Monday, December 31, 2012

කවුළුවේ සුභ පැතුම......!

හැම දේටම කලින් මුලිම්ම මං ස්තූති කරන්න ඕනේ  සොභාදහම් මෑණියන්ට...!!!
මට ,ඔබට අපි හැමදෙනාටම මේ අළුත් අවුද්දේ පලවෙනි දවස දකින්න වරම් දුන්නට..
මං එහෙම කිව්වේ ඇයි?  හේතුව...
මට බැහැ තර්ක කරන්න ඇත්තටම ලොක විනාසයක් වෙන්න තිබුණාද? නැද්ද? කියලා. මට බැහැ තර්ක කරන්න දැන් තියෙන තත්වේ මත හෙට මොනවා වෙයිද කියලා. පහුගිය වෙනිදා පුදුම ආන්දෝලනයක් තිබුනා ලෝක විනාසයක් ගැන.දැන් කට්ටිය සැහැල්ලුවෙන් අමතක කලත් හැමෝගෙම තිගැස්මක් යටි හිතේ ඇති වුණා කියලා පිලිගන්නම වෙනවා.
මං වැරදියි නම් මට චෝදනා කරන්න කිසි ප්‍රශ්නයක් නැහැ.
මං වුණත් වැඩි විශ්වාසයක් තිබුනේ නැහැ ලොක විනාසයක් ගැන,මොකද මං බුදුදහම තදින් විශ්වාස කරන නිසා  ( වරදවා හිතන්න එපා ,අනිත් ආගම් සියල්ලටම  මම ගරැ කරනවා), නමුත් මං හිතුවා යම් ප්‍රමාණයක ස්භාවික විපත් වලින් අපි අසරණ වෙයි කියලා.  හිතුවා වගේම මගේ මුළු ජීවිතේටම අත් නොව්න්ද දෙයක් කුරැණෑගලට සිද්ද වුණා.
දින තුනක්.. පැය හැත්තෑ දෙකක්.. නෙකඩවා එකම වේගයෙන්.. පුදුම වැස්සක් ඇද හැළුනා. මුළු හස්ථිශෛල පුරවරයම හෝදගෙන ගියා වගේ, අපේ ගෙවල් දොරවල් අඩි පහ හය යට වෙද්දි කුරැණෑගල තව පැති මාළු ටැංකි වගේ වෙලා,කොළඹ /මීගමු පාරවල් වලින් බස් වලට යන්න බැරි වුණා.පාලම් පුපුරලා   මුළු දිස්ත්‍රික්කය ම එකම පිස්සුවක් වුණා. කවදාවත් ගං වතුරක අත්දැකීම් නැති අපිට මොනවත් හිතාගන්න බැරි වුණා, අපි විතරක් නෙවෙයි හලාවත/පොලෙන්නරැව එකී මෙකී නොකී පැති ගෙඩක් මේ වගේ විපත් වලට මුහුන දුන්නා.

මීට කලින් අපිට මේවගේ විපත් වෙලා නැතුවානොවේ.නාය යෑම්,ගං වතුර,නියං, ජීවික හතලිස් දහසක් එකවර බිලී ගත් සුනාමිය මෙතරම් දුක් වින්ද අපිට  දෙසැම්බර් විසි එක තදින් දැනුනත් අනිවාර්යෙන් අපි හැමෝගෙම හෙටක් ගැන බලාපොරොත්තු පිරිලා කියන්න මං දන්නවා. අළුක් වැඩක් අරඹන්න, අළුතින් දෙයක් කරන්න හීන පිරිලා ඇති අපි හැමෝගෙම. ඉතින් ඒ හීන අපි එක්කම වැලලෙන්න නොදී අපිට අළුත් හුස්මක් ගන්න ඉඩ තිබ්බාට තමයි මම මුලින්ම ස්තූතියකින්ම පටං ගත්තේ...

මං හිතන්නේ අපි ලොක විනාසයක් නොවුණා කියලා හීනාවෙලා අළුත් අවුරැද්ද පටං ගන්න නරකයි. කවුද දන්නේ , අපිට මොන වගේ කරදර වලට මුහුන දෙන්න වෙයිද දන්නෑ ,අසුභවාදීව හිතනවා නෙවෙයි.. අපි සූදානමෙන් අළුත් අවුරැද්දට පය තියමු.

හැමෝගෙන්ම නව වසරට ඕනේ තරම් සුභ පැතුම් ලැබෙන නිසා, මං , “සුභ නව වසරක්“ කියන එක පොඩ්ඩකට වෙනස් කරලා ඉල්ලීම් කිහිපයක් කරන්න හිතුවා...
පරණ වැරදි ආයෙ නොවෙන්න වග බලාගන්න . මතුපිටින් පේනවට වඩා සමාජය ගන්න දෙයක් නැතිවෙලා.තනිව හදන්න බැහැයි කියලා පැත්තකට නොවී එක එක්කෙනා හරි , හරියටය ඉන්න ගත්තොත් මේ සමාජෙ යම්තාක් දුරකට හරි හඩගැහෙයි. පරක්කු නැහැ ,තවමත් සහමුලින්ම අපි පිරිහිලා විනාශවෙලා නැහැ මොකද මනුස්සකම /අනුකම්පාව /අවංක කම තවම වඳ වෙලා ගිහින් නැති නිසා. තමන්ගේ වගේම අනෙකාගෙත් සතුටට තැනක් දෙන්න.ගරැත්වය දෙන්න ඕනෙ තැනට ගරැත්වය දක්වන්න. දෙයක් කරන්න කලින් ඒ දේ හරිද කරන්න සුදුසුද කියලා හිතන්න.එතකොට ඔයාට වරදින්නේ නැහැ කවදාවත්.

ඔබට  ජය, සතුට සැනසීම පිරැණ සුභ නව වසරක්....!!!

                                    --- චිරං ජීවතු චිරං ජීවතු ආයු රක්ඛන්තු ආවඩා ---

අනූනවයෙන් බේරීම

සුපුරැදු විදියට උදේ ඉඳන් මහන්සිවෙලා කොළඹ කුරැණෑගල බස් එකකට නැගලා අම්මයි මායි වාඩි වුනත් තැන් දෙකක හින්දා දෙන්න අතර මාරැ උන බැල්මෙන් කියවුනේ  “මක්කරන්නද  බැහැලා ගියොත් රෑවෙයි “ කියලායි. ඊලඟ මොහොතෙන් බස් එක යන්න පටං ගත්තා ලොකු සද්දෙකුත් දාගෙන. 

පනස් හතරක් යන බස් එකේ එකසිය පනස් හතරක් දාගන්න ට්‍රයි එක දීගෙන බස් එක පිස්සුවෙන් වගේ ගියේ පාර පුරා කරකවමින් .ඔහොම වරකාපොල ,අඹේපුස්ස හරහා බස් එක හැටට හැටේ ආවයි කියමුකෝ රේඩියෝවක් හයි කරපු  සැමන් ටිං එකක් වගේ.

හතට විතර කිට්ටු වෙලා තියෙද්දියි බස් එක යාංගල්මෝදර කොච්චි ට්‍රැපික් එකට අහු වුණේ.එතන පාස්වෙන හැම වෙලාවෙම කාගෙත් ඇඟේ හිරිගඞු පිපෙන්නේ සීඝ්‍රග්‍රාමී දුම්රියත්  ඇම්.ඩී ගුණසේන බස් එකත් හැප්පුණ සිද්දිය මතක්වෙන හින්දා. හුඟක් ඩ්‍රයිවර් උන්නාන්සෙලාට ඒක අමතක වෙලා නොතිබ්බත් අපේ බස් එකේ ඩයිවර් සීට් එකේ ඉඳපු ඉහඳ පනුවට  ඒක අමතක වෙලා වගේ මේකා කොච්චිය එනකන් ටිකක් වෙලා ඉඳලා කෝච්චිය පේනකොටම දැම්මයි කියන්නකෝ........

