“ සද්දෙන් මං ඇහැරැනත් ඒ පාර වැදුනේ මට කියලා දැනෙන්න ටිකක් වෙලා ගියා. “මං රත් උනා ශෙවා“ මස්සිනාකාරයයි අනික් උනුයි මාව වට කරං බිම ඉඳගෙන ඉන්නවා කියලා දැනුනේ එතකොටයි මට.
“ඇයි මොකද උනේ“ මං ඇහුවේ නැගිටලා ඉඳගන්න ගමන්. “අපි දන්නෙත් නැ.. උඹ වැටිලා හිටියේ මෙතන.“ ,“යමං  වොෂ් එකක් දාගෙන කන්න මොනහරි “

කාලා එහෙම කට්ටියම විනොදෙන් හිටියත් මට හිනා වෙන්න බැරි උනා,  ගිලගත්ත මතකයත් එක්ක මං එක්තැන් උන ලෙඩෙක් වගේ හරියට දැනුනේ..
රෑ කරැවලත් එක්ක ක්ලබ් එකකටද කොහෙද කට්ටියම ආවා. මං වාහනෙන් බහින්නැතුව නිදි වගේ හිටියත් වදෙන් පොරෙන් මාවත් ඇදගෙන ගියා.
ටිකක් වෙලා බුම්මගෙන සයිඩ් ගහලා හිටියත් ටිකක් වෙලා යනකොට මමත් නොදැනම එතනට ආස වුණා. ඉතින් ක්ලබ් යන උන්ට ඒකෙන් ඈත් වෙන එක අතහරින්න බැරි එක අහන්නත් දෙයක්ද.
“මොනාද බං ගනිංකෝ පොඩ්ඩක්..“ කොහෙදෝ කොටට කොටේ ඇඳගත්ත කෙල්ලෙක් එක්ක ඇලි ඇලි නට නට ඉඳලා සත් ගුණවත් මගේ මස්සිනා ආවා මට දුකක් දෙන්න.
“ අපෝ ශෙවයියා අද විතරනේ. අනික උඹ ඉස්සර ගත්තේ නැතුවද..  හා කියහං බලන්න..ඔව්වද බං අපි කරේ... ඇත්තටම උමට අමතකද කියපං..“ දෙපැත්තට වැනි වැනී මස්සිනා කාරයා ඇනයක් වෙන්න ගත්තාම මං බැරිම තැම උගේ අතේ තිබ්බ වීදුරැව කටේ ගෑවා.
“චික් මොන ජරාවද්ද ඒ..කොල්ලෝ කොහෙම බොනවද මන්දා “මං මූන ඇඹල් කරං  හයියෙන්ම කියලා දාන්න ඇති එහෙම.  වටේ එවුන් එකා එකා ටික  ටික හිනාවෙන්න ගත්තා බඩ අල්ලන්. “මේකා ගෑනියෙක් වෙලා බං ඇක්සිඩන්ට් එකෙන් පස්සේ.“ එකෙක් කියලා තව හයියෙන් හිනා උනා.
ඇත්තටම මං පිරිමි ගොඩක් මැද අසරන උනා වගේ අසරණකමක් දැනුනා. මට එතනින් දුවන්න හිතුනා.

 මං නැගිටලා යන්න හදද්දි මස්සිනාකාරයා මගේ අත මිරිකලා අල්ලගත්තා. “බීපං මේක“ විනිවිද පේන ගිණි වතුර විදුරැවක්  මගේ මූණයි උගේ මූණයි අතර මැද අල්ලගෙන හිටියා. ඒ අතරින් මට උගේ ගිණි ගත්ත ඇස් දෙක පේනකොට මං බය උනා.
“මට යන්න දීපං. මං එලියෙන් ඉන්නං“ මාත් බොරැ සැරක් දාලා කිව්වා දෙක වෙන් බැරි හින්දා. ඒත් උගේ අතේ දැඩි බව බුරැල් උනේ නැහැ..
“තමුසේ දැන් වෙනනමම නාඩගමක් දාන්නද යන්නේ?  කාලයක් අර ශෙවින්ද්‍යාද කවින්ද්‍යාද මගුලක් ගැන හිත හිත මගේ නංගි ගෙන් ඈත් වෙන්න හැදුවා. ඒකි සතේකට උඹ ගනං ගත්ත කියපං. “කෙලින් ඉන්න බැරි ගානට ඉඳලත් මූ කියාගෙන ගියා.  “ඒකි  උඹට කොකා පෙන්නලා අනිකාගේ එල්ලුනා... ඒ කුනු  කෑලි වගේද අපේ එකි.. දැන්මොන නාඩගමක්ද මේ ..“ මස්සිනා දත්මිටි කකා කියන්න  ගත්තම මං පොඩි එකෙක් වගේ ඌ දිහාම බලං හිටියා.
“ඇයි අමතකයි වගේ රඟපාලා මගේ නංගි මඟ හරින්නද..? ඒව හඳේ පුතේ.. උඹ පණපිටිං ඉන්නවනං බඳින්නේ මගෙ නංගිව. දැං මේක බීපං“ මුගේ කුණු කතාවට මගේ ඇඟෙත් ලේ රත්වේගන වගේ ආවා. මං ඉස්සරහා මටම කියන ඒවා ඇහෙනකොට මාව උණු උනා වගේ දැනුනා. මං ශෙවාන්ට සැලකුවේ මගේම සහෝදරයෙක්ට වගේ. ශෙවාන් මට ආදරේ කලාට මං මොනවා කරන්නද ?  මං ආදරේ විදුරට විදුරට විතරමයි.  ඇදල ගත්ත වීදුරැව එක හුස්මට බීගෙන ගියේ  අනෙකාගේ අතේ වීදුරැවත් ඇදලා අරං , හිතේ තිබුන  ආවේගය.. හිර වෙලා තිබුන දුක.. සේරම ඇස් දිගේ බේරෙනකොට. මං තුන් වෙනි වීදුරැවත් හිස් කරාම මස්සිනා බය උනාද කොහෙද.
“ඒ... ඇති ඇති බං “ ඌ මගේ අතෙන් අල්ලගත්තම මට මගේ පාලනය බින්දුවටම  නැති උනා.  තිබුණ තරහත් එක්ක අතට අහු උන ඊලඟ වීදුරැව උගේ මූණට නෑවිලා යන්න විසිකරන්න මං කලිං හිතං හිටියේ නැහැ. “මොකද්ද බල්ලෝ ඒ කරේ..“ ඌ මට ගහන්න ඇති .... වටේ පිටේ දේවල් පෙරලගෙන වැටෙව සද්දෙයි ගෑනු කෑගහන සද්දෙයි ඇහෙනවා විතරයි මට දැනුනේ. ඒකත් හීනෙන් වගේ.

සිනීදු අතක් මූන අල්ලනවා දැනුනා. මට මක් උනාද මං දන්නේ නැහැ ඒ අතේ අයිතිකාරිට තුරැල් වෙලා මං ඇති වෙනකං ඇඞුවා .. හිනා උනා..  කතා කලා.... මුළු ලෝකෙම  හිස් මායි විදුරයි විතරයි.... “
“ඔව් ඹයයි මමයි“

* * * *  * * *
“අන්තිම කැතයි ආන්ටි . මූට ඒ විදියට හැසිරෙන්න වටිනවද කියන්න. ලැජ්ජාවේ බෑ. ආයේ මං කොහොමද එතනට යන්නේ. මං. මං හීනෙන් වත් හිතුවේ නැහැ ශෙවාන් මේ වගේ  ෂික්.!!“


Saturday, April 13, 2013

දුටු නුදුටු සියළුම මගේ මිතුරන්ටත්.. සියළුම ශ්‍රී ලාංකිකයින්ටත් .. හිතේ සතුට සුරැකෙන ,ගතේ ශක්තිය රැඳෙන ,නිදුක් නීරෝගී සෞභාග්‍යමත් සුභ නව වසරක් වේවා...!!!!!

මේ ම ඉන්න කොල්ලො කුරැට්ටටෝ ටික එකතු වෙලා හදනවා උණ වෙඩිල්ලක්.  හප්පා..  එකේ සද්දේ රතිඤ්ඤා පරාදයි. හදපුවෙලේ ඉඳන් පිඹිනවා...පත්තු කරනවා... තමයි ඉතින්.
“ඩෝං ..!!“ ගාපුවම කෙල්ලො ටික සේරම දුවනවා බයේ..  හැබැයි කන්දෙකත් වහගෙන ආයෙ හිමින් හිමින් ඒතනටම කිට්ටු කරනවා.
අවුරැදු ලැබුවම පොඩිහිටියන්ට වැඩ කොටියයි. කජු ඇහිඳින්න යනවා ,උදේම අඔ කඩන්න යනවා, අවුරැදු උස්සව තියන්න හදනවා.. අම්මලා , ආත්තම්මලා කැව්ම් කොකිස් උයනතැන් වටේ කැරකි කැරකි ඉඳලා උණු උණුවේ කැව්මක් අරං දුවනවා, තාත්තා බිං කරපුකෙසෙල් කැන් ඉදිලද කියලා හොරෙම්ම බලනවා.
දැන් වගේ නෙවේ, සමරැ චීත්ත හැට්ට අඳිනවා සමහරැ චීත්ත ගවුම් අඳිනවා. කොල්ලෝ බැනියම් ,සරම් ඇඳිනවා . අළුත් ඇඳුම් ඇඳගෙන එහෙම ඉතින් කවි කිය කිය ඔන්චිලි පදිනවා,  පංචා දානවා, ඔලිඳ කෙලිනවා, රබං ගහනවා එකක් නෙවේ කඩි ගුල ඇවිස්සිලා වගේ.
අවුරැදු ලැබුවට පස්සේ වැඩ අල්ලලා ගණු දෙනු කරලා නෑගම් යනවා. පහු වෙනිදා හිසතෙල් ගාන්න පන්සලට ගමම එකතු වෙනවා.
ඊට පස්සෙන්දා තමයි පුතේ අළු බොක්කට කෑමදෙන්නේ. ගමේ හැමෝම තම තමන්ට පුළුවන් උපරිම හොඳට කෑම බීම හදලා කටට රහට උයලා කොලපොතකට කොත ගහලා වත්තේ කොනක තියනවා. ඉතින් අපි පොඩි කාලේ යනවා ගම වටේටම මොනවද ඒ ගෙදර උයලා තියෙන්නේ බලන්න. ඔය අස්සේ කජු මාළුවක් එහෙම තිබ්බොත් ඉතින් අපි තමයි අළුබොක්කට අඳින්නේ..

හිනාවෙවී අපේ සීයා,පොඩි නංගිට කියන  කතාවට මාත් කන දැම්මා. ඇත්තට ඒ කාලේ වගේ අපිට කොයින්ද අවුරැදු?? පොරකකා ගන්න සුපුරැදු ඇඳුම්... අවුරැද් කැම බීම කඩෙන්.. මත්  වතුරත් එක්ක රෑ එලි වෙකල් පාටි... 
වැඩිහිටියන්ට කෙසේ  වෙතත් මෙ අළුත් පොඩිහිටියන්ට අවුරැද්ද ගැන විෂේශයක් දැනේන දෙන්න ඕනේ නේද?. ඒත් රැකියාත් එක්ක කොහෙද නිවාඩු පාඩුවේ අවුරැදු සමරන්නේ, ගෙයක් දොරක් සුද්ද කරගන්නවත් වෙලාවක් දැන් කාලේ අම්මලා තාත්තාලාට නැහැනේ.. ඒ හින්දා කා පිටවත් වරද දාන්න බැහැ.
ඒ උනාට හැකි උපරිමෙන් අපේ අම්මලා තාත්තලාට තිබුණ සුන්දර  සිංහල හින්දු අළුත් අවුරැද්ද, අළුත් පරම්පරාවටත් විඳගන්න ඉඩ දෙමු.  නැතිනම් අනාගත පරපුරේ ඇත්තෝ අප්‍රේල් දහතුන, දාහතර කියන්නේ තවත් රජයේ නිවාඩු දවසක් කියලා කියයි. 