මායි අම්මයි එකිනෙකා දිහා බලං හිටින්න ඇති තප්පරයක්.මට නම් දැනුනේ කොච්චිය කනෙන් ගියා වගේ. මුළු බස් එකම තක්බිහිරි වුණා කිව්වොත් හරි.ඔක්කොටම හපං ඩ්‍රයිවර් පිස්සා පපුවේ අතතියං කොච්චිය යන දිහා බලං ඉන්නවා. සහතිකයි පිඹගෙන ගිය කොච්චියෙයි බස් එකෙයි අතර පරතරේ අඩියකට වඩා වෙන්න නැතිව ඇති

බස් එක හෙමින් ඇද්දුවා.එක මනුස්සයෙක් වත් කතා නැහැ. ලොකු කම්පනයක් වගේ උනා හැමෝටම. මේවගේ තැන් වලදි අපේ අම්මා කට වහන් හිටියොත් එක ලෝක පුදුමයක්.ඔව් අපේ අම්මා  වාඩි වුන තැනින් නැගිටලා ගියා ඉස්සරහට. “මොන මගුලක්ද මනුස්සයෝ මේ කරේ, උඹට ජීවත් වෙලා ඇති වුනා නම් උඹ පැනපං මේ සේරම මරන්නේ නැතුව“ කියලා ආරම්භය දුන්නම ඉස්සරහා සීට් එකක මැදි වයසේ ගැහැනු කෙනෙකුත් කුඩෙත් ඇදලා අරං පැන්න සටනට. “ සල්ලි දීල යන්නේ මැරෙන්න නෙවේ බත් කන හරකෝ“කියාගෙන.
ඊට පස්සේ පිරිමි පාර්ශවය හඞ අවදි කලා. ආයෙ එතන ඉඳන් එක හොල්ට් එකක වත් නවත්වන්න නොදී ඩ්‍රයිවර් අයියාට ජීවිතේට ඇතිවෙන්න බැනුම් අහගෙන යන්න උනා. මටත් අසූහාරදාහට නැගලා හිටියේ. මට ජීවිතේ කවදාවත් දකින්න බැහැ මගේ අම්මා මං ඉදිරියේ අසරණ වෙලා ඉන්නවා.මට කවදාවත් දකින්න බෑ අම්මා මං ලඟ අඞනවා. ඒත් සේරටම වඩා කවමදාකවත් මට බලන්න බැහැ මගේ අම්මා මගේ ඇස් ඉස්සරහා .........
සත්තකිම්ම මං බය උනා මට අම්මාව නැතිවෙයි කියලා ඒවෙලාවේ.ඉතින් මායි අම්මයි බහිනකොට මගේ කටටත් තිරිංග නැති වුණා..


මේ මනුස්සය මෝඩ කමට ගේට්ටුව හරහා දැම්මා උනත් ඒක දශමෙන් හරි  වැරදුනානම්..වාසනාවට දෙයියෝ බලලා බේරැණාට වැරදිලාවත් අපි රේල්පාරේ නැවතුනා නම්.එහෙනම් අද මං මේ කවුළුවේ නැහැ.


Friday, December 28, 2012

හිත රිදුනා .. ඒත්

ජීවිතේ හමු වුන අය අතරෙන් හිතට ගොඩත් ලඟින් දැනුන හින්ද වගේම මං හොයාපු විදියේ ආදරේට මුල් තැන දුන්න කෙනෙක් නිසා ගොඩක් ආදෙරෙන් ඔයා මගේමයි කියලා  ඇහේ තියං ආදරේ කරේ...
නැහැ කියන්නේ නැහැ ඔයා මට ආදරෙයි ගොඩක්. මට ඒක දැනෙනවා.

“ඔයාව මම ගොඩාක් හොදට බලාගන්නම්
කියන දේ අහල ඉන්න ඕනේ හරිද
නැත්නම් ගුටි කන්න වෙයි ළමයා....“
“ඔයා ඉතින් හුරතල් බොලයක්නේ
ආදරෙයි මම “

ඔයාගේ වචන අහන්න හරි ආසාවෙන් හිටියේ මං. නිතරම හම්බ වුනේ නැතිවට ලොකු විශ්වාසයක් බැඳීමක් අපි අතරේ තිබුණා.එකට කන්න බොන්න, ඔයා වැඩ ඇරිලා එනකල් බලාගෙන ඉන්න . ජීවිතේ විඳින්න පටන් ගත්තා වගේ දැනුනේ එතකොටයි මට

“ එන්න ප්ලේට් එකත් අරගෙන. මම කවන්නම්.
 මගේ හුරතලේ දගලන්නේ නැතිව කන්න ඕනේ මම කවද්දී? හරිද? “

මං පුංචි එකා වගේ ඔයා ගාව දැවටි දැවටි ඉන්න ආස කරපු තරම්. ඒ වගේම වෙන කෙල්ලෙක් කතා කරාම මටත් හොරෙන් මගේ හිතට ලොකු ඉරිසියාවක් ආවා. ඒ හැටි නේද වස්තුවෝ...
ඒ වෙලාවට “ඔයා මගේ විතරයි“ මං හැමදාම කියනවා.

කාලෙකින් ඔයාව බලන්න ආවම, අපි දෙන්න ඇවිදිද්දි වෙනදා වගේ  මං ඔයාගේ පර්ස් එක අවුස්ස අවුස්ස ගියේ. ඒත් එක පාරම මගේ අතට ආව ෆොටෝ එක......
ඒත් වස්තු.. අනේ මට තේරෙන්නේ නැහැ මේක පොඩි දෙයක් උනත් මගේ හිත ගොඩක් රිදිලා.
ඔයාගේ අතීතේ මට රහසක් නොවුනත් මට කියන්න තේරෙන් නැහැ හිත නිකන් කිලෝගානක් බර වෙලා වගේ. තාමත් ඔයාගේ කලින් පෙම්වතියගේ මතක ඔයාගාව පරිස්සමෙන් තියනවා කියලා දන්නවා වුණත් මං මේ තරමට ඒ ගැන හිතුවේ නැහැ .
හිත කියනවා මං ඔයා ගාව ඉන්න එක වරදක් කියලා ..
එයාව හොයාගෙන ගිහින් ආපහු එක්කගෙන එන්න හිතෙනවා..
මට වඩා තැනක් එයාට ඔය හිතේ තියෙනවා කියලා හිතෙනවා..
අනේ මං වැරදිද වස්තුවෝ..

කල්පනා ලොකේ ගිලිලා ඉගිල්ලිලා වාහනේ එලවගෙන  ආපු මම එකපාරම  නිකමට හොඳ සිහියෙන් පාර බැළුවේ. ඒත් පරක්කුයි.. මං තීරැවෙන් පිට පැනලා මදිවට පිඹගෙන එන කන්ටේනරය තව අඩියකින් මාව යට කරගෙන යනවා කියන එක මට හීනෙකින් වගේ මතකයි.




Tuesday, December 25, 2012

(අ)මුතු ජීවීයෝ

ෝ ඉතින් කැපිල්ලටම හිනාවෙයන්, ගේමක් ඇදුනම ශේප් වෙයන්
අනේ මටම ඔහොම කරපන්කෝ...
හැමදාමත් ඔහොමමයි !!!
හා උඹ මට කීයක් ණයද? ඒවට මට පොල්ලද...?
ආසාවට මටත් එක්ක එක දවසකට ටිකට් ගනින් බස් එකට.
උඹට සිරාවටම මාරැ කාසි නැද්ද...?
ඊයෙ ගත්ත නිල් පෑන,
“ෂහ් මචෝ පට්ට පෑන.. කවද්ද ගත්තේ ? නියමෙට ලියවෙනවානේද ? “
“එළකිරි මචං මේක මට“.
අනේ උඹ අරගෙනත් ඉවරද?
ඇත්තටම මාව උඹට පේන්නේ කොන්ඩෙ බැඳපු චීනෙක් වගේද?
සද්ද නැතුව ඉන්නේ මං උඹට බයේ වත් ද?
වෙන්න බෑ මේ අපේ යාළුකම...
කවදා හරි අපි හිනාවෙයි
අපේ  පාසල් කාලෙ මතක් වෙලා.....
................... නැද්ද කියන්නේ..????

ඉස්කෝලෙ සමරැ පොත පෙරලගෙන යනකොට ඇහැ ගැටුන කොටසකින් හිතට සතුට මිශ්‍ර දුකක් ආවා.  යාළුවෝ.....එකට දුක කාගෙන ,සතුට සමරගෙන හෙවනැල්ල වගේ ලඟ ඉන්න,  ඕනම දේකට සප් එක බොක්කෙම්ම දෙන , කාටවත් කඩලා බිඳලා දාන්න බැරි, විශ්වාසය පද නම් වුණු බැම්මක්. සත්තකිම්ම හැමදේටම වඩා වටිනවා.

ඔය අතරෙ දෙපැත්ත කන  දෙපිට කාට්ටු දෙපත් නයි නැතුවා නොවේ.....

යාළුකමක් පටන් ගත්ත දවසක් හරියටම කියන්න කාටවත් බැහැ ඒක ඉබේ ඇතිවෙන ලෙන්ගතුකමක් . මං තදින් විශ්වාස කරනවා යාළුකමට ගැහැනුද පිරිමිද කියලා බේදයක් හෝ වැඩිමල් ද බාලද වෙනසක් තියෙන්න බැහැ කියලා වගේම දුප්පත් ද පොහොසත් ද  වෙනසත් තියෙන්නත් බැහැ කියලා.

යාළුකම් ඇතිවෙන ලොකුම තැන පාසල. එක වසරෙන් පටං ගන්න පාසල් ජීවිතේ අපිට අනෙත් අයට වඩා තදින් ලං උන කෙනෙක් අපේ හොඳම යාළුවා වෙනවා. මට මතකයි මගේ පලවෙනිම යාළුවා  මට හම්බුනේ එක වසරෙන්. මං එතකොට හරි බයයි පුටුව උස්සලා මේසෙ උඩ අනිත් පැත්ත හරවලා තියන්න. මේ බටු කෙල්ල ඒක කරලා දුන්නා මට. එදා ඉඳන් අපි දෙන්න හිටියේ එකටමයි. අදටත්....

යාළුකම් වල අගේ වැඩි වෙන්නේ වයස වැඩිවෙනවා හා සමානව . මං එහෙම කිව්වේ මගේ අත්දැකීමෙන්. මොකද පුංචි කාලේ හුරතල් යාළුකම වයසත් එක්ක  වැඩිවෙලා ඒ සම්බන්ධය දැඩි වෙනවා මිසක් අඩු වෙන්නේ නැහැ වගේම එක යාළුවෙක්ට සීමා උන යාළුකම කණ්ඩායමකට පෙරලෙනවා.මටත් හිටියා සෑහෙන සෙට් එකක්. ඒත් කාලයත් එක්ක  තම තමන්ගේ අරමුණු දිගේ ඇවිදන් යන්න අරං හින්දා හුඟක්දුරට පාසල් කාලේ තරම් යාළුකමක් නැති උනත් දැක්කම “හායි...!! බායි....!!!“ කියන මට්ටමට යන්තම්  බේරිලා ඉන්නවා. ඒ උනාට අදටත් පණ වගේ ඉන්න කිහිප දෙනෙක්  හරි ඉතිරි වෙලා ඉන්න එක මගේ වාසනාව.

සාමාන්‍ය පෙළෙන් හැලෙන යාළුවෝ ඇරැණාම පාසල් ජීවිතෙන් ඉදිරියට ඉතිරි වෙන්නේ  උසස්පෙළ යාළුවෝ. ඒ කාලේ ඉස්කෝලේ කරන දග වැඩ (ගොන් ආතල්/බාල්දි/ජෝක්), එක බත් එක දහ දෙනෙක් විතර  වට වෙලා කන හැටි, එකෙක් වැරැද්දක් කලත් රංචුවම දඞුවම් විඳගන්න හැටි, මොකක් හරි උත්සවයක් සෙට් උනොත් කඩියෝ වගේ වැඩ කරන හැටි,බස් එක එනකන් කියවා කියවා ඉන්න හැටි,  විභාගේ ලං වුනාම පණකඩං පාඩම් කරන්න දඟලන හැටි..  පැත්තකට වෙලා කල්පනා කරද්දි  තමයි  ඒ කාලය ගෙවෙන්නේ නැත්නම් කොච්චර  හොඳද  කියලා හිතෙන්නේ.

මට හිටපු සමහර යාළුවෝ ගැන මං අවංකවම දුක් වෙනවා වගේම සමහර යාළුවෝ ගැන මට දැනෙන දේ වචනයට හරවන්න මට තේරෙන්නේ නැහැ. මං උසස් පෙල විභාගෙට යන්න මාසෙයකට කලින් මගේ අම්මා අසනීප උනා. මං කලේ කෘෂි,ජීව විද්‍යාව විශය ධාරාව. බොරැ මොකටද මං රසායන විද්‍යාවට පණ බයයි. අනිවාර්ය ප්‍රශ්නයක් එන පාඩමක් කරන්න පටන් ගද්දි තමයි මගේ කරැමෙකට මගේ අම්මාව අසනීප වෙලා රෝහල් ගත කරන්න උනේ.අම්මා ගාව නවතින්න උන හින්දා මට කරකියාගන්න දෙයක් නැති උනා.
මේ සිද්දියෙන් තමයි මට මගේ හොඳ නරක - යාළුවෝ අඳුර ගන්න ලැබුනේ. මං ලොකුකමට පංති එන්නේ නැහැයි කියලා සර්ට බොරැ කියපු කොටසක් ඉද්දි ,පංතියේ කන්න ගෙනාපු බත් එකත් උස්සගෙන ආව තවත් යාළුවෝ කොටසක්  මට හිටියා. පංතියේ උගන්වපු සේරම මට කියලා දුන්න යාළුවෝ වගේම තමංගේ වැඩ ටික කරගන්නවත් කාලය මදි වුණ අන්තිම දින කීපයෙත් රෑ එළිවෙනකං මට නෝට් ලියපු යාළුවෝ හිටියා. මං ගෙදර දුවල එනකං අම්මව බලාගත්තු යාළුවෝ හිටියා. යාළුකම කියන්නේ කොයිතරම් පුදුම බැඳිමක්ද කියලා මට තේරැනේ ඒ කාලේ.

හොඳ පැත්තට ඇදගෙන යන යාළුවෝ වගේම, වලපල්ලටම තල්ලු කරන යාළුවොත් ඉන්නවා. ඉතින් තමන් දැන ගන්න ඕනේ තමනුත් බේරිලා අනිකාවත් බේරගෙන ඉස්සරහට යන්න.

ඔයාලටත් ඇති ජීවිත කාලේ හමුවුණ  කල්‍යාණ මිතුරෝ.
හිතන්නකෝ.... මේ තරමට එකෙක්ට එකෙක් නැති සමාජයේ, තමන් වෙනුවෙන් අපේ කියන හැඟීමක් පිරැණු ලෙන්ගතු කමකින්, කිසිම ලේ නෑකමක් නැතිව දුකට සැපට එක වගේ ලග ඉන්න යාළුවෝ.....
මුතු ජීවී කොට්ඨාශයක්ම නේද????



යාළුවෝ අපිට එකට ජීවත්වෙන්න කියලා දෙනවා...
යාළුවෝ අපිට එකට කන්න බොන්න කියලා දෙනවා...
යාළුවෝ අපිට එකට හිනාවෙන්න කියලා දෙනවා...
යාළුවෝ අපිට එකට අඩන්න කියලා දෙනවා...
 ........ඒ උනාට
එයාලා නැතුව ඉන්නේ කොහොමද කියලා, 
             කියලා නොදීම යනවා
        ...  __________________ ...




Wednesday, December 12, 2012

අප්පච්චී

ම්මලා පුතාලා -  තාත්තලා දුවලා
ඇත්ත තමයි අම්මලා වැඩීපුරම ආදරේ පුතාලට ( ඒකයි අපේ අම්මත් මට පුතේ කියන්නේ ) ඒවගේම තාත්තලා වැඩිපුරම ආදරේ දුවලට.
තාත්තලා කොච්චර නම් දුක්විඳිනවද පවුලක් ජීවත් කරන්න. මට ඒවගේ සිද්දි කිහිපයක්ම දකින්න"අත්විඳින්න ලැබිලා තියෙනවා.

මං දවසක් පුංචි  කාලේ අප්පච්චිත් එක්ක ඉක්කෝලෙ ගිහින් එද්දි  මගේ සපත්තුව කැඩුනා. ඉතින් අප්පච්චි මාව වඩාගෙන ගියා සපත්තු මහන කෙනෙක් ගාවට,ඒකාලේ නොතේරැණාට ඒ දේවල් මතක් වෙනකොට හිතට පුදුම දුකක් දැනෙනවා.
ඒ සපත්තු මහන මනුස්සයා හිටියෙ  ඉස්කෝලේ තාප්පේ ගාව, ඉස්කෝලෙ එපාපැත්තේ තිබ්බ ජෑම් අත්තක පුංචි හෙවනැල්ලක් විතරයි ඒ මනුස්සයට අව්වට වැස්සට හෙවනක් වුණේ.  ඒ මනුස්සයාගේ එක කකුලක් නැහැ.කිහිලි කරැවක් ලඟින් තියාගෙන ගිණි අව්වේ දහදිය පෙරාගෙන එයා ඉඳිකටුවක් එක්ක ඹට්ටුවෙනවා.
අප්පච්චි මාවත් වඩාගෙන එතනට ආවම ඒ මනුස්සයා මං දිහා බලං ඉඳලා හිනාවුණා. මට මතකයි මං හිනාවුනේ නැහැ. මං බය උනා ඒ මනුස්සයාගේ විට පුරෝගත්තු රතුපාට දත් වලට.
“ඉක්මනටම කඩාගෙන වගේ, කෝදෙන්න මං මහලා දෙන්න“ උගුරෙ රැල්බුරැල් ඇරලා එයා කිව්වා. “දාංගලේනේ පරිස්සමක් නැහැ“ අප්පච්චි කිව්වා .
මට ඕවා මතක්වෙනවයැ දුවන්න පනින්න ගත්තම.අප්පච්චි කියනකල් මට කකුලේ සපත්තු තිබ්බද වත් ගානක් තිබ්බෙ නැ.  සපත්තු මහන මාමා මාර ඉක්මනකින් මගේ සපත්තුව මහලා දුන්නා,මතකයි ඒ මනුස්සයා සල්ලි ගත්තේ නැහැ. “මටත් ඔය වගේම දූ පොඩ්ඩක් ඉන්නවා මහත්තයෝ.මට ඔයිකට සල්ලි එපා“ කිව්වා
“පිස්සු නැතුව මේක අරං ඒ දරැවට මොනවා හරි අරං දෙන්න “අපේ අප්පච්චි සල්ලි බලෙම්ම දිලා මාවත් එක්කාගෙන ආවා. මං යනකොට නම් හැරිලා හිනාවෙලා එන්න අමතක කලේ නෑ.එදා ඉඳන් ඉස්කෝලෙ ඇරැණම මං ඒ පැත්තට ඇහැ දාලාමයි ඒන්නේ.
පහේ ශිෂ්‍යත්වෙන් පස්සේ මං ආයේ කවදාවත් ඒ මනුස්සයාව දැක්කෙ නැහැ.
ඒ මනුස්සයා ඒ දුක් වින්දේ ඒ දුවට උගන්වන්න වෙන්න ඇති. තාත්තා වගේ දුක්විඳින් නැතුව ජීවත් වෙනවා දකින්න පෙරැම් පුරන්න ඇති.
සමහර විට මායි අප්පච්චියි මැකිලා යනකල්ම බලාගෙන ඉන්න ඇත්තේ එයාටත් ආස හිතෙන්න ඇති දුවගේ අතින් අල්ලගෙන,කෙල්ල  ගිරවා වගේ තොරක් නැතුව කියවන කතා වලට හූමිටි තිය තිය යන්න.