ඉතින් අතමිටේ තියන විදිහට , හිතේ  සතුටෙන් , ලබන්නා වූ අළුත් අවුරැද්ද මතින් තොරව සමරන්න කියලා ඉල්ලන ගමන් ,පතන්නම්,

දුටු නුදුටු සියළුම මගේ මිතුරන්ටත්.. සියළුම ශ්‍රී ලාංකිකයින්ටත් .. හිතේ සතුට සුරැකෙන ,ගතේ ශක්තිය රැඳෙන ,නිදුක් නීරෝගී  සෞභාග්‍යමත් සුභ නව වසරක් වේවා...!!!!!

Thursday, April 11, 2013

වෙස් මාරැව 03

“පුතේ ලැහැස්තිවෙලා පහලට එන්න “
සුපුරැදු කටහඞක් නොවුනත් මං ඇහැරැනේ ශෙවාන්ගේ අම්මගේ කටහඞෙන්.  ඇහැ ඇරපු ගමන් මං බැළුවේ වෙනදා වගේ මං මගේ ගෙදර ඇඳේ ඉන්නවාද කියලා. ඒත් ...
දැන් තේරෙනවා මේක තවදුරටත් හීනයක් නෙවෙයි.  ඇඳේම වාඩි වෙලා ආයෙමත් ඇස් පියාගෙන හිටියේ ඇත්තට මූණ දෙන්න තියෙන බයට. අමුතු හැඟීම් වලින් ඇඟටට නුහුරැ බවක් ආවත් මං හිත තද කරගන  ඇඳෙන් නැගිටලා නාගන්න ගියා.
පිළිකුල් කරන්නේ මං ජීවත්වෙන ඇඟමයි නේද කියලා හිතුනත්  මට හිත හදාගෙන මගේ ඇග දිහා බලන්න ලැජ්ජාවක් දැනුනා.

තුවාය ඇඟේ පටලගෙන ඇවිත් ඇඳුම් තොරනකොට මට හිතාගන්න බැරි උනා මොකක් අඳින්නද කියලා. අන්තිමට හිතලා බලල ෂෝටක් අරං ඇඳගෙන සුදු ටී එකක් දාගෙන ලෙඩ වුණ මනසක් එක්ක පහල තට්ටුවට ගෑටුවා. “කෝ පුතේ සපත්තු“ ශෙවාන්ගේ අම්මා  කෝපිඑකක්ද කොහෙද හදන ගමන් ඉඳලා, ඒකත් නවත්තලා මගෙන් ඇහුවා.
“ අහ් “ මං ආපහු කාමරේට  දිව්වා.  “මූ මේවා කොහෙද දන්නැ තියන්නේ අප්පා“  හිතෙන් බැණ බැණ මං කාමරේ පීරලා හොයනකොට අතට අහු උන දෙකක් කකුලට  දාගෙන ආයෙ පහලට ආවේ මර බඩගින්නෙන්.
“ඔයා වෙනදා චීස් කන්නේ නැහැනේ පුතේ..“ අම්මා කිව්වා.
“මං, මං මේ.. ගානක් නැ කෑවා අද නිකමට “ මේ මෝඩයා ඒව කන්නෙත් නැද්ද ? මාව අහුවේවිද? මගේ ඔළුව හොඳ නැති වෙලා කියලා ආයේ ඉස්පිරිතාලේ වත් ගෙනියයි ද? මට බයක් දැනුනා.

“මට යාළුවෝ බලන්න ආයෙ ලංකාවට යන්න ඕනේ අම්මා.“ මං මගේ එකම බලාපොරොත්තුව එක හුස්මට කිව්වා.
“කතා කරන්න එපා ඒ ගැන . ආයේ යන්න අහන්න හිතන්නවත් එපා එච්චරයි.“ උත්තර දුන්නේ ශෙවාන්ගේ තාත්තා. මට කන්දෙක රත්වේගන එනවාවගේ දැනුනා. ඒත් නිහඞව හිටියේ කතාවෙන් වැඩේ කුරැවල් කරගන්න වෙයි කියලා හිතලයි.

“අද ටියානා එනවා පුතාව බලන්න. අද රෑ කෑම පිටින් ගම්මු කියලයි තාත්තා කිව්වේ. පුතාට හරියන ඇඳුමක් එහෙම ගන්න යනවනම් යමු ටිකකින්.“ අම්මා කියාගෙන ගියා.

ටියානා“ කව්ද ඒ... ශෙවාන් මෙහෙ බැඳලා ඉඳලද? එයාගේ කෙල්ලද? අනේ අම්මෝ ළමයිනුත් ඉන්නවද දන්නෑ.  මෙහෙම ගියොත් ශෙවියෝ උඹ මෙහේ දරැ පවුල් කාරයෙක් වෙන්නයි යන්නේ.. මගේ හිත  කිව්ව.
මං මේකෙන් ගැලවෙන්න ඕනේ පුළුවන් උන ගමන්. මගේ හිත පුදුම විදියට කාර්යබහුල උනා මං එක්කම.
නිහඞවම උන් තැනින් නැගිටලා කාමරේට ගියේ  තනියම ඉන්න එක තරම් සැපක් මට වෙන දැන් නැති නිසා.
“කාලත් ඉවරද දරැවෝ?“ ශෙවාන්ගේ අම්මා කිව්වත් මං නෑහුනා වගේ උඩට ආවා.

ඇඳට වෙලා ජනේලෙන් එපිට බලාගෙන මට හිතන්න දේවල් ඕනේ තරම් තිබුණා. පහුගිය අවුරැදු දෙකේ මොනවා නම්  වෙන්න ඇද්ද?  මගේ විදුරට මොනවා වෙන්න ඇද්ද?  අම්ම මං ගැන මානවා හිතනවා ඇද්ද? ශෙවාන් ලංකාවේ ඉන්නවද දන්නේත් නෑ මං වගේම කරදරේක වැටිලා.
මං මුළු කාමරේම ඇදලා බැළුවා පාස්පොට් එකක් තියෙනවද බලන්න. ඒත් හම්බ උනේනැහැ. කබඩ් එකක් අස්සේ තිබුණ ශෙවාන්ගේ ලැප් එක ඇරැණම වෙන දෙයක් මට හමුවුණේ  නැහැ.  හරියට කතාවක් වගේ මේක වෙන්න පුළුවන් දෙයක් නෙවෙයි, කොහොමද මෙහම උනේ.. මං ආයෙම මගේ මූණ අතගාලා බැළුවා.
නැනැ යන්න ඕනේ මොන ක්‍රමෙන් හරි මේ අපායෙන් මං. අම්මා ගාව ඉන්නයි මට ඕනේ. ලොකු සුසුමක් පිට වුනේ හිතේ තියෙන කළ කිරිමටද? ඇඟට දැනුන අප්‍රාණික බව හින්දද වත් හිතන්න  මට උවමනාවක් තිබු‍ණේ නැහැ. හිතේ තිබුණ එකම අරමුණ ලංකාවට යන්න. එච්චරමයි.

“අයියෝ ශෙවාන් මං දැන් කීපාරක් කිව්වද ළමයෝ...... ලැහැස්ති වෙන්නකෝ. වෙනදා ශොපින් කරන්න කිව්වම වාහනේ ඉඳන් මට කෑගහන ඔයා අද තාම ඇඳේ ? “ අම්මා ඇවිත් කියනකල් මට පියවි සිහියට එන්න අමතක උනා.
“ඇයි දරැවෝ , අමාරැවක් ද? අපි ඩොක්ටර් ගාවට යමුද?“
“න් නැහැ නැහැ... කිහිම අමාරැවක් නැ. යං අපි මෙහෙමම.“  මං බය උණේ ආයෙමත් තව කරදර මට දාගන්න උවමනා නැති හින්දායි.

කොහෙන් කොහාට ආවද කියලා මට ගානක් නෑ. මං මීට කලින් ඔස්ට්‍රේලියා ආව කෙනෙක් යැ.  ශෙවාන් ගේ අම්ම ඉස්සරහින් යන කොට මං ඔහේ පස්සෙන් ආවා. ඇස් රිදෙන්න අරං කඳුළු පිරැණේ, මට මගේ අම්මව මතක් උන හින්දා. අනේ එයා මොනවවා කරනවා ඇද්ද. මං පුළුවන් ඉක්මනින් එනවා අම්මේ. පුළුවන් ඉක්මනට...

ශෙවාන්ගේ අම්මා එයාට ඇඳුම් තෝරන්න ගත්තා. මං කල්පනාවක වැටීගෙන උඩට ආවේ මටත් මොකක් හරි ඇඳුමක් ගන්න. මට නිකමට දැනුනා කට්ටිය මං දිහා බලනවා වගේ . ටිකක් මූණ උස්සල බැළුවම දැක්කේ මං නොදැනුවත්වම ඇවිත් තියන්නේ ගැහැණු ළමයින්ගේ ඇඳුම් බලන්න.
දෙයියෝ සාක්කි.. ඇති මං මෙතන ඇඳලා බැළුවේ නැතුව. ලැජ්ජාවට මං රතු වෙන්න ඇති. හෙමීට අතේ තිබුණ ඇඳුම් දෙක තුන  ෂේපට තියලා, මං පිරිමි අයගේ තට්ටුවට යන්න හැරෙනකොට අහම්බෙන් දැක්කේ මං ඉස්සර ඉඳන් ආසා කරපු විදිහේ ගවුමක්.. මෙරෑන් පාට.. කළු නෙට් වලින් වර්ක් කරපු ... මට ඒක නොගෙන යන්න හිත දුන්නේම නැහැ.

“ඕනේ එකක් උනාවේ මං අරං යනවා“දෙපාරක් නොහිතා ගවුමත් අරං යන්න හැරෙනකොට ලඟ ඉඳපු කෙල්ලෙක් මං දිහා බලං හිටියා.  මං ගැස්සුනා. මං ලඟ තිබුණ කණ්නාඩියෙන් මං දිහාම බැළුවා.
 මං ඇවිදින විදිය කොහෙමද දන්නෑ. අඩියක් දෙකක් ඉස්සරහට පස්සට ගිහින් බැළුවේ  මං කෙල්ලෙක් වගේ ගස්ස ගස්ස යනවා වත් ද මේ හැටි කෙල්ලෝ මං දිහා බලන්නේ කියලා දැනගන්න. අර කෙල්ලට හිනා. මං රැව්ව.  වරදක් නෑ  පිටින් මං අංගසම්පුර්ණ පිරිමියෙක්.
“ශෙවාන් දිහා කෙල්ලෙක් බලන්නේ නැත්තන් තමයි පුදුමේ“ මං මටම කියගෙන ආවා කොල්ලන්ගේ ඇඳුම් පැත්තට.
ම්හ්.. මොනවද ගන්නේ මට තේරෙන්නේ නැහැනේ ගන්න. වටේම බලලා ආයෙත් මුල් තැනටම ආවේ මට මොන සයිස් වගේ හරියයිද මන්දා කියලා. අන්තිමට තෝරලා තෝරලා කළු ටි එකකුයි. අයිස් බ්ලූ ඩෙනිමකුයි  අරං පහලට යනකොට ශෙවාන්ගේ අම්මා බලාගෙන ඉන්නවා මම එනකල් .
“අම්මෝ පුතේ, ගෑනු අයටත් වඩා ඔයා වෙලා ගත්තනේ .මං මගේ ඒවා අරගෙන හුඟක් වෙලා.“ ශෙවාන්ගේ අම්මා පුදුම වෙලා වගේ හිටියේ ඇයි කියලා මට තේරැනේ ඒ වෙලාවේ. පිරිමි කවද්ද ඇඳුම් තේරැවේ, දැක්කා ගත්තා ආවා මිසක්.
“ආ කාඩ් එක  පුතා බිල් කරලා එන්න“ මං ඒකට නම් හිනා උනා. වෙලාවට අම්මා ආවෙ නැත්තේ නැත්නම් ගවුමත් දකිනවානේ.