දවසක් මායි අම්මයි පොලට ගිහින් එද්දි, පෙනුමෙන් ගොඩාක් අසරණ දුප්පත් මනුස්සයෙක් පොඩි දුවෙකුයි පුතෙකුයි  අත් දෙකෙන් අල්ලාගෙන එලවළු මල්ලකුල් එල්ලාගෙන බස් හෝල්ට් එකට ආවා. හෝල්ට් එක ගාව සෙල්ලම්බඩු වළලු මාල වෙලෙන්දෙක්.ඒ මනුස්සයටක් පවුලක් ඇති ඒ පවුල ජීවත් කරන්න ඒ මනුස්සයට ඕනෙ බඩු විකුණගන්න
ඉතින් එයා කැගහමින් ළමයින්ගේ අවධානය ගන්න හදනවා. අර මං කිව්ව අසරණ මනුස්සයගේ ළමයි දෙන්නටත් ආසාවෙ බැරිව ‍තාත්තගේ අතෙන් ඇද ඇද ඒවා ඉල්ලන්න ගත්තා. ඒ මනුස්සයා අතේ සල්ලි තිබුණෙ නැති බව තේරෙන කෙනෙක්ට තේරැණාට ඒ පොඩිඑවුන්ට ඒවගේ තේරැමක් නැති හංදා අඩන්න ගත්තා. ඒ තාත්තා කොච්චර අසරණ වෙන්න ඇද්ද?
කරන්න දෙයක් නැතිම තැන ඒ මනුස්සයා ලමයි දෙන්නත් අරං ඊලඟ හෝල්ට් එක පැත්තට ගියේ ළමයි දෙන්නවත් ඇදගෙන.මාත් ඔහොම වද දෙන්න ඇති .අනේ ලෝකෙ හැම තාත්තෙක්ටම එක වගේ ආර්ථික මට්ටමක් තිබුණා නම්.!!

ලෝකේ මේ වගේ, මීට වඩා දාස්ගුණේකින් දුක්විඳින තාත්තලා ඉන්නවා.ඒ එක්ක බලද්දි අපේ තාත්තා ගැන මං පුදුම වෙනවා . නැහැයි කියන්නේ නැහැ සුන්දර ළමාකාලයක් තිබ්බා මට.
තාත්තා  වැඩ ඇරිලා එනකන් වැට ගාවට වෙලා බලං ඉඳපු හැටි . ඈතින් පේනකොටම පුළුවන් වේගෙන් දුවගෙන ගිහින් බදාගන්න හැටි.ගෙනාපුවා හොයන්න තාත්තගේ සාක්කු සේරම අදින හැටි,ටොපියක් හරි වොකලට් පෙත්තක් හරි හම්බුණාම අම්මට පෙන්න පෙන්න කන්න දුවන හැටි, මතක් වෙද්දි ඇස් කකියන්නේ ආයෙත් මට පුංචි වෙන්න ඕනේ කියලා හිතිලා වෙන්න ඇති. ඇත්තටම මං තාත්තාට ගොඩක් ආදරෙයි.ඒ කලේ මතකේ  කළු සුදු චිත්‍රපටියක් වෙලා මගේ හිතේ පදිංචිවෙලා ඉන්නේ ඒකයි.
අපේ අප්පච්චි වගේ කතන්දර කියන කෙනෙක් මං තව වෙනකල් දැක්කෙ නැහැ.හැමදාම රෑට නින්දට කලින් මං මගේ කොට්ටෙත් උස්සාගෙන අප්පච්වී ගේ ඹඩොක්කුවට යනවා කතා අහන්න කතාවත් එක්කම එහෙමම මං දොයි.දවසක් මං උණ ගැනිලාඉද්දි  අප්පච්චි එලිවෙනකං මට එක දිගට කතා කිව්වා මතකයි.

අප්පච්චි වැඩක් කරනවා නම් මටත් අඩුගානේ ලඟට වෙලා හරි ඉන්න ඕනේ.ඒ හිටියමත් ඉතින් එක විදියකට ඉන්නේ නැහැ,
“අප්පචි ඒක මොකක්ද?“ “අප්පච්චි ඒක මොකටද?“ “අප්පච්චි ඒක නැතුවම බැයිද?“ රටේම ප්‍රශ්න වලට උත්තර දෙන්න ගියාම වැඩට වෙලාවත් නෑ.
මං ආසම අම්මව බය කරන්න .අප්පච්චී ත් ඒ වෙලාවට මරැ.  දවසක් අම්මා තනිවම පොලට ගියා මාව අප්පච්චිට දාලා. අපේ ගේ ඉස්සරා අඹ ගහක් යට බංකුවක් තියෙනවා. අප්පච්චි පත්තර බලන්නේ එතන.ඉතින්  අප්පච්චි පත්තර බලනකං මං  අප්පච්චිගේ සරමේ ඉඳගෙන ඉන්නවා ඔන්චිල්ලාවක වගේ .
අප්පච්චි අම්මා එනවා දැකලා මගේ ඔළුවට පත්තරේ දාලා මාව හැංගුවා . පස්සේ  ලඟට අම්මා ආවම “කෝ ළමයා අරං ගියේ නැද්ද“ කියලා  අප්පච්චි ඇහුවම අම්මගේ බඩු මල්ල අතඇරැන ඇහුන මට. ඉතින් පත්තරෙත් ඔළුවෙ නමාගෙනම මං ගියා මතකයි මොනාද ගෙනාවෙ බලන්න. අම්ම බැන බැන ගෙට ගියා ඒපාර.

මට අද වගේ මතකයි , අම්මා වැරද්දක් කරලා මට ගහන්න පන්නද්දි අප්පච්චී මාව හංගගන්න හැටි, අසනීප උනාම අම්මයි අප්පච්චීයි මං ගාවම නිදි මරං ඉන්න හැටි , පහුවදා ඉස්කෝලෙ යැව්වොත්  ඉස්කෝලේ ඇරෙනකල්ම අම්මයි  අප්පච්චියි ගේට්ටුව ගාව ඉන්න හැටි , ගනං හදන්න කම්මැලි වෙලා නිදාගත්තම උදේට බලද්දි ගනං සේරම හදලා තියෙන හැටි,අප්පච්චීට කවදාවත් මට බත් කවන්න බෑ ඒ කටවල් මට ඒතරං ලොකුයි .
කාලෙ ගෙවිලා ගිහින් මං ලොකු ළමෙක් වෙලා කියලා කාමරේකට දාලා වැහුවම අප්පච්චී බලන්න ඕනේ කියලා ඇඩුව හැටි, මතකයි අප්පච්චී හොරෙන්ම ඇවිත් ජනේලෙන් මට ටොෆි,පේර අරවාමේවා විසි කරනවා, නාවලා ගෙට ආව වෙලාවේ අප්පච්චී මාව තුරැල් කරං අඩපු හැටි. මගේ ජීවිතේටම එදා තමයි අප්පච්චී අඩනවා දැක්කේ.
දවසක් කොල්ලෙක් දීපු ලියුමක් අම්මට අහුවෙලා ,අම්මා මං යාළුවෙලා කියලා හිතලා නොකා නොබී අඞඅඞ දවසම නිදා ගත්තා.ඒත් අප්පච්චී බත් උයලා මට කවලා කිව්වා තේරැම්යන වයසක් එනකල් මගේ පුතා යාළුවෙන්න එපා කියලා. මං පොරොන්දු උනා අප්පච්චීට.
අප්පච්චී,මං ඒ පොරොන්දුව කැඩුවෙ නැහැ.ඒත් ඔයා අද කෝ.....!!!!

සාමාන්‍ය පෙළ විභාගේ හෙටයි කියලා ගෙදර ලොකු රංඩුවක් පටං ගත්තා.මම දැනං හිටියෙ නැහැ මොකටද කියලා. අම්මා හොඳටම අඞලා නිදාගත්තා.අප්පච්චී ඇඳුම්ටිකත් අරං කොහෙද යන්න ලෑස්තිය.මං ලඟට ඇවිත් ඇහුවත් අප්පච්චී කතාකලේ නැහැ. පාරට බැහැල යන්න ගත්තා. මං ගොළුවුනා වගේ බලං හිටියා වැට ගාවට වෙලා අප්පච්චී ආයෙ හැරිලා බලයිද කියලා.
ඒත් හැරැනේ නැහැ.