ගෙදර ආවගමන් මං කාමරේ දොර වහන් ගවුමේ හැඩ බැළුවා. පස්සේ කාටවත් අහු නොවෙන්න හැංගුවේ ඒක නැති කරගන්න ලෝබ හින්දා. වොෂ් එකක් දාගෙන ගෙනාපු ඩෙනිමයි ටී එකයි දාගෙන මං පහලට ආවේ දවස් කිපයක් ඇතුලත කොහොම හරි පාස්පොට්  එක හොයාගන්න හිතාගෙන.
ශෙවාන්ගේ අම්මා තාත්තා ලැහැස්ති වෙලා පහලට වෙලා මං එන දිහා බලං හිටියා හිනා වෙවි. එතකොටයි මතක් උණේ.. මේ ටියානා කවුද? මං මොන වගේ උගුලකටද අහුවෙන්න යන්නේ.. දෙයියෝ තමයි දන්නේ , අනේ තවත් කරදර නම් එපා !! 
“මේ ඉන්නේ මගේ කොළු පැටියා ලස්සනට“ ශෙවාන්ගේ අම්මා මාව ඇදලා අරං කම්මුල ඉම්ඹා.  අනේ මගේ අම්මට මං නැති අඩුව මකන්නේ කවුද? මට හිතුනේ ඒ දේ විතරයි. ගමනාන්තයට යනකල්ම ශෙවාන්ගේ දෙමාපියො හිටියේ පුදුම සතුටෙන්. මං විතරක් ගොළුවා වගේ කල්පනාවක ගිලිලා හිටියේ.
“ වෙන දේකට මුහුණ දෙනවා“ ලොකු හුස්මක් අරං රෑ කෑමට නියමිතව තිබුණ අවන්හල ඇතුලට කට්ටියම ගියා. වෙන් කරපු මේසේ හිස්ව තියෙනවා දැක්කම මට දැනුනේ පුදුම සතුටක්. ඇය කවුරැ උනත්, එයා නොඑන තරමට හොඳයි.  සතුට වැඩි වෙලාවක් තිබුණේ නැහැ....................

**********

පු ගමන් එක පිම්මට මගේ ඇඟට පැනලා..  මාව හුස්ම හිරවෙන තරමට බදාගෙන , එකදිගට කියවන්නයි අඞන්නයි ගත්ත මේ කෙල්ල මොනවගේද  කියලා වත් මට හරියට  බලා ගන්නබැරි උනා. මං වුණ දේ මොකද්ද හිතාගන්න බැරිව ගල් ගැහුනද මන්දා. පස්සේ අමාරැවෙන් දඟලලා එයාගේ අත් වලින් මං ඈත් උනේ මේ විදිහට කෙල්ලෙක් බදාගන්න කිසිම උමනාවක් මට නැති හින්දා.  එයා සංසුන් වෙලා වාඩි උනත් මගේ අත මිරිකගෙන මගේ ඇස් දිහාම බලන් ඉන්න ගත්තා.  ඇත්තටම මට එයා දිහා කෙලින් බලන්න බැරි උනා විතරක් නෙවේ එයා ගැන තරහක් ආවා.
හම නම් සුදුයි අම්මා හරි තාත්තා හරි ලංකාවේ වෙන්න ඇති. කොන්ඩේ කළුයි කොටයි. ඇස් නම් ලස්සනට පෙනුනා මට. ඒ ඇස් ලොකු කරන් මං දිඅහා බලං ඉඳපු හින්දද මන්දා. ශෙවාන් මට කිව්වේ නැහැනේ කෙල්ලෙක් ඉන්න කතාවක් වත්. ශෙවාන්ගේ අම්මා නම් එයාට හරිම කැමතියි වගේ. තාත්තා ඒ ගැහැණු ළමයාගේ තාත්තා එක්ක කතාවක්.

ගිරවී වගේ ඉංග්‍රීසි කෑලි මැදට සිංහල දදා කියවන ටියානා කොල්ලෙක්ට හිත යන විදියේ ගැහැණු ළමෙක් තමයි කියලා මට හිතුණා. ඒත් කිව්ව කිසිම දේකට මං අඩුගානේ “හම් “ වත් කිව්වෙ නැහැ.
“ඔයා සනිප වෙනකල් මං ඉවසුම් නැතුව හිටියේ ශෙවාන්..අපේ මැරෙජ් එක ගැන මං හින බල බල හිටියේ. . .  අනේ ඇයි ඔයා නිහඞ? තාමත් මට අකමැතිද ? “ එයාගෙන් මට සැනසීමක් දැනෙන්න ඇහුණ මුල්ම වචන ටික  තමයි ඒ.  ඒ කියන්නේ ශෙවා කැමැත්නෙත් යාළු වුණ එකක් නෙවේ. පපුව ගැහෙන එක සාමාන්‍ය මට්ටමට හැරැනේ එතකොටයි. 
 “ඔව්“ කියපං මෝඩයෝ... “ඔව් “කියපං.. කියලා මගේ හිත කෑගැහුවට මට ඒක කියා ගන්න බැරි උනා. ඒ ඇස්වල කඳුළු තියෙනවා දැක්කම .
“ මං.. මං වොෂ් රෑම් එකට ගිහින් එන්නම්“ මට ඒ වෙලාවේ එතනින්  පැනගන්න වෙන විදියක් මට මතක් උනේ නැහැ.

මේ මොන කරැමයක්ද?  ඇයි මං අකමැතියි කියලා දැම්මේ නැත්තේ කෙලින්ම. මං ඉක්මනින් යන්න ඕනේ  මං ..යන්නම ඕනේ  මං.. , පිස්සුවෙන් වගේ කියවා කියවා මං වොෂ් රැම් එක ඇතුලට  ආවේ ශරීර කෘත්‍ය අවශ්‍යතාවයක් හින්දා නෙවෙයි ඉතින්, සිංක් එක ගාවට ඇවිත් මං කණ්නාඩියෙන් මුණ බලං හිටියා. හිතෙන් මටම බැණ බැණ.

 “වෙය ද හෙල් යූ කමින්ග් සන් ඔෆ් බි..“
අපොයි, මං අසිහියෙන් ලේඩිස් වොෂ් රෑම් ඇවිත්.  මැදි වයස් කාන්තාවක්  මාව මරාගන්න වගේ ඇඟට කඩං  පැන්නා. ගුට් නොකා අනුනමෙන් අහකට පැනගෙන,  “සොරි මැම්, එක්ට්‍රීම්ලි සොරි..  ප්ලීස් ඩෝන්ට් මිස් අන්ඩස්ටැන්ට් මී., ඉට් වෝස් ජස්ට් අ මිස්ටේක්..“  කිය කිය පස්සෙන් පස්සට ඇවිත් අනෙත් පැත්තේ වොෂ් රෑම් එකට  දිව්වත් අර ගැනු මනුස්සයා  දොරගාවටත් ඇවිත් බනින්න ගත්තා. වටේ මනුස්සයොත් දැක්කද දන්නෑ. මමත් කරගන්න දේවල්.

වස ලැජ්ජාවයි. මුණත් රතු කරං, එයා යනකල්  මං බොරැවට හරි ටොයිලට් එකක ඉන්නවා කියලා හිතං ඇතුලට ආවමයි මට  තරැ පෙනුනේ.....

Tuesday, April 2, 2013

වෙස් මාරැව 02

සුදු පාට ටිකටික බොඳවෙලා සුදුපාට සිවිලිමක් වුණා.. මං මැරිලාද?  නැද්ද?  මට හිතුන පලවෙනි ප්‍රශ්නේ ඒක. මං ඇඟිලි නවන්න හැදුවා. නැවුණද කියල දැනෙනකල් මගේ උපරිම හයිය දාලා අත මිටි කලත් මට කිසි  ම දැනීමක් තිබුනේ නැහැ. හරියට මුළු ඇඟම හිරි වැටිලා වගේ .  කතාකරන්න හැදුවට වචන පිට වුනේ නැහැ. මොකද මට  අවමනා විදියට මගේ තොල් හසුරවන්න අපහසුවක් දැනුනා.
සුදු පාට සිවිලමේ ජායාව අඳුරැ හෙවනැල්ලකින් වැසුනා. තත්පර කිහිපයකින් වගේ මට ඒ සෙවනැල්ල මොකක්ද පැහැදිලි උනේ. කවුදෝ ගැහැනුකෙනෙක් මගේ මූණට එබිලා මොනවද කිවුව,  එයාගේ හිනාව තිබුණ තොල් පෙති වලින් කිව්ව දේ මොනවා උනත්,,
මගේ ජීවිත කාලේ පුරාම මගේ යටි හිතේ  හොල්මන් කරන තරමට  ම, මට ඒ මුහුණ මතකයි. කියපු දේවල් මට ඇහුණේ වත්  මට තේරැණේ වත් නැහැ.  පොඩ්ඩක් ඉන්න , ඒ ලංකාවේ කෙනෙකේ නම් නෙවෙයි. මං මේ කොහෙද? මගේ අම්ම කෝ...?  අම්මා මාව කොහේවත් අරං ආවද? මට අමාරැයිද?
වට පිටාව බලන්න ඇස් ඒ මේ අත කරකවද්දී මගේ අතේ හීනි රිදීමක් එක්කම මට නින්ද යාගෙන ආවා.. ..

***********

මං ඇස් ඇරියා. කලින් වතාවට වඩා මගේ ඇඟට පණ ඇවිත් වගේ දැනුනා. ඇඟ හිරි වැටීමක් දැනුනව වඩා අමුතු සැහැල්ලුවක් දැනුනේ හරියට හිරවෙලා ඉඳලා නිදහස් උනා වගේ. ඇස් වලින් පේන  හැම මානෙකටම ඇස් යවලා කවුරැවත් දකින්න නොලැබුණ හින්දා හිතට දැනෙන්න ලොකු හුස්මක් අරගෙන , මං කෙලින් වෙන්න හැදුවා.
ඒත් හරියට මට නැගිට ගන්න බැරි උනා. මට මාව නුහුරැ ගතියක් දැනුනා. වාරැ කරගන්න බැරි ගතියක්.  ඒ එක්කම මට මතක් වුණා මගේ අත . මහපට ඇඟිල්ල නැතුව තිබුණ මගේ දකුණු අතට මක් වෙලාද බලන්න ඕනේ උනා. මට පොරවලා තිබුණ සුදු රෙද්ද අස්සෙන් මං අත එලියට අරං බැළුවා.
දකුණු අත අපුරැවට තියෙනවා. මට වැදිලා දකුණ නෙවේ වම වෙන්න ඇති මං අනිත් අත  බැළුවා.

මොන විකාරයක්ද?..
මගේ ඇස් වලට හෙන ගහලද?
මගේ අත් නෙවේ, මේ මං අත්දෙකම මුණට ලංකරලා බැළුවා. මේ මේවගේ හැඩිදැඩි අත් කොහෙන්ද මට ?, මගේ ඇඟිලි වෙව්ළුවා.  මං මූණ අත ගෑවා. අමුත්තක්.... මොක්ද මේ,.. ඔව් මට දැනුනා ඒ රැවුල් ගස් ... කෝ මගේ කොන්ඩේ , කෙස් කොට වල සිනිදු ස්පර්ෂය දැනුනත් හිතට දැනුනේ උල් කටු ගොඩක් වගේ.
“අම්මේ...!“ මට කියැවුණා.  මට ඇඟට කොහෙන් ආව පණක්ද මන්දා මං නැගිට්ටා එකපාරම. බෙල්ල ගාවට පොරවලා තිබුණ මම සුදු රෙද්ද විසිකරා අහකට, මොනවද මට මේ පෙනෙන්නේ? මං මනෝවිකාරෙන්ද? මගේ මොලේට ඩැමේජ් වෙලා වත් ද?
මං වට පිට බලන්න පමා නොවී මං දිහා බැළුවා. පලල් උරහිස්,  රෝම ගස් තියෙන පපුවක් !! මේ ඇත්තක්ද බල්න්න මං ඇඟිලි තුඩෙන් මාවම අල්ලලා බැළුවා. ඒ එක්කම අත අහකට ගත්තේ මට මාව අල්ලන්න බය හිතුනෙ නිසා , එක විදියක හිරිකිත ගතියකුත් දැනුනා.
“නෑ.... වෙන්න බෑ.. හීනයක්.. කැත හිනයක්“
මගේ සිහි විකල් වෙන්න ඇති. “අම්මේ... !! අම්මේ...“ මං පුළුවන් හයියෙක් කෑ ගැහුවා.  මගේ කන් දෙකෙන් ඇදගත්තා මං. මට මාව හුරගන්න හිතුනා, මං මේ හමට යටින්  ඇති කියලාමයි හිතුනේ, එලියට එන්න බැරිව හිරවෙලා. .
“නැහැ.. නැහැ..  ඉන්න තැනකින් කවුරැවත් එන්නකෝ අනේ..“ මට ඕනේ උනේ පුළුවන් ඉක්මනට වැරදුන දෙයක් නම් ඒක හරි ගස්සවන්න. “ අනේ මගේ සුදු අම්මේ...අනේ ඇවිත් මාව ඇහැරවන්න අනේ.. මං ජරා හීනෙකට හිරවෙලා දෙයියනේ..  කවුරැවත් නැද්ද මං ඇහැරවන්න.. අම්මේ අනේ ලඟට එන්නකෝ..“
කදුළු පෙරාගෙන ,ඔළුව දෑතෙන් ම බදාගෙන මං කෑගහන්න ගත්තා. අතේ සම්බන්ධ කරල තිබුණ සේලයින් බට ඇදල විසි කරල දාලා මං පිස්සෙක් වගේ දගලන්න ගත්තා. මට දුවන්න හිතුනා ඇඳෙන් බිමට පැනලා. දුවලා කොහෙන් ද නවතින්නේ? මං කාගෙන්ද මේ දුවන්නේ?  
හෙදියෝ කීපදෙනෙක් ඇවිත් මාව ඇඳට තියලා තද කරගත්තා. මේ මොන ලොකෙද මං?
“කම් ඩවුන්.. කම් ඩවුන්.. එව්රි තිංන්ග් ඉස් ඹ්කේ. හව් යු ෆීල් නව්, එනි පේය්න්?“ මේ  සුද්දෝ කොහෙන්ද?
“කොහේ කම් ඩව්න්ද යකෝ තොපි මට මොකද්ද මේ කරේ.. “ මං කෑගහල කිව්වා. ඒත් මුන්ට සිංහල තේරෙනවයැ.  මෙතනින් පැනලා දුවන්න ඕනේ උනා.
“අතහරිනවා මාව මේ මං නෙවේ..මට...

“පුතේ..“ දොර ඇරගෙන ආවේ  හුරැ පුරැදු මුහුණක්. කවුද මේ මං කල්පනා කලා. ශෙවාන්ගේ තාත්තා .. ඇයි එයා මෙහේ.
 මං ගොළු වුණා. මොකද්ද මේ වෙන්නේ. මං කවුද ඇත්තටම??  මං කල්පනා කරා, මට මාව මතකයි. අනේ මට පිස්සු හැදිලද?  මං කඳුළු පෙරාගෙන ශෙවාන්ගේ තාත්තා දිහා බලං හිටියා. “මාව මේ අපායෙන් ගෙනිහින් මගේ අම්ම ගාවට දාන්න අංකල්.. මුන් මාව පිරිමියෙක්ට..“ මං කිව්ව මොනවත් ඇහුනේ නැති ගානට හිනා වෙවී මං ගාවට  ඉක්මනට ශෙවාන්ගේ තාත්තා ආවා.
තාත්තා ඇවිත් මගේ කඳුළු පිහිලා මාව තුරැළු කරගත්තා. මං මොකද්ද කියන්නේ?  මට හිතා ගන්න බැරි වුණා.

“පුතේ බය වෙන්න එපා. මායි අම්මයි ඔයාව සනීප කරගන්න මෙහෙ අරං ආවා. දෙවියන්ට පිං සිද්ද වෙන්න අවුරැදු දෙකකට පස්සේ අද ඔයා නැගිටලා ඉන්නවා.“ ශෙවාන්ගේ තාත්තා මගේ මූන අත ගාන ගමන් අඞ අඞ කියන්න ගත්තා.
“මාව අඳුරන්න පුළුවන් නේද පුතේ? ඔයාට හැම දේම මතකයි නේද? කියන්නකෝ ? මගේ පුතාට දැන් සනිපයි නේද? අපි ගෙදර යමු දරැවෝ.“ මං මොලේ විකාර වෙලා වගේ බලං හිටියා එයා දිහා. මට කතා කරන්න බය හිතුණා.
“ගෙදර“ මං මටම කියාගත්තා. මොකක්ද මං කරන්නේ? වෙලා තියන දේ මගේ ඇස්වලින් දැක ගන්න ඕනේ උනා. බාත් රෑම් එකේ කන්නාඩියක් නැති වෙන්න බැහැ.  මට එලියට යන්න ඕනේ කියලා කිව්වේ ඒකයි දෙපාරක් නොහිතාම.
 මං ශෙවාන්ගේ තාත්තාගේ ඇඟට වාරැවෙලා හිමිහිට අඩියෙන් අඩිය තියලා ඇවිදින්න හැදුවා. මුළු ඇඟම බර ගතියක් දැනුනා වාරැ නැහැ වගේ අඩියක් තියන තියන පාර මට දැනුනේ මේ මං නෙවේ කියන හැඟිම, මේ මගේ දෙයක් නෙවේ කියන හැඟීම හින්දා මට මාව අල්ලන්න වත් හිතුනේ නැ.
මට කවදාවත්ම මේ විදිහට ජීවත් වෙන්න නම් බැහැ. මං මේ පවෙන් ගැලවෙන්න ඕනේ. අඩියෙන් අඩිය හිතුවේ පැතුවේ මේක හීනයක්ම වෙන්න කියලා.

මූණ හෝද ගන්න තැනට තාත්තාට අමාරැවෙන් වාරැවෙලා ආවත්, මං තනියම ඇතුලට ආවා. මට තනයම ඉන්න ඕනේ උණා. කාමරයට ඇතුල් වුණ පලවෙනි තත්පරේ මම වටේටම ඇහැ යවලා හෙව්වේ කන්ණාඩියක්.. මං දැක්කා කණ්නාඩියක්.  මං බයෙන් බිත්තිය අල්ලං ඒ ලඟට ගියා.
කන්නාඩියෙන් මගේ මූණ බැළුවා. බොහොම හෙමිහිට.. සැකෙන් බයෙන් පපුව ගැගෙන්න ගත්තා.
 මං ගැස්සුනා. ඇස් පියා ගත්තේ දැක්ක දේ ඇත්තක්ද සැක හින්දාමයි. ඒත් ආයෙමත් ඇස් ඇරලා  දෑතින්ම මං මූණ අල්ලලා බැළුවේ කණ්නාඩියත් මට බොරැ කරනවද?  මේ මංමද? කියලා බලන්න. මට මතක් වුණේ ශෙවාන්ගේ ඇස් .. කණ්නාඩියෙන් ඒ ඇස් මං දිහා බලන් ඉන්නවා මට බලන් ඉන්න බැරි උනා.
පස්සෙන් පස්සට ආව මං දොරට හේත්තු උනේ ඉබේම, මට හිතුනා මගේ පපුවේ සද්දේ දොරෙන් එහා පැත්තට ඇහෙයි කියලා.  හුස්ම ගන්න සද්දේ මුළු වොර්ඩ් එකටම ඇහෙනවා ඇති හිතුනා. .
කන්නාඩියෙන් මං දිහා බලං හිටියේ ශෙවාන්. ඒත් මං ඔයා නෙවෙයි,  මොකද්ද මේ උනේ මං මගෙන්ම ඇහුවා. කවුද මාව විස්වාස කරන්නේ..? කාටද කියන්නේ?  මං ශෙවින්ද්‍යා...
“මං....“ ඇහෙන්න කතා කරන්න බය හිතුනා. මගේ කට හඞ මොනවගේද කියලා ඇහෙනවට මට බය හිතුනා. ඒත් වෙනසක් නැහැ  හැමදේම ශෙවාන්ගේ, ඒත් මං... ?? එක රොම ගහක් වත් මගේ නෙවෙයි එයාගේ..
මං එයා ඇතුලේ හිරවෙලා.

 “පුතේ“ ඒ ශෙවාන්ගේ තාත්තාගේ කටහඞ. ඒ කට හඞ ඇහෙනකොටත් මම බය වුණා.
 එයාට කිව්වොත් මේ කතාව...  අංකල් තේරැම් ගනීවිද?  එයාගේ දරැවා නොවෙයි මම කිව්වට? පේන්න තියෙන දේ නැහැ කිව්වට පිළිගනීවිද? නැහැ. ... පුළුවන් ඉක්මනට මේ කතාව විෂ්වාස කරන්න පුළුවන් කෙනෙක්ව හොයාගන්න ඕනේ. ලොකු හුස්මක් අරං මං තීරණය කලා.
“මේ එනවා“ මට තාත්තේ කියන්න කට ඇරැනේ නැහැ..    මං සද්ද නැතුව ආවා එලියට. හිතේ  පැටළුණ සැලසුම් ගොඩක් එක්කම.. ඒ මූණ දිහා මට බලන්න තරම් හයියක් ආවෙ නැහැ.
බය හිතුණා මං හිතන දේවල් එයාට දැනෙනවද  කියලා.
ශෙවාන්ගේ තාත්තා මගේ ඇඳුම් මාරැ කලා. මං කොච්චර හංගන්න හැදුවත් මට කඳුළු හංගන්න බැරි උනා. තාත්තා හිතන්න ඇති මට යාළුවො මතක් උනා කියලා.

“අපි යමු ගෙදර“ ශෙවාන්ගේ මුහුණුවර තියෙන ගැහැණු කෙනෙක් මගේ අතින් අල්ලගෙන කිව්වා. ශෙවාන් ගේ අම්මා වෙන්න ඇති. මං දැකලා තිබුනේනැති හින්දා මට විස්වාස නැහැ. 
මං ඔහේ ඇවිදගෙන ගියා පොඩි ළමෙක් වගේ ඒ අතේ එල්ලිලා. කිසිම දෙයක් මට හිතාගන්න අමාරැ උණා. වාහනේ වාඩි උණාම මගේ වටේ ලොකෙ කැරකෙනවා වගේ දැණුනා..

“එන්න අපි ගෙදර ආවා. මං පුළුවන් විදියට ඔයාගේ කාමරේ පරිස්සමට පිරිසිදු කරලා තියාගත්ත පහුගිය කාලේ “ ශෙවාන්ගේ අම්ම කිව්වා. ටිකක් නිදා ගන්න ඒකෙන් හැම දේම හරියාවි. මගේ නලල ඉඹලා ඇය කිව්වා.
එයා කාමරෙන් යන්න දොර ලඟට ඇවිල්ලා ආයෙම හැරිලා මං ගාවට ඇවිත් මාව බදාගෙන ඇඞුවා. සතුටු කඳුළු කිව්වොත් හරි. හැබැයි ඒ ඇයට විතරක් .....ඔව් එයාට විතරක්...