ඔව් .. කාලෙ ගෙවිලා ගියා. අම්මා රස්සාවක් කරලා ජීවත් වෙන්න දැඟළුව අතරේ උන දේවල් සේරම තේරැම් යන්න ගත්තේත් එතකොට.මං මවාගෙන ඉඳපු චරිතෙට වඩා හැංගුන ජීවිතයක් අප්පච්චීට තිබිලා.මටත් වඩා වටින දෙයක් තිබිලා.ඒකයි එයාට මාවත් දාලා යන්න පුළුවන් වුනේ.
කතන්දර ගොඩක් මගේ කනට ඇහුනත් මට පුංච් කාලේ අමතක කරන්න බැහැ අප්පච්චී. අම්මා නම් ඔයා ගැන මතක්වත් කරන්න දෙන්නේ නැහැ.නොකිව්වට අම්මාත් ඉන්නේ පුදුම දුකකින්. සද්ද නැතුව කල්පනාවක ඉඳලා එකපාරම ලොකු හුස්මක් හෙලද්දි මට ඒක තේරෙනවා. වෙලාවකට ගේ ගාවින්ම ඔයා හොරැහින් මේ පැත්ත බලගෙන යනවා මං දකිනවා. අනේ ඔයාගේ කෙල්ල මතක්වෙන්නේම නැද්ද අප්පච්චී ?
අවුරැදු ගානක් වෙලත් මෙහෙම කොහෙමද ඉන්නේ අප්පච්චී? මං කසාද බඳින්නයි යන්නේ.. අම්මා හොයපු කෙනෙක්ව. මම ගෙදරින් යන දවසට මට අම්මට විතරද වඳින්න වෙන්නේ අප්පච්චී? “මං පුතාව ගෙනියන්න දෙන්නේ නැ බෑනත් එක්ක ගෙදර තියාගන්නවා“ කියපු අප්පච්චී ,අද ඔයා නැහැනේ? ඒකාලේ මගේ ගොන් ප්‍රශ්න වලට උත්තර දුන්න වගේ මේවටත් උත්තර දෙන්න අප්පච්චි...
මං අඞන්නේ නැහැ.මොකද හිතේ දුකේ ප්‍රමානෙ හැටියට වැටෙන කඳුළු හරිම පොඩ්ඩයි හින්දා.ඒත් තාත්තලා දුවට කියන සිංදු,කතා ඇහෙද්දි දකිද්දි  මට දරාගන්න බැ අප්පච්චි.

අනේ අප්පච්චී පාර මතකයිනම් දැන්වත්  ගෙදර එන්න.මං අප්පච්චී එනකන් පාර බලාගෙන ඉන්නම් පුංචි කාලෙ වගේම.

                                          ! .........නුඹ වැඩි නෑ අප්පච්චී එන්න ගෙදරට....... !

ලියාගෙන ගියාට මට හිතාගන්න බැහැ මේක සාමාන්‍ය ලිපියක්ද? කෙටි කතාවක්ද ?නැත්තම් ?
ගිහින් එන්නම්.
 - නමෝ බුද්ධාය -





Monday, December 10, 2012

ඔරලෝසුව

වැහි කරැවල ඇවිත් තිබුණත් වැඩ ඇරිලා ගෙදර ොයා රෑපවතීලවාඩියට ගිේ බීමට ඇබ්බැහි වෙලාම හිංදාමත් නෙවෙයි. කොල්ලත් ගෙදර නැති එකේ තට්ට තනියම ඉන්න හිතට  හයිය මදිපාඩුව හොයාගන්න. වයසත් එක්ක  හංදියෙ කඩේ  දවස් කුලියට වැඩකරනවා මිසක් මට වෙන රස්සාවක් කරන්න බැ. වේලක් ඇර වේලක් කාලා හරි මං කොල්ලාව විශ්ව විද්යාලෙට යැව්වා.දැන් ඉතින් බයක් නෑ ඌ ජීවිතේ හදාගනි දැන් ඉඳන්ම ඌ එහෙ පංති කරනවාලු.

කරැවලේ යංතන් වැහි පොදක් වැටුනත් මං ඔහේ තෙමිතෙමීම ගෙදර යන්න එළියට බැස්සා. කුස්සිය තෙමෙනවා ඇති,වේලක් පිරිමහ ගන්න බැරැව මං කොහේ ටකරං දාන්නද.කල්පනාවක ගිලීගෙන ගියත් වැස්ස වැඩි වේගන එනවා දැනුනේ ඔළුවට දෙඹ ගෙඩි සයිස් වතුර බිංදු  කඩං වැටෙනකොට. පය ඉක්මන් කොරලා ගියේ ලඟපාත තියෙන පාළු බස් හෝල්ට් එකට වත් රිංගාගන්න. ඒකෙයි  මගේ තෙමෙන කුස්සියෙයි වැඩි වෙනසක් නැ.
මොන හේතුවකටද මන්දා මට නිකමට වගේ ඉඳගන්න තිබ්බ ලෑල්ලේ කෙරවල බැළුවා. සුදු පාට පොදියක් ,
ටික වෙලාවක් බලාගෙන ඉද්දි ඒක හෙලවෙනවා වගේ දැනුන හංදා මට ලඟට යැවුනේ ඉබේම.

ලඟට ගියාම මගේ තිබ්බ වෙරිටික හිඳුනා.අනේ ඇබිත්තන් කොලු පැටියෙක් බර නින්දක. මං තෙමි තෙමීම එලියට බැහැලා වට පිට  බැළුවේ අම්මෙක් අප්පෙක් නැත්තම් ගෙනාපු කෙනෙක් කොහෙද කියලා.
“මේ කරැවලේ මොන යකාද මේ අත දරැවා තියලා ගියේ“. මං ගෙදර යෑම පැත්තක තියලා මොකා හරි එනකං ඉන්න තීරනේ කරා. හිත දුන්නෑ මේ කිරි කැටියා මෙතන දාලා යන්න.
පැයක් දෙකක් ගියා . “එන එකෙක් නම් එන්න වෙලා, මොකෙක් හරි බල්ලෙක් හරි බැල්ලියෙක් හරි දාලා යන්න ඇති මෙලහට“. ඈතින් පේන ලයිට් කනුවේ කනාමැදිරි එලිය දිහා බලාගෙන  ලොකු හුස්මක් ගත්තේ මං මේ පොඩි දරැවා අරං යනවා කියන තීරණේ ඇතුව.

 “මං පුළුවන් විදියට උඹව ලොකු කරන්නං කෝ. මෙතන ඉඳලා උඹ මැරෙන්න අරින්න වැයි“ තනියම කියව කියව පොඩිත්තාව එහෙමම පපුවට ගුලි කරගෙන ඇඳලම ගෙවුන  කමිසේ අස්සට කරගෙන ආවේ පින්නක් වත් වැදිලා අසනීප වුනොත් කියන බයටමයි.
ගෙදරට ආව කිව්වට ගරා වැටීගෙන යන පැලකට ආව කිව්වනම් හරි. දොර ඇරගෙන ගෙට ආවේ ඉක්මනට ලාම්පුව පත්තු කරලා අපේ කොල්ලා පොඩි කාලේ ඇඳපු මොකක් හරි හොයලා මේ කිරිපැටියට අන්දවන්න. නිච්චියටම පාඩිඑකා වරැ ගානක් ඒතන ඉන්න ඇති , චූකරලා හොඳටම.  මං පැටියව වඩාගත්තා. ඌට මැජික් වගේ වටෙට ඇස් කරකව කරකව බලනවා.එතකොටයි දැක්කේ  පොඩිඑකාගේ එක ඇහැක් සුදුයි. “මොන හිතකින් දාලා ගියාද මන්ද මේ කිරිසප්පයා“ අපේ කොල්ල මීට වඩා පාටයි ඒ කාලේ. පොඩි එකා පොඩ්ඩක් වෙලා බලං ඉඳලා හිනාවක් දැම්මා.රස්නේට ගලාගෙන යනවා දැනෙද්දි තේරැනේ මොකෝ හිනාවක් දැම්මේ කියලා .“ ඕන් ඉතින්“ .
කොල්ලා ආවම නිදියා ගන්න ඇදේ මැද්දෙන් පොඩි එකාව තියලා මං කමිසෙ අයින් කරලා පොඩි එකාට කලිසං කොටයක් හොයාගෙන  අන්දවලා කුස්සියට ආවා. “බඩගින්දරේ ඇත්තේ. මට නං ඉතින් කිරි හොයා දෙන්න නැ ඉතින්“ මං කිව්වට උඹට තේරෙනවයැ. හාල් ටිකක් අරං කැඳ පොඩ්ඩක් වත් හදන්න  කියලා ලිප පත්තු කරන්න හැදුවේ. දර පෙඟලාද කොහෙද  දඟලලා දඟලලා  ලිප පත්තු කර ගත්තේ.‘උඹව ගෙනාවා වගේ නෙවේ ඉතින් කමක් නෑ කොහොම හරි  හදා ගන්නවා‘
කැද පොඩ්ඩක් ඇඟිල්ලේ  දවට දවට පොවාගත්තා. පොඩිඑකා තේරිලාද මන්දා මුලින් මුණ  හැංගුවට දෙතුන් පාර ගියාම සද්ද නැතුව ගිල්ලා.අපේ කොල්ලවත් හැදුවෙ මං තනියම.  අතීතේ මතක් කර කරම කිරි පැටියත් එක්ක මට නින්ද ගියා.