ශෙවාන්ගේ අම්මා කාමරෙන් ගියාම මං වට පිටාව බැළුවා. අවුරැදු දෙකක් මං සිහි නැතුව හිටියද? ඇත්තටම මේ මං ද?  මං හෙමීට ඇඳෙන් බැහැලා ජනේලේ ලඟට ආවා. ලස්සන වටපිටාව..ඒත් මේ ශෙවාන්ගේ ගෙදර මිසක් මගේ නෙවෙයි.  මේ කොහෙද කියන්න වත්  මම දන්නෙ නැහැ.  අවංකවම මං ශෙවාන් නෙවෙයි.
ආපහු හැරිලා ඇඳ පැත්තට ආවේ මට ඔළුව කැරකෙනවා වගේ දැනුන නිසා.  මට මගේ අම්මා ඕනේ,  මගේ විදුරව ඕනේ, මට බැහැ මෙහෙ ශෙවාන් වෙලා ඉන්න. ඒත් මම කෝ?  මං මගේ ඇඟ දිහා බැළුවා. මට ආයෙ ගැහැනු ළමෙක් වෙන්න විදිහක් ඇත්තේම නැහැ. ඒත් මේක උනේ කොහොමද කියලා මට හිතාගන්න බැහැ.
ලඟ තිබුණ රාක්කෙක මගෙයි ශෙවාන්ගෙයි පින්තූරයක් රාමු කරලා තියෙනවා දැක්කා. ශෙවාන්ට මාව මතක්වෙන්න වෙන්න ඇති ඒක තියෙන්න ඇත්තේ.  ඒත් අද මට මාව මතක්වෙන්න ඉතිරි ඒක විතරයි. මං ෆොටෝ එක අතට අරං බලාගෙන හිටියා. මමත් නොදැන කඳුළු පෝලිමක් ෆොටෝ එකේ වීදුරැවට වැටිලා මාව බොඳ කරා.
මට ගැලවුමත් නැහැ. මොන පවක්ද මේ මට සාප වුණේ . අනේ ශෙවාන් ඉන්න තැනකින් ඇවිත් මාව බේරගන්න මේ අපායෙන්. ඇඳට වැටුන මං ඇඞුවා මට පුළුවන් තරම්.ශෙවාන්ගේ අම්මා කිව්වා වගේ නිදාගත්තම හැමදේම හරි යනවනම්...
අනේ මගේ අම්මේ, මං ඇහැරෙනකොට මං ගාව ඉන්න. මේක මාව බයකරන නපුරැ හීනයක් විතරයි කියන්න..


.............................................................................................................................ඉදිරියට........................

Monday, March 18, 2013

වෙස් මාරැව 01

ඇස් මගේ ඇස් දිහාම බලං හිටියා, ඇත්තටම මට ඒ ඇස් වලින් ගැලවෙන්නම බැරි වුණා ..
 හෙමින් හෙමින් මාව පාවෙනවා වගේ දැනුනා. ඒත් එක්කම හැමදේම සුදු පාට වෙලා ගියා.
ඒ ගෙවුන තප්පරේට ගොඩක් දේවල් මතක් වෙන්න ගත්තා. මතක් වීමක්ද කාලය ආපහු හැරවුණාද සැකයි ඒ තරමට ඇත්ත වගේ දැනුණා.

 *********

විදුර, ශෙවාන්, නිලංග.. තව කීප දෙනෙක් කොෆි ෂොප් එකේ කෙරවලක  වට මේසයක් දිග ඇරගෙන හිටියේ.මං කිට්ටු උනා ලඟට..

මීට අවුරැදු අටකට කලින් මචං ... කොල්ලෙක් ආවලු අපේ ඉස්කෝලෙට ඒ ලෙවල් කරන්න.....  ඉතින් ඒ යකා ආව දවසේ  බණක් කියන්නම ඕනේ කියලා ඇඞුවයි කියන්නකෝ පංතියේ මේසේ උඩට නැගලා“
“කවුද දන්නෑ නේද විදුර“
“ඒකනේ ශෙයියා, කවුදෝ මන්දා බුවෙක්. මූ අන්තිමට රැග් එකත් කාලා අපෙන් වැඳුම් පිදුම් අරං ගියේ..“
“වැඩේ කියන්නේ මචං උගේ නමත් ශෙවාන් “
“ඇත්තද මාරයි..“
“මාර නෑ මාර නෑ..... ඒහ් මොකද වෙන්නේ අද අහ්“
“හලෝ ශෙවී...... කෝ ඔයාගේ නැට්ට වෙනදා යන යන තැන එනවනේ“
“හී...ආන් මග , මහාචාර්ය වැලන්ටයින් එනකං මඟ බලං ඉන්නවා“
“එල එල අද පාටියක් ඇදගන්න ඕනේ.............“
“අන්නේහ්..... ශෙවාන් කවද්ද ආවේ... අනේ මේ ඔයා නේද? අවුරැදු පහක් විතර දැක්කේ නැහැනේ.. සුදුවෙලා ,හැඩවෙලා ,උස වෙලා ,මිටි වෙලා, කළු වෙලා.. අපිට මොනාද ගෙනාවේ...????“
“අම්මෝ මේන් ශෙවී ට මාවත් අමතක වෙලා  ශෙවාන් දැක්ක පාර“
“අනේ නෑ මගේ වස්තූ..... ඔයා මගේ පණනේ විදුර , ඉතින් කොහොමද අමතක වෙන්නේ මෝඩයෝ.. මං මේ බටර් පාරක් දැම්ම වැඩිපුර චොකලට් එකක් ඉල්ල ගන්න..“
“මං ඇතිවෙන්න ගෙනාවා මැට්ටි.. කෝ අනේ අපේ කට්ටිය
“මග එනවා ඇති.. ඒක නෙවේ ශෙවාන්, ආයේ ඕස්ට්‍රේලියා වල එහෙම  බණක් කිව්වේ නැද්ද?“
“අපෝ නොන්ඩිම තමයි  දෙන්නේ .දුක නැද්ද අනේ ..දැන් නැවෙන් බැහැලා ආවේ.. බඩගිනී මොනා හරි ඕඩර් කරමුද මචෝ..“
“හා හැබැයි උඹ ගානේ....“
“අපෝ උඹලා...මාවම කාපං, ඒකාලේ වගේමයි.. හනේ මන්දා කවදා හැදෙයිද කියලා “


අපි දහදෙනා.... අවුරැදු අටකට දහයකට කිට්ටු කාලෙකට එපිට ඉඳන් එකටම ඉන්න සෙට්එකක්.. තව යාළුවෝ හිටියට අපේ එකමුතුකම, බැඳීම හැමදාටම එකයි.
විදුර... මගේ හොඳම යාළුවා වගේම මගේ කොළු පැටියා,  ඊගාවට කාංචන ආදරේට කංචා, හැමෝගෙම පිස්සා නිලංක ආදරේට නිලා, උසම කොල්ලා නොහොත් දිගා.. නදීර , සෙට් එකේ කොටම චරිතේ.. ධනංජය, කටකාරම කොල්ලා උදය,
සුදුම කෙල්ල ප්‍රදීපා....ආදරේට පිප්පි , මගේ හොඳම යෙහෙලිය... සචී , දැකුම්කළු අංජු , සහෝදරයෙක් වගේ මගේ දුක සැපට ඉන්න ශෙවාන්...
මේ කතාව කියන මං  ශෙවින්ද්‍යා  ආදරේට ශෙවී..,

“ශෙවී සෝස්  එක්කද රොල්ස් , කන්නේ නැත්නම් රෝල් එක එක්කද සෝස් කන්නේ. මොන්ටසොරි ගියාද? බෙදාගෙන කන්න දන්නවද?“
“පැහැදිලි ඉරිසියාව ඒක නම්..  “
“ඒක නෙවේ දැන් අපේ ට්‍රිප හෙට, සේරම හරි නේද? ශෙවා, විදුර, සේරම හරි නේද? කීදෙනයිද දැන්?“
“මං හිතන්නේ පහලවයි යන්න පුළුවන් අපේ ඉන්නවා දහතුනක්.“
“ශෙවී අම්ම එන්න දෙයි නේද මං කතා කරන්නද අම්මිට“
“එපා විදුර මං  කිව්වා ඔයත් යනවා කියලා එ හින්දා අම්මා එන්න දෙයි. දුන්නේ නැතත් උදේ අටට මං සචීගේ ගෙදර“
“එහෙම බෑ. එහෙනම් ඕනේනැ ගමන“
“අනේ මචං මං රට ඉඳන් ආවේ නිකං ඉන්නද මං මේකිගේ අම්ම ශේප් කරන්නම් ,යං යං අනේ .. ගමන නවවත්වන්න එපා“

“අයි අයියෝ.... අම්මා කෝල් කරනවා.. මළා මට හතරට එන්න කිව්වනේ විදු , ශෙවාන් මං යන්නම් නැත්තං නඩු තමා.. අවුල් ගන්න එපා කට්ටියම හෙට හම්බෙමු හොඳේ..“
“හරි බබී ගිහින් කෝල් කරන්න..“
“හරි ශෙවී ලොකු දෙයක්... සෝස් බෝතලේ දිල පලයං දැන්වත්“

ටික දුරක් යනකල්ම මට හිනාව ඇහුණා කට්ටියගේ.. ජීවිතේ කොච්චර ෂෝක්ද? ඇත්තට මට මොනවගෙන් නම් අඩුවක්ද? ස්කූටියේ ඉගිල්ලීගෙන යන ගමන් මං හීන මවන්න ගත්තේ හෙට  ගමන ගැන
අවුරැදු පහකින් විතර අපි එකට සේරම එකට ගමනක් ගියේ නැහැ.. ශෙවාන් රට ඉඳන් ආවට පස්සේ දැන් සේරම ආයේ එකට..
නොදැනම ගෙදරට කිට්ටු උනා.. අම්මි ඉන්නවා අවුස්සන්න ඕනේ...

“බ්රේක් නැතියෝ...... හැංගෙන්නෝ.. බේරගනියෝ....“
“ළමයෝ ළමයෝ...“
“ආ... තිබිලනේ....මේ  තියෙන්නේ බ්‍රේක්.... හී...“ මං අම්මිගේ මූණ දිහා හොඳට බලලා හිනා උනා.
“මේකිට තියන දැඟලිල්ල ගෙදර එකෙට්ටවත් නැ.. මගේ පපුවත් එක්ක රත් උනා“ අම්ම බැන බැන ගේ පැත්තට ගියා..
“ඉතින් මං විතරක් ඉන්නේ සේරටම හරියන්න“ මං පන්නගෙ ගිහින් ඉඹින්න හදනවා ඉතින්..
“යනවා අහකට දාඩිය නොගා මගේ.. “බොරැ තරහක් පෙන්නුවට මං දන්නවා ආපහු යන ගමන් අම්මා හිනාවෙවී යන්නේ කියලා..

“අම්මි... මං හෙට ට්‍රිප් එක යනවා හො‍දේ..“
“බැරියැ“
“අන්නේ මොනාද බැරියැ.. බැ බැ මං යනවාමයි.. විදුරත් යනවනේ ..ඉතින් අම්මත් එන්න“
“මට වැඩනේ ... හුම් පරිස්මෙන් වතුර වලවල් වලට පනින්නේ එහෙම නෑ..“
“අනේ මගේ තුදු උම්මි...“
“ඒයි කෝ අහකට...... මුනේ ජරාව ගාන්නේනැතුව“

“හෙල්ලෝව් විදූ...... අම්මි එන්න දුන්නා.............................!!!“
“වොව් ශෙවී..කෝ ඇන්ටිට ෆෝන් එක දෙන්න..“


.............................................................................................................................ඉදිරියට........................

“සචී , තාම හතරට නැද්ද“
“මොකද්ද බං ශෙවී.. දැන් කීපාරක් ඇහුවද? උන් හතර හමාරට වගේ එයි අනේ. දැන් වත් නිදාගනිංකෝ නැත්තං උඹයි මමයි යනකල්ම නිදාගෙන ඉදී “
“හුම්..“ ඇස් පියාගත්තට නින්දක් නැ අනේ කිය කිය ඉඳපු මට හොඳටම නින්ද ගියා ඒපාර නම්...
“ඒයි ශෙවී නැගිටපං යකෝ... අන්න කට්ටිය ඇවිත්“
“මොක් , මොකාක් කිව්වා.“ දෙලොව රත් වෙලා ඇහැරැණා මට.  දුවල ගිහින් දනිපනියේ ලැහැස්තිවෙලා ඇඳුම් බැග් දෙකත් ඇදගෙන වැන් එකට දිව්වේ මං  හතිත් දමාගෙන.
“ගුඩ් මොර්නින්ග් ශෙවී....“ මුලින්න කිව්වේ මගේ විදුර. “ගුඩ් මොර්නින්ග් වස්තුවෝ.....“
“යෙහු.... අපි යනවා මාළු බලන්...න... ගාළු කොටුවේ කෙල්ලො පිරීලා.......“ ‍ශෙවාන් සින්දුත් කියන්න අරං...
“හා හා... කට වහං වතුර ටික පුරවන්න. මූ මෙහෙ ඉඳන් එහෙ කෙල්ලො ගැන හීන මවනවා“
“නැතුව නැතුව.. මූට එහෙ  ටූනා ෆිෂ් එපාවෙලාලු දැං“  නිලංගයි ධනංජයයි බයිට් එකකුත් පටං අරං..
“ ඕකට කියන්නේ... නොහැකියාව මත පදනම් වූ පැහැදිලි ඉරිසියාව. හොඳඳ මචං“ ශෙවාන් හිනාවක් දාගෙන කිව්වා

“යන කට්ටිය නගින්න.............. “ අලුත්ම ටොයෝටා වෑන් එකේ සෙට් එක දාන ගමන් ඩ්‍රයිවර් වැඩේට බැස්ස කාන්චන නිවේදනේ කලා. හැමෝගෙම ආසාව පිටිපස්සෙම සීට් පෝලිමනේ . මටයි විදුරටයි .අංජුයි නිලංගයි ,සචියයි අපි පස්දෙනා පිටි පස්සේ සීට් වලට ඇඩ්මිට් උනා.
ඉස්සරහම ධනංජයයි, කාන්චනයි. ඊගාවට ශෙවාන්, නදීර, උදය ඊට පස්සේ  සීට් එකේ සෙට් එකේ අතේ දුරෙන් ඉන්න කිපදෙනෙක් . අපිට ඉස්සරා ඩබල් සීට් එකේ පිප්පියි එයාගේ යාළුවෙකුයි..
සේරම දහතුන් දෙනෙක් . කන පැලෙන්න සද්දෙත් දාගෙන ඒ අතරෙ තම තමන්ගේ වල්පල් මළු දිග ඇරගෙන පිස්සු කෝටියයි..

“මෙහෙමයි සීන් එක.. අපි  බඩගමුවෙන් නවත්තලා උදේට කමු  දැන්  තුන හමාරට කිට්ටුයිනේ. කොහොමත් ගාල්ලට යන්න පැය අටකට වගේ යයි නේද බං“ උදය කිව්වා.
“ඒකනේ ඒකනේ  හාවෝ අරැන් මුං එහෙම අල්ලන්නත් තියෙනවා බඩගමුවෙන්“
“මුකද්ද බං .. උඹේ මුත්‍රාශයක්ද ඹ්ක නැත්තං හිල් උන මැටි කලයක්ද“
“කාට වත් ඇහෙයි බං මගේ කාඩ් එක කුඩු කරන්න එපා“
“උඹට කුඩ් වෙන්න කාඩ් එකක් තිබ්බද????“

 එක වචනයක් ඇති කතා කොච්චියක් පටං ගන්න..

“ඉස්කෝලෙන් පස්සේ යන නියමම ට්‍රිප අනේ...“ අංජු කිව්වා
“හිතේ හැටියට ෆන් එකක් ගන්න ඹ්නේ. මේ අවසාන එකද දන්නේ නැනේ බං“ නදීරයා හැමදාම නෙගටිව් ටෝක්.
“අපෝ උඹේ කුනු කට“
“අහ් ශෙවී අපේ අම්මා ඔයාට කොල් කරයි ඉඳලා හිටලා හොඳේ . මං ඔයාගේ නම්බර් එක දීලා ආවේ . මං ෆෝන් එක ගෙනාවොත් ඕක නැති කරගන්නවනේ බං“ ධනංජය මට ලෙඩක් දැම්ම.
“හා ඉතින් මගේ මහන්සිය දීපං හරිද..“
“දවල්වෙලා ටොපියක් අරං දෙන්නංකෝ.“

ඉතින් බඩගමුව මූකලානෙ හරියෙන් නවත්වලා අපි උදේට කෑම ගත්තා. තුනයි හතලිස් පහට විතර අපි ආපහු යන්න වාහානේට නැග්ගා.
“ස්ටාර්ට් වෙනවා හොරයිනේ බං මක් වෙලාද මන්දා..“ කාංචන මූණ ඇඹුල් කර ගත්තා.
“ෆස්ට් සේවිස් එක කලානේද බං ලඟදි.. යන ගමන් චෙක් කරං යමු  ආයේ සුවිච් එක දාමු බලන්න“
වෙලාවට වගේ ඒ පාර ස්ටාර්ට් වුණා.
“අම්මෝ හරි.. කට්ටියම ඉන්නවා නේද?  “ උදය නඩේ ගුරා චරිතේ ඇට් කරනවා.

දෙතුන් පාරක් ට්‍රයි කරලා ස්ටාර්ට් කරගෙන හැට හැටේ රට වටේ කියලා අපි ගමන යන්න ගත්තා.
ටික වෙලාවක් යද්දි කුරෑණෑගල හරියෙන් වහින්න ගත්තා.
“අපෝ චුරැචුරැව බං දිගටම තියෙයිද?“ සචී නහය අකුලගෙන වැස්සට නොක්කාඩු කිව්වා.
“ඔක පායයි බං ආසිරි මල් වරැසාවක්නේ“ ඒ ධනංජය.
“කෙහෙල්මල., මට පාර පේනවත් හොරයි.“ කාංචන දත්මිටි කනවද මන්දා.
 කට්ටියම නිහඞ වෙලා හිටිය විනාඩි ගාන මට නිකං පැය ගානක් වගේ දැනුනා. ටිකකින්  එකා එකා නිදි.. විදුරත් නිදි . නිදි කුම්බරයෝ මැද්දේ මටත් නිදිමත වගේ ආව හින්දා විදුරගේ උරහිසට හේත්තුවක් දාගන්න හිතුවත් නින්ද ආවේ නැ.
“හතරයි කාලට වගේ ඇති  නේද?  මාර කළුවරයි බං ඒ  වුණාට“ මං තනියම ඉන්න බැරි තැන කතා කරා
“ඒක තමා ශෙවී., දැන් දැන් පොල්ගහවෙලට කිට්ටුයි. වැස්ස නැත්තං මෙලහට අලව්වේ.“  නදීර කිව්වා.

එකපාරම මං උඩ ගියේ මගෙම ෆොන් එකේ රිගින් ටොන් එකට.
“හෙලෝ..“ මං කතා කලා.
“ෆෙවින්ද්‍යා දුව , අපේ ධනංජය කොල්ලා ඉන්නවද දුවේ.. “
“ අහ් ඇන්ටි විනාඩියක් දෙන්න, පොරට හොරට  නින්ද ගිහින්නේ.. එයාට මං දෙන්නම්කෝ.“ ගොළු භාෂාවෙන් කතා කරන්න බැරි බව පෙන්න පෙන්න දඟලන ධනංජයට ෆොන් එක දෙන්න සීට් අතරෙන් මං හිමීට වැන් එකේ ඉස්සරහට ගියා.
“මෙහේ හොඳටම වැස්ස අනේ පරිස්සමට ගිහින් එන්න දරැවනේ., අපෝ මොඩයට දෙන්නකෝ පොඩ්ඩක්“ ධනංජයගේ අම්මා කියාගෙන ගියා.
ෆොන් එක දීලා  , මාත් කන දෙන්න වාඩි උනා එන්ජින් එක උඩින්.
“අම්මේ.,   දැන් යාංගල්මෝදර  වැස්ස හින්දා ඇහෙන්නෑනේ අම්මී....“ බොරැවටත් එක්ක කෑගහන ධනංජය නිහඞවෙනවත් එක්කම වාහනේ දෙපාරක් ගැස්සිලා.නැවතුනා හිටි හැටියෙම පාරේ.
“ ඇයි බං මක් උනාද “ ශෙවාන් ඇහුවා
“ඒ ඉක්මන් කරපං බං කොච්චි පාරෙද මංදා ඉන්නේ.. උඹ ගේට් එක අස්සෙන් දැම්මද මෝඩයෝ“ උදය කෑගහුවා.
“කලබල කරන්න එපා බං.. දැන් එන කෝච්චියක් නෑ . මේක ස්ටාර්ට් වෙයි. ගියර් හිරවුණා වගේ බං...“ කාංචන කිව්වේ තරහෙන් වගේ මට නම් දැනුනේ.
“මේ මගුල් වල වීදුරැත් නෑ ඇරලා බලන්න, ඉන්න මං බැහැලා බලන්නම්“ උදය හුන් තැනින් නැගිට්ටා.
“ඒ ඇහුණද බං.. ඒ කොච්චි සද්දයක්ද“ ධනංජය ඇහෙන නෑහෙන ගානට කිව්වා.
“කෝ කොහෙද“ කාංචකන එයාගේ දොර ඇරියා. ඒත් එලියට තියපු කකුල ආපහු ගන්න බැරිව ගල් ගැහිලා වගේ මොහොතක් බලං හිටියා
 මට පපුව දාගෙන එනවා වගේ දැනුනා. මට කිසි දෙයක් ඇහුනේ නැ කන් අඟුල් වැටුණා වගේ දැනුනා “විදුර...“ මං පුළුවන් හයියෙන් කෑගැහුවා
මං ලාවට වගේ දැක්කා කාංචන ඉඳපු පැත්තේ දොර ගැලවිලා විසිවෙනවා..  රතුපාට පැල්ලමක් එක්ක.

*********************

ලාවට එළිය වැටීගෙන එනවා වෙන්න ඕනේ ..එන්බියුලන්ස් සද්දේ ඈතින් ඇහෙනවා වගේ දැනුනට ඒ  මගේ හිතද කියලත් සැකයි මට.. මගේ ඉනෙන් පහල නෑ වගේ දැනේනනේ ඇයි? දැනගන්න ඕනේ උනාට  බය හිතුනා අතගාලා බලන්න , මොනවගේ දෙයක් අතට දැනෙයිද කියලා.
තාර පොලවේ මුනින් තලා වැටුණ මගේ ඉස්සරහා මහපට ඇඟිල්ල නැති  පැත්තක් පිලිස්සුණ මගේ අත දැක්කම මට කලන්තේ වගේ උනා.. හෙවැනැලි වගේ මට පෙනුන අය ටික ටික අඳුරගන්න පුළුන් උනා.  මගේ ඇස් ලගම ශෙවාන්  ඒ ඇස් වල කඳුළු පිරිලා, ලේ තැවරැණ වැහි වතුරෙන් පෙගුන තාරපොලවට වැටුණා.
කෝ මගේ විදුර..මට හෙලවෙන්න වත් බැහැ.   ඒත් ඇස් එයා හොයන එක අත්හරින්නේත් නැහැ. අන්තිමට දැක්කා.. වෑන් එකේ පිටිපස්සේ දොර  එක්කම ඈතටවිසිවෙලා බිම වැටිලා ඉන්න මගේ වස්තු දැක්කා මං.. අනේ මට ලගට එන්න ඕනේ ඔයාගේ.....  මං අඞන්න හැදුවා, ඒත් ඇඞුනේ නැහැ.