උදේ නැගිටපුවාමයි මතක් උනේ කඩපොලේ වැඩට යද්දි පොඩි එකා කොහේ තියන්නද කියලා.මුණ අතපය හෝදං අල්ලපුගෙදර සෝමා අක්කට කතාව කියන්න දිව්වේ වැඩ ඇරිලා එනකං දරැවා තියාගන්න කියන්න. අපේ කොල්ලා පොඩි කාලේ බලාගත්තෙත් උන්දැනේ.

“උඹ ඉතින් කුර ගෙවෙනකන් අනුන්ගේ පැටව් හදපං, අනේ මල්ලියේ උ‍ඹෙත් කරැමෙ, මේ අමාරැකං අස්සේ, ගෙනත් තියහංකෝ එහෙනං“. කරන්න දෙයක් නැති කමටමයි එහෙම කියන්න ඇත්තේ.  කඩේ වැඩට ගිහින් හිටියට හිතේ තිබුනේම පොඩි එකාව. හැන්දෑ වෙලා මං ගෙදර දුවගෙන ආවේ  කඩෙන් කිරි පැකට් එකක් අරං පඩියෙන් කපාගන්න කියලා. මට නම් මොනවා හරි ඒත් පොඩිඑකාට...

අපේ කොල්ල ගෙදර ඇවිත්. මං කඩුල්ල පනිද්දිම මං දිහා බැළුවේ රාස්සයෙක් වගේ.මං පොඩි එකාවත් වඩාගෙන ගෙට ආවා. “ තාත්තට පිස්සු හැදීගෙන එනවද? මේ වයසට දරැවෝ හදන්න පුළුවන්ද? අතේ සතේ නැතුව, ඔන්න ඔකව ගිහින් පොලිසියට දෙන්න පින්සිද්දවෙයි“ කොල්ල කෑගහනවා කියලා දැනගෙනමයි මං ගෙට ආවෙ. මං නෑහුනා වගේ හිටියා. කොල්ලත් පස්සෙම්ම ආවා. “තියන්නේ එහෙම නැ මගේ ඇඳෙන්“ .
මං මගේ පැදුර අරං ඒක එලලා පැටියව ඒකෙන් තිබ්බා. ඌ හිනාවක් දාගෙන ‍පෙරලි පෙරලි හිටියා දැක්කම මගේ මුණටත් හිනාවක් ආවා. ටිකක් වෙලා රවාගෙන ඉඳලා ලොකු කොල්ලා ඇදට පැනලා නිදියා ගත්තා

පහුවදා උදේ පුතා කැම්පස් යන්න ගියා. ආයෙ සතියක්ම මායි මේ පැටියයි.දවස් ගෙවිලා ගියා..
පොඩිඑකාගේ කිරිත් ඉවර වේගන එන්නේ, අතේ සල්ලි නැතුව ගින්දරෙන් ඉද්දි පුතාගේ යාළුවෙක් ආවා ගෙදර පුතා හොයාගෙන.මං කිව්වා කොල්ලා ගෙදර නැහැයි කියලා පස්සේ ඒ ලමයා කිව්වා“ මං තිළිණට කොල් එකක් දෙන්නම්කෝ  අංකල් මේක එයා ආවම දෙන්න“ ඒ දරැවා රට ඉඳන් ආවයි කියලා පුතාට දෙන්න කියලා පාර්සලයක් දීල ගියා. මං නිකමට ඇහැ දාලා බැළුවා මොනාද කියලා ආරළු බුරළු ගොඩක් අස්සේ පෙට්ටියක ආපු ඔරලෝසුවක් දැක්කා මං. ඒක තියලා මං ගෙට දිව්වේ පොඩි එකා අඩනවා ඇහිලා.

උදේ ලෑස්තිවෙලා පොඩි එකාට  අන්තිම පිටි ටිකෙන් කිරි පොඩ්ඩක් හදලා පෙව්වා. සෝමා අක්කා ගාවෙන් පැටියාව තියලා මං කඩේ වැඩට ගියා. හැන්දෑවේගන එද්දි කඩේ කොළුවා කිව්වා හෙට කඩේ වහලා මාමේ, දැන් වැඩිය වැඩත් නෑ  මාමා වෙන තැනක් හොයා ගත්තත් කමක් නැ දැන් නම් කියලා. මට දෙලොව රත් උනේ ඒවෙලේ.

කල්පනාවක ගිලීගෙනම මං ගෙදර ආවා ආවමයි මතක් උනේ කිරි පිටි ඉවරයි නේද කියලා.අතේ රැපියල් විස්සයි තියෙන්නේ. පොඩි එකා අඩන සද්දේ මගේ කන් ඇතුලේ දෝංකාර දුන්නා. ලෝකෙ පේන එක ඇහෙන් පොඩිඑකා මං දිහා බලාගෙන “ තා... තා... තා“ කියනවා .මට සමාවෙයන් ලොක පුතේ, මං වෙව්ලන අත් දෙකෙන් පුතාට හම්බ උනු ඔරලෝසුව අතට ගත්තා. ඒකේ පෙනුම හැටියකට සෑහෙන්න වටින හැඩයි.  දෙපාරක් නොහිතා මං පොඩි එකාව තියලා ඉස්කෝලෙ මහත්තයාගේ ගෙදර දිව්වා. ගිහින් ඔරලෝසුව දීලා කීයක් හරි දෙන්න කියන්න හිතුවේ. යනකොට හිටියේ ඒගෙදර ලොකු දරැවා. ඒ දරැවා මේපාර දොස්තර විභාගේ කරනවාලු.මං ඇහුවා මේක අරං කීයක් හරි දෙන්න පුළුවන්ද කියලා, මං වටෙන් ගොඩෙන් විස්තරෙත් කිව්වා. ටිකක් වෙලා බලං ඉඳලා මට රැපියල් දාහක් දුන්නා ඒක අරං මං ඉක්මනට ගෙදර එන්න ආවා.
එනගමන් හිත හිතා ආවේ කොහොමද දැන් පුතා ආවම මේක කියන්නේ කියලා. ඒ ගමන්නම කඩෙන් කිරි පැකට් එකකුයි පොඩි එකාට විස්කෝතු පැකට් එකකුයි අරං ගෙදර උයන්න දේකුත් අරං ආවේ අතේ තියන සේරම වියදං නොකර. එනකොට පොඩිඑකා අඩනවා මං ඌත් නලවන ගමං විගහට කිරි පොඩ්ඩක් හදලා හැන්දෙන් පෙව්වා.

උදේ නැකිටිනකොට ටිකක් දවල් වෙලා කොල්ලා නැති හංදා මං පැටියාව ඇදෙන් නිදි කලේ. කඩේ වැඩත් නැති හින්දා කොහොමද මං මේ කිරි පැටියා ලොකු කරගන්නේ කියලා මට සැහෙන්න කල්පනාවක් ආවා.
පොඩ්ඩාව පැදුර එලලා බිමින් තියලා මං දර ටිකක් පල පලා හිටියේ වතුර ටිකක් උණුකලා පොඩි කොල්ලාව නාවන්න.
ලොකු පුතා කඩුල්ල පැනලා එනවා දැක්කේ පස්සේ. මං ඇහුවා “ මොකද මයෙ පුතේ හදිස්සියේ“. “එහේ කලබල තාත්තේ. උගන්වන් නැහැ නිවාඩු දුන්නා. තාත්තේ නුවන් ආවලු නේද?“එහෙම කියාගෙනම පුතා ගෙට ගියා. මගේ පපුව ගැහෙන්න ගත්තා.
“මොකාද මගේ මේසේ ඇද්දේ ? කෝ මේකේ ඔරලෝසුවක්  තිබුණලුනේ ? තාත්තේ .... තාත්තා ඒක කොහෙන්ද තිබ්බේ?“ පුතාගෙන් ප්‍රශ්ණ වැලයි  මං ඇහෙන නැහෙන ගානට “  කරන්න දෙයක් නැතුවම කිරිපැකට් එකක් ගන්න මං ඒක විකුන්න පුතේ“ කිව්වා. කොල්ලා දොරත් තල්ලු කරගෙන ආවා තරහෙන්,

“මේ මොන කරැමයක්ද, මං කිව්වා නේද මේකා මගේ ඇඳේ තියන්න එපා කියලා. මුලු ඇඳම ගඳේ බෑ, මොකද්ද මේකේ තේරැම ? තාත්තේ ඔයාට අයිති නැති ඒවා නොකර ඉන්න ඉගන ගන්න. දැන්වත් මේ කරැමේ ගිහින් පොලිසියට බාර දෙන්න නැත්නම් ආයෙ පැත්ත පලාතේවත් එන්නේ නැහැ මං. අනුන්ගේ පැටව් අරං මං තමා දුක් විඳින්න ඕනේ. තාත්තාගෙන් මට හැමදාම දුක විතරයි. මං තාත්තා තාත්තා ගගා ආවට....“ ඉතිරි ටික මට ඇහුනේ නෑ . ඇස් දෙකම මීදුමකින් වැහුනා වගේ උනා.