මට එකපාරම මගේ අතේ සුලැඟිල්ලේ සීතල නැතිවෙලා උණුසුම් දෙයක් ගෑවෙනවා වගේ දැනුනා.  ශෙවාන් මගේ ඇඟිල්ල අල්ලගෙන මං දිහා බලාගෙනම ඉන්නවා දැක්කේ එතකොට.ඒ ඇස් මොනවා හරි කියන්න හැදුවා. මට ඒක තේරැණේ නැහැ , මං ඒ ඇස් දිහා බලාගෙම හිටියා.  ඇත්තටම ඒ ඇස් වලින් ගැලවෙන්න බැරි ව  දැහැන් ගත වුනා වගේ. . . .

වැහි කබා ඇඳගෙන පොලිස් මහත්තුරැ ඒහේ මෙහේ දුවනවා.. සුදු ඇඳපු මිනිස්සු කලබලෙන් තෙමි තෙමී ආවා.  මුලින්ම විදුර ලඟට එයාව ඇඳකට දාගෙන එන්බියුලන්ස් එකක් ගාවට දිව්වා
ඊගාවට තව කෙනෙක් මට පැහැදිලි නැහැ කවුද කියලා. පස්සේ ශෙවාන් ගාවට.. ඊලඟට මං ගාවටද?  .. නැ.. එයා මගේ ඇඟට උඩින් පැනලා ගියා.. ඇයි මාව නොදැක වගේ ගියේ.
මට කතා කරන්න උවමනා උනා.. ඒත් හඞක් පිට උනේ නැහැ..පාවෙනවා වගේ හැඟීමක් දැනුනේ. හරියට මං උඩ ඉඳන් හැම දේම දිහා බලං ඉන්නවා වගේ.

 කවුරැ හරි  මාව කෙලින් හරවන්න ඇති , ඇහැට වැහි බින්දුවක් වැටෙන්න ඇති .. හැමදේම බොඳවෙලා සුදු පාට වුණා..

.............................................................................................................................ඉදිරියට........................

දෙවැනි කොටසට..........................

Friday, March 8, 2013

එක්තරා චරිතයක්

මාස තුනකට කලින් ඉඳන් ලියන්න ගත්තු ගමනේ ඒක එක ඒවා ලිව්වා මං. ඉතින් හොඳින්ම දන්න කියන කෙනෙක් ගැන ලියන්න හිතුනා...
පොඩි ගැහැණු ළමෙක් ගැන.වැඩි වයසක් නැහැ ,අපි විස්සයි කියමුකෝ.. එකදාස් නමසිය අනූ දෙකේ අටවෙනි මාසේ දහ අටවෙනි දා අටයි ගානකට තමයි මේ චරිතේ  පලවෙනි  හුස්ම අරං බෙරිහන්දීලා අඞලා තියෙන්නේ...

මං මේ ගැහැනු ළමයාව අඳුරන්නේ ගොඩාක් කාලයක ඉඳන්. දුප්පත් පවුලක සාමාන්‍ය ජීවිතයක් ගෙවන ගමේ කෙල්ලෙක්. මහා අති පණ්ඩිත දක්ෂ චරිතයක් නම් නෙවෙයි පහුගිය අවුරැද්දක යන්තං උ.පෙළ පාස් ‍ ඒත් සමාජෙ යම්තාක් දුරට දන්න, තවත් ගැඹුරට තේරැම් ගන්න උත්සාහ කරන හැමදාමත් මොනවා හරි අලුත් දෙයක් ඉගන ගන්න කෙනෙක්. කටකාර, ලේසියකින් අඞන්නේ නැති, ඇඞුවොත් නවත්වන්න ලේසිත් නැති, සෑහෙන්න දඟකාර චරිතයක් . මුලින්ම කතාබහ කරපුවාම මේ චරිතේ හරි අමුතුයි කියලා හිතෙයි නමුත් එයාව හරියට තේරැම් ගන්න නම් එයාව ලඟින්ම ආශ්‍රය කරන්න ඕනේ.
ටිකක් අමුතු විදියකට හිතන,ඉන්න කෙනෙක්. උදාහරණයකට කිවොතින්..
ඔන්න පාරේ වාහනයක් යනවා නවීන පන්නේ ඇහැ ඇදල ගන්න වාහනයක්...  අනෙක් පැත්තේ ගැහැනු ළමෙක් යනවා  ඒලඟම මං මේ කියන චරිතෙත් යනවා. 
ගැහැනු ළමයා ටිකක් ඔලුව උස්සලා බලයි, නැත්නම් සතේකට ගනන් නොගෙන බිම බලං යාවි. ඒත් මේ චරිතේ??? 
ඒක මොන වර්ගේ වාහනයක්ද?  වටිනාකම කීයද? ඇලොයිවීල්ද?  බ්‍රෑන්ඩ් නිව්ද?  ප්‍රෙට්‍රල් කොහොම වැඩකරනවා ඇද්ද? ඒක මොඩිෆයි කරන්න පුළුවන් සුපිරිම විදිය මොකද්ද?  හිතෙන් දාහක් ප්‍රශ්න අහ අහ ගමනේ යයි. සමහර විට පුංචි හිනාවකුත් යයි.
ඒ වාහනේ බස් එකක් නම්.., සෙමි සීට්ද? එන්ජිම ඇත්තටම ටර්බෝද? සෙට් එක මැලේෂියන්ද? සරවුන්ඩින් වූෆර්ද? කොල්ලෙක්ටවත් නැති රැදාවක්!! ඒ එයාගේ හැටි.
පිටින් දකින කෙනෙක්ට හිතෙයි මෙයා පිස්සෙක්,  නොගැලපෙන විදියට ජිවත් වෙන කෙනෙක් කියලා.  නැහැ එයා විවෘත මනසකින් ජීවත් වෙන්නේ. හැම දේ ගැනම අප්ඩේට් වෙලා ඉන්න කැමති කෙනෙක්. සත්තකිම්ම තැම්පත්, බිම බලං යන චරිතයක් නම් නෙවේ.. වෙලාවකට මේ චරිතේ මටත් තේරැම් ගන්න බැහැ.
හුඟක් දුරට ඩෙනිමයි ටි එකයි දාගෙන සැහැල්ලුවෙන් පාඩුවේ නිහඞව ඉන්න කැමති කෙනෙක්. වෙලාවකට කන පැලෙන්න  සින්දුවක් දාගෙන ඉන්න  පොටො ජෙනික් කෙනෙක් .... මොනවා වුණත් ලඟ ඉන්න කෙනාගේ මානසිකත්වයට අනුවර්ථනය වෙලා ඉන්න හැකියාවත් තියන චරිතයක්.

එකා යකා . නැත්නම් ගෙදර එකම ළමයා විදිහට ආධිපත්‍ය පතුරං ඉන්න මේ චරිතේ  වැඩිමල් සහෝදරයෙක් නැති කම ගැන ගොඩක් දුක් වෙනවා.ඒ  එහෙම හිටියනම් එයාගේ ජීවිතේ මීට වඩා ලස්සන වෙන නිසා.
හිතවත්ම යාළුවෝ ටිකත් එක්ක සහෝදරයෝ /සහෝදරියෝ වගේ එකටම ඉන්න කැමති බොරැව දිරවන්නේම නැති ඇය.. සාමාන්‍යයෙන් දෙයක් කරන්න කලින් දෙපාරක් හිතනව නමුත් , තමන්ගේ කියන කෙනෙක්ට ඒ කෙනාගේ දුකේදී එයාට නැතිවුණ  සතුට ගේන්න ඒ වෙලාවේ කරන්න සුදුසුම දේ කරන්න  මේ චරිතේ අයිතිකාරිය දෙපාරක් හිතන්නේනැහැ.
තමන්ගේ ලඟම අය තදින් විශ්වාස කරන , ඒ විශ්වාසේ කැඩුවොත් කිසිම  සමාවක් නොදෙන , ටිකක් දුරට තද හිතක් තියෙන කෙනෙක්. ඒ වගේම දෙයක්  හිතුවොත්  ඒක කරලම නවතින  ණයත් නැති බයත් නැති හිතුවක්කාරියක්. කට කෑවත් කියන්න ඕනේ දේ කෙලින් කියන කෙනෙක් වගේම වැරදි කරන්න බය කෙනෙක්. යාළුවෝ/ හිතවත්තු ඉදිරියේ චන්ඩියා උනාට ලැජ්ජාශීලී කෙනෙක්. තරහක් , දුකක් ආවොත් විෂ්වාසවන්තම කෙනෙක් එක්ක හිත සැහැල්ලුවෙනකල්ම කියවන කෙනෙක්..
මොඩ දුර්වලකම් මහ ගොඩක් තියෙන චරිතයක් විදියටයි මට වෙලාවකට එයාව පේන්නේ. එයාගේ හදාගන්න අමාරැම දුර්වලකම  නැට්ටට තද වෙන එක.. ඉවසීම බින්දුවයි  ... නමුත් සමහර දේවල් වලට එයා තරම් ඉවසන්න වෙන කෙනෙක්ට බැරිව ඇති කියලත් මට හිතෙනවා.

හැමෝටම වගේ ආදරේ කියන සුලඟ මේ  චරිතේ ලඟිනුත් හමාගෙන යනවා....වෙලාවකට සුළි කුණාටුවක් විදිහට. වෙලාවකට සීතල සිනිදු සුළං රැල්ලක් විදිහට...... කාලෙකට සුළඟක් පේන මානෙකවත් නැහැ... මොනවා උනත් ඒ  හිතට ඕන විදියේ සුළං රැල්ලක් තාම ඒ චරිතේ ලඟින් හමාගෙන හිහින් නැහැ.
සමහර විට නොඑන්නමත් ඉඩ තියෙනවා. ඒ ගැන එයා වැඩිය හිතන්නේ නැහැ. මොකද ඒ චරිතේ හොයන ආදරේ පෘථිවි තලයෙන් වඳවිමේ තරජනයට ලක්වුණ විදියේ ආදරයක්...ඒතරම් දුර්ලභයි ලු.

ඇබ දෙක කනේ ගහං සින්දුවක් අහං , ගිරවා වගේ කියවන. අනෙකාව මූණට හිනාවක් ගෙන්න හැම වෙලාවෙම  කැමති මේ ගැහැණු ළමයා  මතුපිටින් පේන සැහැල්ලුකම හීනෙන් වත් විඳින්නේනැති තරම් කිව්වාත් නිවැරදියි. ඒත් හුඟක් අය මේ චරිතේ අර්ථකථනය කරන්නේ “මාර ෆන් එකේ ඉන්න කෙනෙක්“ කියලා.. ඒත් ඒ ලේබල් එකට මැදි වෙලා එයා ගොඩක් ඒව හිතනවා..
ජිවිතේ ගොඩගන්න , දුක සැප මැද්දේ අම්මවත් බලාගෙන හොඳින් ජීවත් වෙන්න  මේ චරිතේ ඒ හැමදේම කරන්න කොහොම හරි උත්සාහ කරනවා, ප්‍රශ්ණ දහස්ගානක් මැද වුණත්.
මේ චරිතෙට අවංකව ලඟ ඉන්න පිරිසක් ඉන්නවා.. ඒ ගැන එයා ආඩම්බරෙන් ඉන්නේ කියලා මට විශ්වාසයි.
ඒ වගේම ඇය ඒ සියළු දෙනාටම ලෙන්ගතුයි.

ඉතින් කවුද මේ ඇය????
හම්.. දන්නෝ දනිති.
ගිහින් එන්නම් බුදු සරණයි -  ජේසු පිහිටයි..!!

Wednesday, February 13, 2013

ආදරය = (වේදනාව + වැලපීම + වැනසීම) / (ඉවසිම + බුද්ධිය) x සැනසීම

ක එක ඒවා යුනිකෝඩ් හරහා ප්‍රකාශ කරගෙන එන මේ ගමනේ, හතරවරක් චක්කරේ දාන්නයි හදන්නේ ඔන්න අද නම්.......................