ඔව් උඹට මගෙන් දුක විතරයි පුතේ.....! මං උඹගේ වයසෙදි ,උඹේ අයිතිකාරයෝ උඹව කානුවක දාලා ගිහින් තියෙද්දි උඹේ කෑගැහිල්ල මට කරැමයක් වගේ ඇහුනේ නැති හින්ද අද උඹ ජීවත්වෙලා මගේ දුක්විඳිනවා නේද මගේ සුදු පුතේ. අම්මෙක්ගේ නාමයක් නැතුව. මුලු ජීවිතේම උඔට කැපකරල මගේ ලේ වලින් හැදුන දරැවෙක් වගේ හදාගත්ත හන්ද උඹ දුක්විඳිනවා නේද මගේ පුතේ.. මං ගැන නොහිතපු හිංදා.උඹ අනුන්ගේ පැටියෙක් කියලා නොහිතපු හංදා මගෙන් අද උඹට දුකක් නේද පුතේ ....!

 තාත්ේ..... තාත්ේ.. අේ තාත්ේ කතා රන්න.. තාත්ේ... 
ේ කව්රැ හරි වාහනයක් අරං එන්න


Saturday, December 8, 2012

අම්මා

ම්මලා කොච්චර වැඩ කරනවද ඇත්තට....
මං කියන්නේ, අතට පයට වැඩකරැවන් ඉන්න සුපිරි නිවසක ජීවත්වෙන මමීලා ගැන නම් නෙවෙයි.සාමාන්‍ය පවුලක රැකියාවක් නොකරන අම්මලා ගැන.
වරදවා හිතන්න එපා...
තාත්තා වැඩ නොකරනවා නෙවේ ,තාත්තා තමයි ගෙදර වියදම් දරන්නේ.
ඔන්න පටං ගත්තා....

අම්මා, පාන්දර 3ට කිට්ටුවෙන්න නැකිටිනවා සාමානයෙන්.. මං මේ කියන අම්මාට ඉන්නවා රජයේ රැකියාවක් කරන ස්වාමිපුරැෂයෙක්, ඉස්කෝලෙ යන සා/පෙල පුතෙක්, උ/පෙළ කරපු ප්‍රතිඵල එනකන් කලාස් දුවන දුවෙක්,3වසරෙ පොඩ්ඩෙක්.
ඔන්න අම්මා පාන්දර නැගි
ටලා උයනවා කට්ටියටම කෑම ගෙනියන්න.උයලා චූටි කොල්ලාව ලෑස්ති කරලා.ලොකු කොල්ලාගේ වැඩත් කරලා,කෙල්ලගේ කෑම එකයි මහත්තයගේ කෑම එකයි ලෑස්ති කරලා කට්ටියම යැව්වයි කියමු.
ඔන්න යුද්දේ පටං ගත්තා.....
ගියා මුලින්ම මුළු ගේම අස් කරලා අතුගාලා, ම්දුලත් අතුගාලා ආගම සිහිකරලා,කාමරෙන් කාමරේට ගිහින් කට්ටිය වටේට දාපු කිලුටු ඇඳුම් අරං ඒවා සෝදලා දාන්න යනවා. පුළුවන් ඉක්මනින් ඒක කරත් අඩුම 10 වත් වෙනවා. ඊට පස්සේ උදේට අම්මා කන්නේ 10ට. ඊලඟට අම්මා වලං පිඟන් එක්ක ඔට්ටුවෙනවා. සමහර විට ගේ මොප් කරන්නත් වෙයි. ඊගාවට අම්මා තව මොනාහරි මාලුවක් හදන්න පටං ගන්නවා නැත්තම් කෙල්ලයි කොල්ලෝ දෙන්නයි අම්මා කන්න හදනවා “ උදේ ඒවද අප්පා....මට බඩගිනි නැහ් “ කියලා.
12ට කිට්ටුයි පොඩි කොල්ලයි කලාස් ගියපු කෙල්ලයි ගෙදර එනවා ( පොඩ්ඩා එක්කං එන්න ඔනි නම් අම්මා ඒකට දුවන්න ඕනේ.)
ඔන්න කෙල්ල ආවා අම්මේ මහන්සී කිව්වා කෑවා නෑවා දොයි, පොඩ්ඩා කන්නැතුව රවුමේ යන්න හදනවා අම්මා බලෙන් ඇදගෙන අරං කවන්න ඕනේ මොකද නැත්නම් කොල්ලා ආයෙ එන්නේ නටලා නටලා කරැවල උනාම.
ඔන්න සා/පෙළ නළුවා වඩිනවා ගෙදරට....
ගෙදරට ආව ගමන් “අම්මේ බඩගිනී“
ඒත් අම්මා එලියේ අව්වට දාපු ඇඳුම් කනපිට හරවනවා පාට පිච්චෙන හංදා. ඒ අස්සේ මාළුව නටනවා මදිවට අධාරපත්‍රයත් උස්සං කවුදෝ ගෙදර බෙල් එකේ එල්ලිලා. ළමයි එකෙක් හුම්.. සද්ද නෑ සාධරණයි අම්මාට තරහ ඇවිත් බනී “ ඕනෙ නම් බෙදං කාපං නැත්තම් නිකං ඉඳපං“ කියලා.
ලොකු කොල්ලා මාර පුත්‍රෙයක් නම් ඌගේ ඉක්කෝලේ කාලඡ්චේද 8ම තරහයි, වලියක් ගියානම් ඒකේ තරහයි සියල්ල අම්මා පිටිං යවනවා වාග් ප්‍රහාර බවට හරවලා. අම්මාත් ඒවා අහගෙනම බැන බැන හරි කොත ගහලා බත් එක බෙදලා දෙනවා.දීලා මිදුලේ ඉඳන් ගෙට එනකං කොල්ලෝ දෙන්න හලපු ඇඳුම් පැලඳුම් අහුලලා පිලිවෙලට තියනවා. පස්සේ බඩගිනි නිවාගන්න ඉක්මනට බත්ටිකක් කනවා.කාලා අම්මා නා ගන්නවා. නාගෙන ඇඳුම් ට්ක එකතු කරලා කට්ටියගේ කාමර වලට දාලා අම්මා කොල්ලෝ දෙන්නාගේ වතුර බෝතල් කෑම පෙටිටි හොයලා සෝදන්න ඹ්නේ,
දැන් ඉතින් 4 පහුවෙලා. අම්මා උයන්න පටං ගන්නවා රැට බත් එක ලිපේ තියලා අම්මා කොටුවකුත් අරං යනවා පොඩි කොල්ලා හොයන්න.ඌට වගක් නෑ සෙල්ලමට වැටුනම . ඒත් තාත්තා එන්න කලින් ගෙදර නාවොත් කොල්ලට වදින පාර සැරයි කියලා අම්මා දන්නවා.
ඉතින් එක්කගෙන ආවයි කියමු.කට කැඩෙනකං කෑගහලා පොඩ්ඩා නාලා ගෙට ගෙනත් දාලා ඉතිරි ටික උයනවා.අඩුපාඩුවක් ගෙන්න ගන්න ලොකු පුතේ කිව්වොත් “ මං වැඩක්“ ( කොරන වැඩක් නෑ නිදි නැත්නම් ඇබ දෙක කනේ ගහං) ඉතින් අම්මාම යනවා.ගිහින් ඇවිත් උයලා ඉවර කරලා ගේ අතුගාලා පහන තියනවා.
ඹන්න දැන් ලොකු කෙල්ල නැගිටලා ටී.වී එක දාගෙන ඇස් දෙක ඒකේ අලවගෙන ඉන්නවා වැරදිලාවත් කුස්සියට යන්නෑ.
කරැවවලත් එක්කම මහන්සි පිටින් තාත්තා එනවා. කට්ටිය හුම් නෑ හොඳ ලමයි වගේ පොත් පෙරලගෙන හීන බලනවා, කෙල්ල තනියෙන් හිනාවෙනවා..
පොඩ්ඩා විතරක් පන කඩාගෙන ඉක්කෝලෙ වැඩ. අම්මා තාත්තට තේ හදලා දීලා ඹන්න ටිකක් නිදහස් උනා පොඩ්ඩක් ටි.වි එකට ඇහැ දාන්න ආවත් කෑම මේසෙට යවන්න අම්මා ආයෙ දුවනවා. කට්ටිය කාලා තියලා යන පිඟං සේරම හෝදලා තියලා අම්මා ඇගපත සෝදන් ගෙට එද්දි කට්ටිය දොයි. අන්තිමට අම්මා නිදා ගෙන ආයෙත්  පරන යුද්දෙම හෙටත් ...................
අම්මත් රැකියාවක් කරනවානම් ......!!!එහෙනම් උදේ 8 ඉඳං හවස 6 වෙනකං වැඩකරලා  මේ වැඩත් කොහොම හරි කරන්නම වෙනවා???  අපිට එහෙම නම් පිස්සු හැදෙයි...