අපි කවුරැත් හොයන, වචනෙන් පැහැදිලි කරන්න බැරි , කොච්චර ලැබුනත් ඇති නොවෙන  පුංචි එකාගේ ඉඳන් මහළු අයෙක් වෙනකල්ම හිත ඉල්ලන ජනප්‍රියම අකුරැ හතර ........ “ආදරය
ආදරය නිවැරදිව විඳීමෙන් , එකිනෙකාට අවංක වීමෙන්, කාලයත් එක්ක දෙනෙත් පියාගෙන විඳින්න පුළුවන් ලස්සනම අකුරැ හතර ...... “සැනසීම“.
ආදරයට  රැවටීමෙන් , බොරැවකට අහුවීමෙන්  නෙත් හිත් තෙත්වන අකුරැ හතර......... “වේදනාව
වේදනාව දරාගත නොහැකිව දොරේ ගලාගෙන  යන අකුරැ හතර.............“වැලපීම
කඳුළු අවසානයේ උරැම වන සිවු අක්ෂර  කරැමය..........“වැනසීම
මේ සියල්ල වෙනස් කරගන්න අත්‍යාවශයම අකුරැ හතර.....“බුද්ධිය
සියල්ල පාලනය කරන ප්‍රභල  සිවු අක්ෂර උත්පේරකය....... “ඉවසීම

ඉතින් අද පෙබරවාරි දාහතරවෙනිදා... සමහරැන්ට නිකම්ම බ්‍රහස්පතින්දාවක් උනාට අද පෙම්වතුන්ගේ දවස ලු නේ. වරදවා හිතන්න එපා ආදරේ දවස නෙවේ.... ආදරේට එක දවසත් තිබ්බොත් ඉතින් මදැයි. වැලන්ටයින් නැති වුණත් මටත් අද යාළුවන්ට හම්බෙන චොකලට් වලින් පගාව හම්බෙනවා. ඉතින් මං ලියන්න ගත්තා. පොදුවේ...  මොකක් ගැනද? 
.......ආදරය ගැන....

ලෝකේ මුලින්ම අපි හැමෝම  විඳින උතුම්ම ආදරේ , අපේ අම්මාගේ ආදරේ. ඒ ආදරේ නැත්නම් අපි අද ජීවතුන් අතර නැහැ . ඒ ගැන ඕන කෙනෙක්  ඕනේම තර්කයක් දාන්න ,ඊලඟට අපි විඳින්නේ වැටි වැටී ඇවිදින්න අත දුන්න අපේ තාත්තාගේ ආදරේ. පුංචිකාලේ රෝස පාටට අම්මාගේ උණුහුමේ ගුලි වෙලා ඉද්දි සියුමැලි පැටියාට රිදෙයි කියලා බයට අල්ලන්නේවත් නැතිව ලඟට වෙලා බලං ඉන්න තාත්තා, ආදරේ පෙන්වන්නේ නැති වුණාට අම්මා වගේම ආදරෙයි.
දැන් කවුරැ මොන කෙනාට මොන විදියට ආදරෙයි කීවත්, අපි අංක එකට ආදරේ අපේ දෙමව්පියන්ට.මොකද හිස් අත් දෙක ගුලි කරන් ආව අපි අද යම් තැනකට ඇවිත් තියෙනවද ඒ තැනට අපිට එන්න පිටිපස්සේ ඉඳන් දුක් වින්දේ අපේ දෙමවුපියෝ. ඉතින්  ඒතරම් කැප කිරිමක් කරපු ඒ දෙපලට ආදරේ කරන්නේ නැති කෙනෙක් කවමදාකවත් තවත් අයෙක්ට ආදරේ කරයිද?

ඊලඟට අපේ සහෝදර සහෝදරියන්ගේ ආදරේ ලැබෙනවා අපිට. අපිත් ආදරේ කරනවා.. පස්සේ යාළුවන්ගේ ආදරේ. ඊලඟට වයසත් එක්ක පෙම්වතියගේ/පෙම්වතාගේ ආදරේ...
මං කියන්නේ ආදරේ කියන්නේ එකම දේකට. මං දකින්නේ ඒක සහෝදරයට, යාළුවට, පෙම්වතියට ,බිරිඳට කියලා වෙන් කර කර පෙන්වන්න බැරි පොදු දෙයක් විදියට. ඇත්තටම වෙන්නේ අනෙකා ගැන හදවතින්ම ලෙන්ගතු බැඳීමක් ඇති වන එක. ඒකෙ අඩුවැඩි ප්‍රමානේ වෙනසක් විතරයි.

කාලයත් එක්ක අපි වයසෙන් වැඩෙද්දි එක එක හැඟීම් එනවා. ආදරෙත් ඒවගේ තමයි.. විරැද්ධ ලිංගිකයෙක්ට ආදරේ කරනවා. ඒක සාමාන්‍යයි. අපි මිනිස්සුනේ.. ගැලපෙන කෙනා ලැබුනම විවාහවෙනවා. තියෙන ආදරේ  බැඳීම වැඩි වෙනවා, වගකීම් වලට හිරවෙනවා, ඒත් ආදරේ අඩුවක් වෙන්නේනැහැ.
මෙහෙම  හරියටම වෙනවනම් ලෝකෙ කොයිතරම් සුන්දරද? ඒත් සීයට සීයක් එහෙම නැහැනේ. අවංක ආදරය දුර්ලභ දෙයක් වෙලා දැන්.. ආකර්ෂණයට ආදරය කියලා රැවටෙන එකයි තියන ප්‍රශ්නේ.
ආදරේ මොකද්ද කියලා තේරැම් ගත්ත තැන ප්‍රශ්ණ නැහැ. එකිනෙකා තේරැම් අරං දෙන්නට දෙන්න ගෞරවයක් තියාගෙන ඉන්නයි ඕනේ. ඒත් අද කාලේ කොහෙද එහෙම???

අද වැලන්ටයින් දවස..............................
අද පෙම්වතුන්ට විශේෂ දවසක් ....
ඇයි මං එහෙම කිව්වේ .. අද සාමාන්‍යෙයන්  පාර්ටි එකක් දාලා , කොහේ හරි ඇවිදලා එනවා වගේම  ඊට වඩා හොඳ ‍දේකටත් මුල පුරැන්න පුළුවන් දවසක්. පෙම්වතාගේ හෝ පෙම්වතීගේ  තමන් අකමැති වරදක් වෙනස් කරන්න කතා කරන්න පුළුවන් . හිත් අමනාපකම් ඇති වුණා නම් ඒවා විසඳගන්න පුළුවන්.
වෙන දවසක කැගහල කියනවට වඩා අද හොඳින් කියන්න ඉඩක් ලැබෙනවා වගේම හිතට වැදෙන්න කියන්නත් පුළුවන්.
ඒ වගේම ඉතින්  මේ විශේෂ දවසේ...

වැලන්ටයින් එකට රෑම් යං කියලා රංඩුවෙන ජෝඩු කොච්චර ඇද්ද?
දෙන ගිෆ්ට් එක පොඩි කියලා රංඩුවෙන ජෝඩු කොච්චර ඇද්ද?
රෑ දොලහට හරියටම විෂ් නොකලා කියලා  ඇනුම්පද කියන ජෝඩු කොච්චර ඇද්ද?
අතේ සතේ නැතිව මතක සැමරැමක් නොදුන්නත් වෙනදා වගේම ආදරෙන් ඉන්න ජෝඩු කොච්චර ඇද්ද?
වැලන්ටයින් එකට හම්බු වේන විදියක්  නැති ඒත් ආදරෙන් ඉන්න ජෝඩු කොච්චර ඇද්ද?
වැලන්ටයින් විෂ්එක දෙතුන්දෙනාට යවන කෙල්ලෝ කොල්ලෝ කොච්චර ඇද්ද?
බිරිඳ /සැමියා ගෙදර දාලා වෙන කෙනෙක් එක්ක වැලන්ටයින් සමරන අය කොච්චර ඇද්ද?
වැලන්ටයින් ගැන වගක්වත් නැතුව වෙනදා වගේම දෙන බත් එක අරං නෝනගේ නලල ඉඹලා වැඩට යන අය කීදෙනෙක් ඇද්ද?
කවුද හරි ... ????

පෙම්වතුන්ගේ ආදරේ... විශ්වාසය  ,අවංකකත්වය, දඟකාරක්ම් පොඩි පොඩි රංඩු හැමදේම පිරැණු අපූරැ හැඟීම . අනෙක් කෙනාගේ දුක, වේදනාව ඉදිරියේ හිත උණුවෙන හැටි. සතුට බෙදාගෙන ලෙන්ගතුව ජීවත් වෙන හැටි. මේ හැමදේම මිශුවුනු ආදරේ විඳින අය වගේම විඳවන අයත් ඉන්නවා.
ආදරේ වයස අනුව තේරෙන නොතේරෙන ක්‍රමය වෙනස්. ඉක්මන් වෙලා ආදරය, ආකර්ෂනය, රාගය මැද අතරමං වෙලා, හැඟීමට ආශ්වාදයට යටවෙලා ජීවිත විනාශ කරගන්න එක තමා භයානක. මේකේ බලපෑම පිරිමි ළමෙක්ට වඩා දහස් ගුණයකින් ගැහැනු ළමෙක්ට වැඩියි. ඕනේ දෙයක් කරලා පිරිමි ළමෙක් නාවලා ගෙට ගන්න පුළුවන් කියනවානේ. ඉතින්  සිහි බුද්ධිය  නැතිව ආදරේ වරදවා තේරැම් අරං. එකිනෙකාට  අවංක නැකි වීමෙන් හිත අයාලේ යවාගෙන හිත් රිදවීම් පුරවන් වැනසෙන එක දැන් සුලභ දෙයක් වෙලා. සමහරක් ඉවසීම නැතිව ජීවිත හානි කරං හැදූ වැඩූ දෙමාපියන්ටක් ගින්දර දෙනවා. මේකද ආදරේ වෙන්න ඕනේ. 
ආදරේ කියන්නේ සැනසීමෙන් පිරැණ දෙයක්.  තමන්ගේ වාසියට හෝ අවශ්‍යතාවයට විතරක් නෙවේ, අනෙකාව තේරැම් ගන්න ඕනේ අවංකවම.අනෙකාටත් අවස්ථාවක් දෙන්න ඕනේ තමන්ගේ යෝජනාවකට කැමැත්ත ගන්න කලින්, අනෙකාටත්  හිතන්න ඉඩක් දෙන්න ඕනේ එයාගේ මතය අහන්න ඕනේ.එතකොටයි ආදරේ පැවැත්ම තියෙන්නේ.
දාලා යන්න බලාගෙන ආදරේ කරන්න එපා. මොකද සෙල්ලම් කරන්නේ ජීවිතයක් එක්ක. හිතක් එක්ක... ඒ සෙල්ලමේ අවසන් ප්‍රතිචාරය මොනවා වේවිද අනෙකාට තීරණය කරන්න බැහැ. නොගැලපෙනවානම් එක කතාරලා විසඳාගන්න විදිහක් තියෙනවා. රෝමියෝ ජුලියට්ලා , ජැක් රෝස් ලා , ගාමිණි  චිත්‍රා ලා වගේ පෙම්වතුන් සාහිත්‍ය චරිත වුනත් අදටත් අපිට ඒවගේ ආදරෙන් ඉන්න චරිත ඉන්නවා.
මේ මෑතකදී වම් අත අහිමි උන නීති විද්‍යාලීය සිසුවිය ගේ පෙම්වතා කොයිතරම් උත්තරීතරද? කැපකිරීම් පිරැණ මේ ආදරය, උපදින හැම ආත්මෙකම නොපතයි කියලා කවුද කියන්නේ?  “අතක් පයක් නැති වුණත් මං හැමදාමත් මෙයාව ආදරෙන් බලාගන්නවා“
වචනෙත් ඇති . 

අවසානෙට කියන්නම්.............
ආදරේට අවංකවම ආදරේ කරන්න . ඒක සැනසීම පිරැණ සුන්දර හැඟීමක් . කිලුටු කරන්න එපා.!!!!