නිකමට ඉන්න ගමං ඔළුවට ආවේ......................

Friday, December 7, 2012

කවුළුවෙන් එහා

වැඩිය ොකු නෑ.. ඇඳන් තුනක් තුන් පැත්ේ තිබ්බාම ොර අරින්න විතරයි ඉඩ තියෙන්ේ ‍ කාමේ.
අවුරැදු ගානක් ක්‍රියාන්විත ඉඳලා අද මේ කුකුල් කූඩුවේ හිරවෙලා මං. දරැවෙක්ගේ වත් පිළිසරණක් නැතිව.. කාමෙරේටම එකම කවුළුවයි තිබුනේ, ඒකත් බොහොම පොඩියි. මං හිටියේ වම් බිත්තිය අයිනේ ඇඳේ. යුද්ධයෙන් ජීවිතේ බේරැණත් කතා කරන්න,ඇවිදින්න තිබුණ වාසනාව තවදුරටත් මං ගාව රැඳුනේ නැහැ.

දකුනු බිත්තියේ ඇඳේ හිටියේ  දෙපා අහිමි උන තරමක් වයස්ගත කෙනෙක්, 70 ට කිට්ටුයි මගේ හිතේ. මොනවා වුනත් අවුරැදු ගානක් ඇඳේ ඉඳපු අපි එක්ක බලද්දි ඒ මනුස්සයාට වාසනාවක් තිබුණා ඇඳ කෙලින්ම තිබුණු කවුළුවෙන් එහා ලෝකය දකින්න. මැද ඇදේ හිටියේ දෑස් අහිමි උන කෙනෙක් වැඩි වයසත් නම් නෑ වගේ.

ඒකාකාරී ජීවිතේ..
එළිවෙනවා,අර යස්ස ගෑනි ඇවිත් කාමරේ අස්කරලා තමන්ගේ කටට හැති වැටෙනකල්ම  අසරණ අපිට බැණලා පිට වෙනවා. පොඩි සහනයක් හිතට දැනෙන්නේ නර්ස් නෝනා ආවට පස්සේ.  නර්ස් නෝනා අපිට හරි කරැණාවයි. මට කතාකරගන්න ඇහැක් නම් මම කෑගහලා කියනවා, මගේ දරැවන්ටත් වැඩිය මං ඒ දැරිවිට ආදරෙයි කියලා.දවල් වෙලා කොළුවෙක් ඇවිත් අපේ මූණකට සෝදලා ඇඳුම් මාරැ කරනවා. ඉතින් හවස් වෙනකල්ම ලෝකෙම නිහඩයි.

මං බලාගෙන ඉන්නේ හවස් වෙනකං..
අර වයසක මනුස්සයා මුළු දවසම කවුළුවෙන් එහා බලාගෙන ඉඳලා හවසට අපිට කියනවා කවුළුවෙන් එහා මොනවද වෙන්නේ කියලා.මම පොඩ්ඩක් හරි ජීවත් වෙනවා කියලා දැනෙන්නේ ඒ විස්තර හිතෙන් මවාගෙන ඉන්නකොට. මැද ඇඳේ අන්ධ කොළුවා වුණත් බලාගෙන ඉන්නේ මේ වෙලාව එනකල්. ඒ මනුස්සයාගේ මූණෙන් ඒක මට දැනෙනවා.

කවුළුවෙන් එහා තියෙන්නේ  පුංචි උද්‍යානයක් ලු. පුංචි ළමයි අරං අම්මලා එන හැටි, ඒ ලමයි කරන දඟ වැඩ,  අහන් ඉන්න මගේ හිත පුරාම ඇඳෙනවා. වැලිබත් උයලා තාත්තාට ඇත්තටම කවන්න හදන පොඩි දුවක් ගැන දවසක් කිව්වා  මට මතකයි. ඒක කියද්දි ඒ මනුස්සයාගේ ඇහැටත් හොරා කදුළු බිංදුවක් කම්මුල දිගේ ගලාගෙන ගියේ මිනිහටත් හුරතල් දුවෙක් ඉන්න ඇති. ඔය අස්සේ බංකුවක තනිවෙලා ගුලිවෙලා ඉන්න  තරැණ ජෝඩු ගැනත් , මුණුපුරෙක් එක්කාගෙන හැමදාම එන වයසක දෙන්නෙක් ගැනත්  අපූරැ ලෝකයක් හතේ මවාගෙන මං හිනාවකින්ම නිදාගන්නවා හැමදාම හවස් වෙනකන් ඉවසීමක් නැතිව .
ඉතින් බොරැ මොකටද? මං ඒ ඇඳට ඉරිසියා කරපු තරමක්. මගේ ඇස් දෙකෙන් ඒ සුන්දරත්වය දකින්න පෙරැම් පිරැව තරමක් ඔහේලට හිතාගන්නවත් බැරි වෙයි.

දවසක් උදේ ඒ මනුස්සයා ඇහැරැනේ නෑ....
“ගෙනාපු ආයුෂ ඉවරයි ඉතින්“  ,“මිනිය බාරගන්නවත් කෙනෙක් එන්නේ නැද්ද දන්නෑ“ බිත්තියෙන් එහා කසු කුසුවක්. මං දන්නවා මටත් ඔය ටිකම තමයි. ඉස්පිරිතාලේ කනත්තෙම අවසන් කටයුතු කරන්න ඇති මගේ හිතේ. හිතට දුකක් දැනුනා උනත් අවංකවම මගේ හිත කිව්වේ  නර්ස් නෝනා ආව ගමන් ඒ ඇඳට යන්න ඕනේ කියපං කියලා. මට ඒතරම් ආශාවක් තිබුනා හැබෑලොකේ බලන්න.

හවස නර්ස් නෝනා ආවගමන් මං අත දික් කරලා පෙන්නුවා මට ඒ ඇඳට එන්න ඔනේ කියලා. පුදුමෙන් වගේ බලාගෙන ඉඳපු  ඒ කරැණාවන්ත දැරිවි මට ඒ ඇඳ හදලා ඒකට යන්න උදව් කරලා ගියා. හිතට දැනුන සතුට කොයිතරම් වෙලා තිබුණද ?

තත්පරයක්....... දෙකක් ...... දෙයියනේ මගේ ඇස් වලට හෙනගහලද..!!

කවුළුවෙන් එහා....................... හිස්.. අවකාශයක් විතරයි. උද්‍යානයක් කෝ කොහෙද?
මහ විසාල තාප්පයක්.
සත්තයි මං ඇඩුවා, ජිවිතේ කවදාවත්ම නැති විදියට. උද්‍යානයක් නැති දුකට නම් නෙවේ.
අර අහිංසක මහළු මනුස්සයා අවුරැදු කීයක් අපේ හිත සතුටු කලාද? එහෙම නොවුනා නම් මේ කාලකන්නි  ජීවිතේ ඒපාවෙලා මායි මේ අන්ධ මනුස්සයයි මිය ඇදිලා..
එක අතකින් මගෙත් ඇස් නෙපෙනුනා නම්.................... 


කවුළු පියන්පත් විවරකළ වගයි....!!

හාහා පුරා කියලා ඔන්න අනුරාධ අයියේ මං ලියන්න පටං ගත්තා.,
බ්ලොග් ගැන අකුරක් වත් නොදැන ඉඳපු මට,  ඔයා මට අකුරෙන් අකුර කියලා දුන්නු හැටි කවදාවත් අමතක කරන්නේ නම් නෑ. මොකද මට බ්ලොග් කියන විෂය ධාරාවේ “අ“ කියලා දුන්නේ ඔයා.
ඉතින් මේතැන් ඉඳන් මේ කවුළුවෙන් එබෙන හැ‍මෝටම හොඳ දෙයක්  දෙන්න ලැබුනොත් ඒකේ මූල් ගල ඔයා.... නරකක් වුණොත් ඒ මගේ වරදක්ම විතරයි...
ඒක පාරක් ස්තූතියි කියලා නවත්වන්න බැරි හිංදා
....මං  ස්තූති නොකියාම නවතිනවා.
 
ඉතින් අද ඉඳන් මම ලියනවා ... අපි කතා කරමු , හිනාවෙමු,  දුක සතුට බෙදාගමු..
මේ විවෘත ආරාධනය සයිබර් අවකාශයේ මගේ පුංචි කවුළුවෙන් එබෙන ඔය හැමෝටමයි....!